ตอนที่ 176 ต้องทำให้พิการ

เมื่อทุกคนเห็นท่าทางของหลิงฮัน พวกเขาล้วนแต่แอบชมเชยถึงความกล้าของหลิงฮันอยู่ในใจที่กล้าต่อต้านเฟิงหยาง

ตอนนี้เฟิงหยางกลายเป็นราชาของสำนักไปเรียบร้อยแล้ว

อย่างแรกเลย เมื่อตอนที่องครักษ์จักรพรรดิมาที่สำนักเพื่อจับกุมเฟิงหยาง พวกเขาถูกเหลียนกวงซูบังให้ถอยกลับไป และหลังจากนั้นก็ไม่มีแม้แต่วี่แววความโกรธของตระกูลจักรพรรดิ อีกอย่างคือเฟิงหลัวที่ถูกไล่ออกจากสำนักไปแล้ว แต่สามารถกลับเข้าสำนักมาใหม่ได้ แถมยังพยายามก่อความผิดที่ร้ายแรงในที่สาธารณะด้วย และแม้แต่อาจารย์ของสำนักก็ยังทำได้เพียงยืนดูอย่างไร้อำนาจ

นี่คือการอยู่เหนือกฎใดๆ แม้แต่ศิษย์หลักหรือบุตรของจักรพรรดิอย่างองค์ชายสามก็ไม่กล้าทำตัวอุกอาจเช่นนั้น แต่เฟิงหยางกลับกล้า!

และตอนนี้ได้มีคนที่กล้าต่อต้านตระกูลเฟิงปรากฏตัว พวกเขาจะไม่ยกนิ้วและสรรเสริญความกล้าของหลิงฮันได้อย่างไร?

“ฮ่าๆๆ!” ผู้ชมต่างหัวเราะดังออกมา พวกเขาไม่กล้าต่อต้านเฟิงหยางอย่างเปิดเผย แต่แค่การหัวเราะเล็กๆน้อยๆคงไม่เป็นอะไร เฟิงหยางคงไม่ขุ่นเคืองใจเพราะการหัวเราะนิดๆหน่อยๆหรอกนะ?

สี่เทวทูตพิทักษ์รู้สึกโมโหและหมดหนทางไปพร้อมกัน ในแง่ของความสามารถแล้ว พวกมันสามารถสยบหลิงฮันได้อย่างสมบูรณ์ แต่หลิงฮันมีตัวประกันอยู่ในมือ ดังนั้นพวกมันถึงต้องระมัดระกังการเคลื่อนไหวเอาไว้ ไม่มีทางที่พวกมันจะทุ่มพลังทั้งหมดใส่หลิงฮันได้ ซึ่งทำให้พวกมันรู้สึกโกรธเคืองอย่างไม่อาจควบคุมได้

หลิงฮันไม่แยแสอาวุธในมือแม้แต่น้อย เขาใช้มันกระแทก เหวี่ยง ทุบ โยนและกระหน่ำโจมตีตามใจชอบ ด้วยการกระทำของหลิงฮัน เฟิงหลัวถูกปลุกให้ตื่นจากการสลบเพราะความเจ็บปวด

“หลิงฮัน!” มันร้องโหยหวนออกมา น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้

นี่มันกี่ครั้งแล้วที่มันต้องพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของหลิงฮัน?

“ข้าต้องการให้เจ้าตาย! ข้าต้องการให้เจ้าตาย!” มันคำรามอย่างฉุนเฉียว ถ้าไม่สามารถระบายความโกรธผ่านเสียงคำรามนี้ได้ มันจะต้องกลายเป็นบ้าแน่ๆ

“โอ้ เจ้าตื่นแล้วรึ?” หลิงฮันยิ้มอย่างขนลุก และโยนเฟิงหลัวลงพื้น “ก็ดี ข้าอยากจะให้เจ้าดูเอาไว้ว่าแขนสองข้างของเจ้าจะถูกตัดออกยังไง!”

“จะ..เจ้ากล้ารึ!” เฟิงหลัวหวาดกลัว

“ทำไมข้าจะไม่กล้า?” หลิงฮันพูด “เมื่อครู่เจ้าอยากตัดแขนของสหายข้า แต่ตอนนี้ข้าไม่สามารถตัดแขนของเจ้าได้? หรือเจ้าคิดว่าข้าเทียบกับคนโง่งมเช่นเจ้าไม่ได้?”

“พี่ชายข้าต้องไม่ปล่อยเจ้าอย่างแน่นอน!” เฟิงหลัวใช้ความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่... ขู่หลิงฮันด้วยพี่ชายของมัน

“เจ้าพูดเหมือนกับว่าพี่ชายของเจ้าจะกลายเป็นลูกน้องของข้าถ้าข้าปล่อยเจ้าไป” หลิงฮันส่ายหัวและแกว่งดาบเล็กน้อย “จงจดจำช่วงเวลาที่ยังมีแขนทั้งสองของเจ้าเอาไว้ อีกไม่นาน เจ้าจะต้องบอกลาพวกมันตลอดกาล”

“ไม่! ไม่! ไม่!” ในที่สุดเฟิงหลัวก็หวาดกลัวจนเริ่มร้องไห้พร้อมกับมีน้ำมูกน้ำลายไหลออกมา มันไม่อยากกลายเป็นคนพิการ มันยังเยาว์วัยอยู่มาก และถ้ามันเสียแขนทั้งสองไป ในอนาคตมันจะสามารถรังแกคนอื่นหรือเล่นสนุกกับสาวงามได้อย่างไร

“หยุด!” สี่เทวทูตพิทักษ์ตะโกนพร้อมกัน

“ไม่มีใครสามารถช่วยมันได้!” หลิงฮันส่ายหัว น้ำเสียงของเขาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

“โอ้ แล้วถ้าเป็นข้าล่ะ?” เสียงที่เต็มไปด้วยความสง่างามดังขึ้นและเฟิงหยางได้ปรากฏตัวออกมา มันเอามือพาดหลังเอาไว้ราวกับเป็นจักรพรรดิพร้อมกับปลดปล่อยออร่าอันทรงพลัง

“นายท่าน!” สี่เทวทูตพิทักษ์คุกเข่าข้างเดียวเพื่อเป็นการทักทายอย่างเคารพ

“พี่ชาย ช่วยข้า! ช่วยข้าด้วย!” เฟิงหลัวทั้งประหลาดใจและดีใจ ในสายตาของมัน ไม่มีอะไรที่เฟิงหยางทำไม่ได้ ตราบใดที่พี่ชายของมันอยู่ที่นี่ มันจะต้องปลอดภัยแน่นอน

“แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร?” หลิงฮันพูดอย่างสงบ

เฟิงหยางอดที่จะรู้สึกอยากสังหารหลิงฮันไม่ได้ แต่เมื่อสายตาของมันกวาดผ่านเฟิงหลัว มันพูดออกมา “ปล่อยน้องชายของข้าแล้วข้าจะไม่ถือสาเจ้าในครั้งนี้”

“เจ้าพูดราวกับเจ้ามีสถานะสูงส่งอย่างนั้นล่ะ” หลิงฮันเค้นเสียงดูถูก “ในเมื่อพวกเจ้าสองพี่น้องมาอยู่ที่นี่แล้ว งั้นข้าคงเริ่มได้เสียที!” หลิงฮันยกดาบขึ้น

อะไรกัน ที่ก่อนหน้านี้เขายังไม่ลงมือ... เพราะเขาจงใจรอให้เฟิงหยางปรากฏตัวงั้นรึ?

นี่มัน... นี่มันจะอวดดีเกินไปแล้วไม่ใช่รึ? จงใจรอให้เฟิงหยางปรากฏตัวและลงมือแบบนี้... เขาคิดจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับเฟิงหยางรึไง?

...สิ่งที่คนอื่นไม่รู้คือทั้งสองคนได้เป็นศัตรูคู่อาฆาตกันไปเรียบร้อยแล้ว อย่างไรก็ตาม ในสายตาของเฟิงหยาง มันสามารถลบตัวตนของหลิงฮันให้หายไปจากโลกอย่างง่ายดาย ดังนั้นมันจึงไม่จริงจังอะไรกับเรื่องของหลิงฮัน

“พี่ชาย! พี่ชาย!” เฟิงหลัวตะเกียกตะกายอย่างบ้าคลั่งและร้องไห้ออกมา มันร้องไห้จนทั่วทั้งหน้าของมันถูกปกคลุมไปด้วยน้ำมูกและน้ำตา

ในที่สุดเฟิงหยางก็ลงมือ มันพูด “ถ้าเจ้ากล้า ข้าจะสังหารเจ้าในวันนี้!”

ไม่ว่าฝ่ายใดก็โหดเหี้ยมไม่ต่างกัน ฝ่ายหนึ่งต้องการตัดแขนคนอื่น ในขณะที่อีกฝ่ายประกาศออกไปอย่างโจ่งแจ้งว่าต้องการจะลงมือสังหาร ราวกับว่าทั้งสองคนไม่สนใจข้อบังคับของสำนักหรือกฎของแคว้นพิรุณแม้แต่น้อย

“โง่เง่า!” หลิงฮันพูดอย่างเย็นชา ดาบของเขาฟันลงมาอย่างรวดเร็ว

“รนหาที่ตาย!” เฟิงหยางพุ่งเข้าไปหาหลิงฮัน ด้วยความสามารถของมัน มันมีโอกาสในการป้องกันดาบที่หลิงฮันฟันลงมาได้สำเร็จอย่างน้อยเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์

ฟุบ เฟิงหยางรวดเร็วเป็นอย่างมาก ในขณะที่ดาบของหลิงฮันกำลังจะฟันโดนไหล่ของเฟิงหลัว มือของเฟิงหยางได้พุ่งออกไปเช่นกัน ปราณก่อเกิดปกคลุมล้อมรอบฝ่ามือของมัน ทำให้ทั่วทั้งมือของมันเปลี่ยนเป็นสีขาวเงินส่องแสงสว่าง

หลิงฮันเค้นเสียงและสะบัดมือซ้าย ทันใดนั้นจิตวิญญาณเปลวเพลิงได้ล้อมรอบหมัดของเขาพร้อมกับชกเข้าใส่เฟิงหยาง

สีหน้าของเฟิงหยางเปลี่ยนไปทันที มันสามารถสัมผัสได้ว่าเพลิงที่ล้อมรอบหมัดของหลิงฮันมีพลังในการคุกคามชีวิตของมัน ถึงแม้นี่จะเป็นเพียงลางสังหรณ์ แต่มันเชื่อในลางสังหรณ์ของมันอย่างมาก เพราะลางสังหรณ์นี้ช่วยให้มันรอดตายจากภัยอันตรายมามากมาย

ในตอนนั้นเอง มันปลดปล่อยพลังออกมาเต็มที่และปล่อยหมัดใส่พื้นเพื่อหยุดร่างของมันให้หยุดนิ่ง จากนั้นก็รีบถอยหลังกลับทันที

หมัดของหลิงฮันชกโดนเพียงอากาศที่ว่างเปล่า

อย่างไรก็ตาม แม้เฟิงหยางจะหลบได้ แต่เฟิงหลัวไม่

ฉัวะ โลหิตสาดกระจาย เฟิงหลัวร้องโหยหวนออกมา แขนขวาของมันถูกตัดขาดแล้ว

เขาตัดจริงๆ! เขาลงมือทำจริงๆด้วย!

ผู้คนตกตะลึง พี่น้องตระกูลเฟิงนั้นกร่างเกินกว่าจะควบคุมได้ แต่หลิงฮันเองก็ไม่ต่างกัน เขากล้าใช้ดาบตัดแขนของเฟิงหลัวจริงๆด้วย

“อ้ากก! อ้ากก!” ทั่วบริเวณกลายเป็นเงียบสนิท มีเพียงเสียงร้องโหยหวนของเฟิงเท่านั้นที่ดังก้องไปทั่ว

สีหน้าของเฟิงหยางกลายเป็นซีดขาว มันพูดออกมาอย่างเย็นชา “เจ้ายั่วยุข้าได้สำเร็จจริงๆ วันนี้โชคชาตาของเจ้าจะมีเพียงความตาย!”

“หืม แค่นี้เจ้าก็โมโหแล้วรึ?” หลิงฮันถามอย่างสงบ “ข้ายังเหลือแขนอีกข้างให้ตัด!”

อะไรกัน หมอนี่คิดจะทำให้แขนสองข้างของเฟิงหลัวพิการจริงๆรึเนี่ย

ราวกับดวงตาของเฟิงหยางระเบิดจิตสังหารออกมา “ถ้าเจ้ายังกล้าแตะต้องแม้แต่ผมอีกเส้นเดียวของน้องชายข้า ข้าจะสังหารคนของตระกูลเจ้าและทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเจ้า!”

ฉัวะ! ดาบของหลิงฮันฟันลงไปอีกครั้ง

“บัดซบ!” เฟิงหยางอดที่จะสาปแช่งไม่ได้ มันพุ่งเข้าใส่หลิงฮันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่กล้าเข้าไปใกล้เกินไป มันปล่อยหมัดออกไปข้างหน้า ปราณก่อเกิดของมันควบแน่นกลายเป็นหมัดสีเงินทั้งสิบและพุ่งเข้าใส่หลิงฮัน

ทักษะยุทธระดับดำขั้นต่ำ เพลงหมัดพายุฝนกระหน่ำ!

พลังของจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุขั้นเจ็ดที่ผสานเข้ากับพลังของทักษะยุทธระดับดำขั้นต่ำนั้นไม่ใช่สิ่งที่จอมยุทธระดับต่ำกว่าก่อเกิดธาตุจะสามารถต้านทานได้ ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นสัตว์ประหลาดแบบไหนก็ตาม

เพลงหมัดของเฟิงหยางทั้งรุนแรงและซับซ้อน ราวกับเพลงหมัดนั้นเป็นหยดพิรุณที่รวมกันกลายเป็นพายุฝน

สิ่งนี้สามารถป้องกันได้จริงๆรึ?

มือขวาของหลิงฮันคือดาบเอาไว้ แต่มือซ้ายของเขาแบออกพร้อมกับมีบางอย่างสีดำขยายกระจายตัวออกไปคล้ายร่ม เมื่อมันขยายเสร็จ มันกลายเป็นสิ่งที่มีรูปทรงวงกลมคล้ายโล่และคอยป้องกันหลิงฮันที่ยืนอยู่ข้างหลังเอาไว้

ทองคำก่อเกิดผลาญโลหิต แร่เหล็กที่สามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ตามใจเขา!