ตอนที่ 173 รู้แจ้ง

ถึงแม้จักรพรรดิกระบี่ตะวันอาจจะมีมัน เขากลับมีทองคำก่อเกิดผลาญโลหิตที่มีขนาดเท่าหัวมนุษย์เท่านั้น เขาได้หลอมมันเป็นอาวุธที่มีชื่อเสียงของเขา กระบี่สบั้นตะวัน ซึ่งทำให้เขากลายเป็นจอมยุทธสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นอันดับสามท่ามกลางเจ็ดจอมยุทธระดับสวรรค์

แต่มันเป็นความจริงที่เจ้ายักษ์นั่นถูกสร้างขึ้นมาจากทองคำก่อเกิดผลาญโลหิตทั้งตัว ไม่ใช่ว่านั่นคือความจริงที่น่าหวาดกลัวหรอกรึ?

หลิงฮันเคยคาดเดามาก่อนว่าหากทองคำก่อเกิดผลาญโลหิตดูดโลหิตมากพอ มันสามารถเปลี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิตได้ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นยักษ์ที่น่าหวาดกลัวแบบนั้น

มีจอมยุทธนับล้านคนร่วมมือกันกำจัดยักษ์ทองคำก่อเกิดผลาญโลหิต การโจมตีผสานของพวกเขาที่โจมตีมันเป็นเหมือนดาวตกและกระหน่ำโจมตีเจ้ายักษ์นั่นอย่างต่อเนื่อง แต่มีการโจมตีน้อยมากที่สามารถทะลวงผ่านการป้องกันของมันได้ และการโจมตีที่ทะลวงผ่านการป้องกันของมันได้ทำได้เพียงแค่ทิ้งรอยแสงบนร่างกายของมันเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม การตอบโต้ของเจ้ายักษ์ทองคำก่อเกิดนั้นมันน่ากลัวอย่างแท้จริง มันเพียงแค่เปิดปากของมันและดูดกลืนจอมยุทธจำนวนมากเข้าไป จากนั้นมันก็ปิดปากของมันและเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยจนได้ยินเสียงเคี้ยวของมัน

หากจอมยุทธพวกนั้นสามารถโปยบินบนท้องฟ้าได้ พวกเขาจะต้องบรรลุระดับบุปผาผลิบานเป็นอย่างน้อย และด้วยการสังเกตของหลิงฮัน บางคนในหมู่พวกเขาอยู่สูงกว่าระดับนั้นและสามารถปะมือกับเขาในชีวิตที่แล้วได้ และมันยังมีจอมยุทธที่ทรงพลังไม่กี่คนที่อยู่ระดับที่สูงกว่าเขาในชีวิตที่แล้ว!

ระดับทลายมิติ?

ในขณะนั้นภาพพวกนั้นหยุดกะทันหัน ทัศนวิสัยของหลิงฮันเปลี่ยนไปและเขาก็กลับมาที่ห้องของตัวเองอีกครั้ง

ภาพที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันก่อนหน้านี้ มันน่าจะเป็นเศษเสี้ยวของความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ในทองคำก่อเกิดผลาญโลหิต อย่างไรก็ตาม เพราะมันเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของความทรงจำ มันจึงมีเพียงแค่ภาพสั้นๆ

หลิงฮันอดที่จะขบคิดไม่ได้ ยักษ์ทองคำก่อเกิดในที่สุดก็ถูกทำลายลงจากการโจมตีผสานของเหล่าจอมยุทธที่ทรงพลัง และตอนนี้ชิ้นส่วนของมันได้กระจัดกระจายไปทั่วโลก ทองคำก่อเกิดผลาญโลหิตเต็มไปด้วยความกระหายเลือด...มันอาจเป็นไปได้ว่าเจ้ายักษ์ทองคำก่อเกิดนั่นวางแผนที่จะกลับมา?

แม้ว่าหลิงฮันจะเห็นความทรงจำแค่สั้นๆ แต่เมื่อเขาย้อนนึกกลับไปว่าทองคำก่อเกิดผลาญโลหิตเป็นบางอย่างที่สามารถดึงดูดจอมยุทธจำนวนมากให้ร่วมมือกันและโจมตีมัน นั่นเป็นข้อพิสูจน์ถึงพลังและอำนาจอันไม่น่าเชื่อของมัน แม้กระทั่งจอมยุทธระดับทลายมิติยังต้องร่วมมือกันเพื่อที่จะกำจัดมัน

ถ้าสิ่งนี้มันกลับมาชีวิตอยู่บนโลกอีกครั้ง...แล้วใครในโลกใบนี้จะสามารถหยุดมันได้? นั่นคงจะเป็นฉากแห่งความตายและการสังหารหมู่อย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม เรื่องที่เกิดขึ้นมันน่าจะเกิดขึ้นในสมัยโบราณ จากฉากที่หลิงฮันเห็น มันมีจอมยุทธระดับสวรรค์กว่าร้อยคนและมีจอมยุทธที่ทรงพลังอย่างระดับทลายมิติไม่น้อยกว่าห้าคน

เช่นนั้นโลกแห่งวิถีวรยุทธจะรุ่งโรจน์ขนาดไหนกัน!

เจียงเย่เฟิงและจอมยุทธระดับสวรรค์อย่างน้อยประมาณหนึ่งร้อยคนเคยต่อสู้กับจอมยุทธที่ทรงพลังอย่างระดับทลายมิติจนตัวตาย นั่นไม่ไกลจากช่วงเวลาปัจจุบันของเขา มันราวกับว่าวิถีวรยุทธประสบกับความรุ่งโรจน์และในทันใดนั้นมีผู้คนจำนวนมากสามารถทะลวงผ่านระดับสวรรค์ได้

หลิงฮันอยากรู้อยากเห็นมากยิ่งขึ้น และต้องการรู้ว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลานั้น อย่างไรก็ตาม แคว้นพิรุณได้ก่อตั้งขึ้นมาเพียงไม่กี่พันปีเท่านั้นและก่อนหน้าดูเหมือนว่าจะเป็นช่องว่างของประวัติศาสตร์ ไม่มีใครรู้ว่าก่อนหน้านั้นโลกเป็นเช่นไร

ดูเหมือนว่าเขาจะต้องออกจากแคว้นพิรุณและก้าวเข้าสู่โลกกว้างเพื่อค้นหาสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ไม่มีในประวัติศาสตร์

หลิงฮันรวบรวมความคิดที่กระจัดกระจายของเขา มันไม่มีความหมายที่เขาจะคิดเรื่องพวกนั้น ระดับบ่มเพาะพลังในปัจจุบันของเขาอยู่แค่ระดับรวมธาตุขั้น 7 แล้วเขาจะไปทำอะไรได้? ถ้ามีหายนะครั้งใหญ่เกิดขึ้นจริง มีเพียงแค่ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะหลีกเลี่ยงมันได้

แคว้นพิรุณเป็นเพียงสถานที่เล็กๆ ดังนั้นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดของที่นี่จึงมีเพียงแค่ระดับบุปผาผลิบาน ใครจะไปรู้ว่าเมื่อเขาออกจากที่นี่ไปแล้ว มันอาจจะไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเขาที่จะได้ยินว่ามีคนทะลวงผ่านระดับทลายมิติแล้ว

โลกได้เปลี่ยนไปแล้วและวิถีวรยุทธยังเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลามันมีทั้งช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์และมีช่วงเวลาที่ถดถอย

หลิงฮันใช้กระแสจิตสั่งให้ทองคำก่อเกิดผลาญโลหิตเปลี่ยนเป็นรูปทรงต่างๆจากคำสั่งของเขา มันสามารถเปลี่ยนเป็นเส้นใยเหล็กได้ที่บางเท่าเส้นใยของแมงมุม และมันยังสามารถกลายเป็นแผ่นโลหะที่บางกว่ากระดาษ นอกจากนี้มันยังเปลี่ยนรูปร่างเป็นหมู แพะ ไก่ สุนัขและสัตว์ตัวอื่นๆได้ แม้ว่าจะมีขนาดเล็กก็ตาม

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อผ่านกระบวนการกลั่นของจิตวิญญาณเปลวเพลิง ทองคำก่อเกิดผลาญโลหิตเริ่มแข็งแกร่งขึ้นและทนทานขึ้น แม้แต่จอมยุทธที่อยู่ระดับแก่นแท้จิตวิญญาณยังเป็นเรื่องยากที่จะทะลวงผ่านมัน ถ้าเขาใช้มันโจมตีทีเผลอแม้จะเป็นจอมยุทธระดับแก่นแท้จิตวิญญาณอาจตายได้

หลิงฮันหลอมให้ทองคำก่อเกิดผลาญโลหิตอยู่ในรูปของกำไลและสวมมันไว้ในข้อมือซ้ายของเขา เมื่อเขาเดินออกจากห้องของตัวเอง ฮูหนิวได้วิ่งกระโจนเข้ามาหาเขาและซุกหน้าอกของนางและพูดว่า "ใจร้าย! หลิงฮันใจร้าย!"

"ทำไมข้าถึงใจร้าย?"หลิงฮันถามพร้อมกับยิ้มออกมา

"เจ้าไม่เล่นกับหนิว!"เด็กน้อยกล่าวและแหงนหน้ามองหลิงฮัน

หลิงฮันอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้และกล่าวว่า "เอาล่ะ เอาล่ะ งั้นข้าจะเล่นกับเจ้าสักครู่ ตกลงไหม?"

'การเล่น' ที่ฮูหนิวกำลังพูดถึงคือการปลุกปล้ำ นางต้องถูกสอนโดย "แม่เสือ" ของนางเป็นแน่ตอนที่นางยังคงอยู่ในถ้ำของเสือ ทุกการเคลื่อนไหวและท่าทาง ทุกการโจมตีและล่าถอยทุกสิ่งอย่างเป็นการเคลื่อนไหวของเสือในตอนที่มันกำลังล่าเหยื่อของมัน

อย่างไรก็ตาม ฮูหนิวมีความสามารถในการเข้าใจวรยุทธที่น่าหวาดกลัว และสามารถปรับตัวให้เข้ากับการเคลื่อนไหวที่ไม่สะดวกของมนุษย์ได้ เด็กสาวตัวเล็กเป็นเหมือนกับเสือน้อย นางจะตะครุบ ตบ กัด และกระโจนเข้าหา ทุกการเคลื่อนต่างมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวอยู่เบื้องหลัง

หลิงฮันอดที่จะเฝ้าดูด้วยความหลงใหลไม่ได้ มันไม่มีข้อจำกัดในรูปแบบของศิลปะการต่อสู้ ใครเป็นคนตัดสินว่าสัตว์อสูรไม่สามารถเป็นอาจารย์และสอนวรยุทธให้คนอื่นได้? ในทางกลับกัน กำปั้นวานร ฝ่ามือพยัคฆ์ และอื่นๆ...ไม่ใช่ว่าสิ่งเหล่านี้คือเทคนิคการต่อสู้ที่ถูกคิดค้นขึ้นมาจากการสังเกตการณ์บรรพบุรุษของพวกมันจากการโจมตีของพวกมันหรอกหรือ?

ในทันใดนั้น ความคิดของหลิงฮันแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็วและห้วงความคิดได้เข้าสู่โลกที่กว้างใหญ่

เขาได้เข้าสู่สภาวะรู้แจ้ง

การรู้แจ้งเป็นเงื่อนไขพิเศษที่จอมยุทธจะได้รับประสบการณ์มหาศาล ภายใต้เงื่อนไขนี้ พวกเขาอาจเข้าใจประเด็นหลักของปัญหาในวิถีวรยุทธที่พวกเขาไม่อาจทำความเข้าใจได้และระดับบ่มเพาะพลังของพวกเขาจะยกระดับขึ้น

อย่างไรก็ตาม การรู้แจ้งจะเกิดขึ้นอย่างบังเอิญเท่านั้น จิตสำนึกของจอมยุทธจะต้องผสานเข้ากับสวรรค์และโลก ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องที่ลึกลับมาก

ถ้าจอมยุทธสามารถเข้าสู่สภาวะรู้แจ้งได้เพียงครั้งเดียวในชีวิต นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาขอบคุณพระเจ้าสำหรับของขวัญชิ้นนี้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นโดยปกติแล้วมันจะเกิดขึ้นหลังจากที่บรรลุระดับบุปผาผลิบานแล้ว เพราะมีเพียงแค่ผู้ที่สละกายหยาบแล้วเท่านั้นถึงจะมีคุณสมบัติที่จะหลอมรวมเข้ากับสวรรค์และโลก

ในชีวิตที่แล้วของเขา หลิงฮันได้รับประสบการณ์การรู้แจ้งทั้งหมดสามครั้ง แต่มีเพียงประสบการณ์เดียวที่ทำให้เขาได้รับประสบการณ์ใหม่ในการปรุงยา และเป็นครั้งแรกที่เขาได้รับประสบการณ์จากมันเมื่อเขาอยู่ระดับห้วงจิตวิญญาณ ในเวลานั้น เขารู้สึกตกใจมาก และไม่คิดเลยว่ามันจะปรากฏขึ้นในชีวิตนี้ของเขาด้วย

พลังปราณก่อเกิดที่อยู่รอบตัวเขามาบรรจบกันที่ตัวเขา ราวกับว่ามันกลายเป็นมังกรหลายตัวที่พุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขาด้วยความบ้าคลั่ง

แต่แล้วระดับบ่มเพาะพลังของเขาเริ่มถูกขัดขวาง จากช่วงกลางของระดับรวมธาตุขั้นเจ็ดไปจนถึงช่วงปลาย และไปถึงจุดสูงสุด มันไม่มีปัญหาใดเกิดขึ้นกับหลิงฮัน นั่นเป็นเพราะความเข้าใจในระดับบ่มเพาะพลังของเขา และแล้วประตูเข้าสู่ระดับก่อเกิดธาตุขั้นที่แปดก็เปิดออกให้กับเขา

การทะลวงผ่านมันเป็นเรื่องที่ง่ายมากสำหรับเขา

หลิงฮันไม่เคยตระหนักถึงมันเลย หัวใจและจิตวิญญาณของเขาทะยานเข้าสู่โลกแห่งวรยุทธ ทุกแง่มุมความเข้าใจของเขาบานสะพรั่งราวกับว่าพวกมันเป็นดอกไม้ แต่เมื่อเขาเอื้อมมือออกไปเพื่อคว้าพวกมัน พวกมันก็แตกสลายกลายเป็นเงามืดทันที

ภาพลวงตาของดอกไม้กำลังลอยอยู่ในอากาศ

ในอากาศ แสงของแก่นแท้ลึกลับแห่งวิถีวรยุทธจำนวนมากบินผ่านไปราวกับว่าพวกมันเป็นดาวตก และสิ่งเหล่านั้นยังยากที่จะจับได้

พวกมันคือเต๋าแห่งธรรมชาติและไม่ใช่สิ่งที่หลิงฮันในตอนนี้จะสามารถทำความเข้าใจได้ทั้งหมด ถ้าไม่ใช่เพราะข้อเท็จจริงที่ว่าชีวิตที่แล้วขาเป็นจอมยุทธระดับสวรรค์ เขาคงพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์ในโลกแห่งวิถีวรยุทธนี้ แต่ตอนนี้เขาสามารถจับความลึกลับของวิถียุทธได้

ตั้งแต่ช่วงต้นของระดับรวมธาตุขั้นแปด ถึงช่วงกลาง ถึงช่วงปลาย ถึงจุดสูงสุด เขาใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นในการสะสมพลังงาน หากเป็นปกติเขาคงต้องใช้เวลาหลายวันทีเดียวที่จะสะสมพลังขนาดนี้ได้ เขาไม่จำเป็นต้องใช้เม็ดยาเลย มันเหมือนกับว่าสวรรค์กำลังสนับสนุนให้เขาก้าวหน้า

ดั่งคำพูด หากเจ้าเข้าใจวิถีแห่งเต๋า เจ้าจะได้รับการไถ่บาป

แน่นอนว่าหลิงฮันยังห่างไกจจากระดับนั้น แต่ความก้าวหน้าของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้อื่นรู้สึกอิจฉา

ปัง ร่างกายของหลิงฮันสั่นเล็กน้อยและเขาได้ก้าวเข้าสู่ระดับรวมธาตุขั้นที่เก้า

ทันใดนั้น หลิงฮันได้ลืมตาขึ้นมา อย่างแรก เขาดูสับสนเล็กน้อย แต่แล้วก็กลับเข้าสู่ความเป็นจริง เขาอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เขาหันมองรอบข้างและเห็นฮูหนิวนั่งอยู่เคียงข้างเขา และกำลังเลียนแบบท่าทางของเขาอยู่ราวกับว่านางกำลังฝึกบ่มเพาะพลัง และมีสีหน้าที่จริงจังเล็กน้อย

ปัง ปัง ปัง ในขณะนั้นเองเสียงเคาะประตูได้ดังขึ้น