ตอนที่ 169 ปรมาจารย์หยวนชู่ผู้ประจบประแจง

"ผู้อาวุโสเชียนฟง!" ชายชุดเขียวและสหายของมันทั้งสองคนกล่าวออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน น้ำเสียงของพวกมันเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความไม่พอใจ

ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น? โดยปกติแล้วพวกมันจะเป็นฝ่ายข่มขู่ผู้อื่นเพียงฝ่ายเดียว แต่ทว่าตอนนี้พวกมันกลับถูกใครบางคนทุบตี นี่เป็นเรื่องที่จวนจะทำให้พวกมันเป็นบ้า

ข้างนอกประตูมีชายสองคนยืนอยู่ หนึ่งในนั้นคือชายชราที่มีอายุประมาณ 60 ปี เขาสวมเสื้อคลุมสีแดง เส้นผมของเขาดำสนิทและใบหน้าของเขาเรียบเนียบไร้แผลเป็น เขาไม่ได้ดูแก่เลยแม้แต่น้อย ส่วนชายอีกคนหนึ่งมีอายุประมาณเดียวกับเขา และมีเหรียญตราสีเงินสองเหรียญติดอยู่ที่หน้าอกของเขา แม้แต่คนที่มีความรู้อันน้อยนิดยังรู้ว่าชายคนนั้นเป็นนักปรุงยาระดับดำขั้นกลาง

เห็นได้ชัดว่า หนึ่งในพวกเขาเป็นผู้อาวุสโสของตระกูลอู๋ อู๋เชียนฟงขณะที่อีกคนคือปรมาจารย์หยวนชู่หยวน

"คารวะปรมาจารย์หยวนชู่! คารวะผู้อาวุโสอู๋!" สมาชิกของตระกูลเจียงและคนอื่นต่างก้าวเท้าไปข้างหน้าเพื่อแสดงความเคารพต่อพวกเขา สำหรับพวกเขาแล้ว พวกเขาทั้งสองคนถือเป็นบุคคลสำคัญอย่างยิ่ง โดยปกติแล้วมันจะเป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับพวกเขาที่จะได้เห็นพวกเขาทั้งสองที่มีสถานะอันสูงส่ง แต่ทว่าตอนนี้ พวกเขากลับได้พบเจอพวกเขาทั้งสองคน ทำให้ความตกใจเข้าครอบงำพวกเขา ซึ่งมากพอที่จะทำให้ขาสั่น

เมื่อหยวนชู่หยวนเห็นป้าหนึ่งและป้าสอง เขาอดที่จะส่งเสียงดูถูกออกมาไม่ได้ การแสดงออกของความไม่พอใจสุดขีดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา พวกมันทั้งสองคนเป็นคนโง่เขลาอย่างแท้จริงที่กล้าดูถูกเขาว่าสุนัขเฒ่า สำหรับนักปรุงยาที่ทรงเกียรติแล้ว นั่นเป็นเรื่องที่น่าอับอายและอัปยศเป็นอย่างมาก

"ข้าไม่ต้องการความเคารพจากพวกเจ้า!" เขากล่าวออกมาอย่างเย็นชา

อันที่จริง ด้วยสถานะของเขาแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องลดตัวเสวนาคุยกับพวกโง่เขลาทั้งสองคน ถ้าเขาไม่พูดเยาะเย้ยออกมาสักคำหรือสองคำ มันคงไม่มีทางใดที่เขาจะสามารถขจัดความโกรธเกรี้ยวนี้ได้ จากมุมมองของเขา ป้าหนึ่งและป้าสองเป็นคนที่ค่อนข้างแข็งแกร่งทีเดียวเพราะพวกนางสามารถทำให้นักปรุงยาระดับดำขั้นกลางสูญเสียความเยือกเย็นของตัวเองได้  แต่นี่ไม่ใช่ความสำเร็จที่ควรเอามาพูดโอ้อวด

"ปรมาจารย์หยวนชู่ พวกเราเป็นคนตาบอด! โปรดยกโทษให้พวกเราและไว้ชีวิตพวกเราด้วยจากความไร้มารยาทของพวกเรา!" ป้าหนึ่งและป้าสองคุกเข่าทั้งสองข้างลงบนพื้น พวกนางยังคงตบหน้าตัวเองขณะที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาไม่หยุด

แต่หยวนชู่ไม่ไหวติ่งแม้แต่น้อย เขากล่าวว่า "ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าพูดว่าที่นี่มีคนที่สามารถกำจัดข้าได้หรอกรึ? ข้าอยู่ที่นี่แล้ว ดังนั้นเรียกมันออกมา!"

พ่อของเจียงเฟยหยานและคนอื่นรู้สึกตกตะลึงเมื่อพวกเขารู้ว่าป้าหนึ่งและป้าสองหลบหนีมาได้อย่างไร! พวกนางเป็นคนที่น่ารังเกียจอย่างแท้จริง! เพียงเพื่อให้พวกนางมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกสักนิด พวกนางได้ลากพวกเขาที่เหลือเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยกับปัญหาที่พวกนางก่อ!

ขณะเดียวกัน อู๋เชียนฟางสังเกตเห็นชายชุดเขียว ใบหน้าของเขาซีดเผือดอย่างสมบูรณ์ เขาจึงถามออกไปว่า "เกิดอะไรขึ้นที่นี่? พวกเจ้าทุกคนไม่สามารถจับพวกมันได้งั้นรึ?" สมาชิกของตระกูลอู๋ถูกตบตีอย่างรุนแรงโดยผู้อื่นถึงขั้นฟันหลุดออกจากปากของพวกเขา นี่ถือว่าเป็นการกระทำที่ท้าทายอำนาจของตระกูลอู๋

ชายชุดเขียวและสหายของมันสองคนก้มหน้าของพวกมันลงด้วยความอัปยศ พวกมันจะบอกผู้อาวุโสของตระกูลพวกมันได้อย่างไรว่าพวกมันพ่ายแพ้ให้กับเด็กสาวตัวเล็ก?

"ใครคือหัวหน้าของที่นี่? หากเจ้ากล้าที่จะทำโทษเด็กของข้า เหตุใดเจ้าถึงไม่กล้าแสดงตัวต่อหน้าข้า?" อู๋เชียนเฟิงกวาดสายตาไปมองทุกคนที่อยู่ที่นี่ ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเขาอยู่ในระดับรวมธาตุขั้นเก้า ดังนั้นมันควรจะไม่มีใครที่อยู่ที่นี่สามารถเอาชนะอู๋ซื่อฟงได้

"มันเป็นเขา!" ชายชุดเขียวชี้ไปที่หลิงฮัน

"เขา?" อู๋เชียนฟงดูตกตะลึง นี่เป็นเพียงแค่รุ่นเยาว์ที่อยู่ระดับรวมธาตุขั้นเจ็ด นี่อู๋ซื่อฟงเสียสติไปแล้ว?

"มันเป็นเขา!" ชายชุดเขียวกล่าวออกมาขณะกัดฟันแน่น เส้นโลหิตบนหน้าผากของมันปูดออกมาด้วยความโกรธของมัน "เขาใช้วิธีโกงเพื่อเอาชนะข้า! ข้าอยากจะขอให้ผู้อาวุโสเชียนฟงทำหน้าที่ลงโทษเขาอย่างรุนแรงในนามของพวกเรา!"

เมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของมัน สมาชิกของตระกูลเจียงและคนอื่นๆแสดงออกถึงความรังเกียจ แท้จริงแล้วมันพ่ายแพ้ให้กับเด็กสาว และมันยังกล้าที่จะพูดเช่นนั้นออกมาอีกว่าฝ่ายตรงข้ามใช้วิธีโกง

"โอ้?" อู๋เชียนฟงวางมือไขว้หลังขณะที่ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่หลิงฮันพร้อมกับจิตสังหารที่ปรากฏออกมาจากเขา ไม่สำคัญว่าหลิงฮันจะใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร ตั้งแต่ที่เขากล้าที่จะลงมือกับคนของตระกูลอู๋ นั่นเกินพอที่จะตัดสินให้เขาตาย

"เจ้าเด็กเหลือขอ เจ้าจะฆ่าตัวตายเองหรือจะให้ข้าเป็นคนลงมือ?" เขาถามออกมาด้วยความสุขุม

เมื่อรู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่เล็ดลอดออกมาจากชายชรา ฮูหนิวจึงรีบกระโจนลงบนพื้นทันที แล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับกัดฟันของนางเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงภัยอันตราย

"หืม ฮูหนิว?" ความสนใจทั้งหมดของหยวนชู่มุ่งไปที่ป้าหนึ่งและป้าสองทั้งหมด เขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นคนอื่น ตอนนี้เขาเพิ่งรู้ตัวว่าฮูหนิวอยู่ที่นี่ด้วย

ถ้าฮูหนิวอยู่ที่นี่ เช่นนั้น...?!

เขารีบกวาดสายตาไปมองรอบๆ เมื่อเขาสังเกตเห็นหลิงฮัน รอยยิ้มที่สดใสจึงปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขาทันที ทันใดนั้น เขารีบวิ่งไปหาหลิงฮันและโค้งคำนับให้กับเขาพร้อมกับกล่าวว่า "ข้าไม่รู้ว่านายน้อยฮันอยู่ที่นี่ด้วย โปรดยกโทษให้หยวนชู่ผู้นี้ด้วยเถิดที่ไม่ได้ออกมาทักทายท่าน!"

"อึก!"

เมื่อพวกเขาได้เห็นฉากที่เกิดขึ้น ทุกคนแทบจะสำลักออกมา

เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว ท่านเป็นถึงนักปรุงยาระดับดำขั้นกลางเป็นคนที่มีสถานะที่สูงส่งมาก ทำไมท่านถึงแสดงกิริยาประจบประแจงเช่นนั้น? รอยยิ้มของเขามันสดใสมากจนแทบจะส่องแสงสว่างออกมา เขากำลังทำตัวประจบประแจงอยู่ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่น่าอายสำหรับเขามาก

ป้าหนึ่งและป้าสองอ้าปากค้างจนลิ้นของพวกนางโผล่ออกมา แม้แต่ดวงตาของพวกนางยังดูเหมือนแทบจะทะลักออกมา

ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนบ้านนอกหรอกรึ? เขาไม่ได้มาร่วมทานอาหารค่ำของพวกเขาจากคำเชิญของจิงหวู่จื้อหรอกรึ? ทำไมนักปรุงยาผู้ทรงเกียรติอย่างปรมาจารย์หยวนชู่ถึงต้องพูดกับเขาอย่างสุภาพในฐานะนายน้อยฮัน? มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่?

อู๋เชียนฟงรู้สึกตกใจเช่นเดียวกัน เขาตระหนักดีว่าตัวตนของนักปรุงยาระดับดำขั้นกลางนั้นเป็นเช่นไร แต่ทว่าตัวตนอย่างเขากับปฏิบัติตนอย่างเคารพต่อหน้าหลิงฮัน

แม้ว่าผู้นำตระกูลอู๋จะมาที่นี่ด้วยตัวเขาเอง แต่ก็ไม่มีทางที่หยวนชู่จะแสดงพฤติกรรมแบบนั้นกับเขา

นักปรุงยาเป็นกลุ่มคนที่มีความภาคภูมิใจในตัวเองสูงมาก ถ้าต้องการให้พวกเขาทำตัวนอบน้อม มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะทำได้คือต้องเหนือกว่าพวกเขาในแง่ปรุงยา แต่ปัญหาที่เกิดขึ้นในตอนนี้ หลิงฮันมีอายุเท่าไหร่กัน? พวกเขาทุกคนจะเชื่อได้อย่างไรว่าเขาเหนือกว่าหยวนชู่ในแง่ปรุงยา?

ในขณะนั้น บรรยากาศโดยรอบกลายเป็นเงียบงัน ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

"จริงหรือ คนแบบไหนกันที่เจ้าถึงเอาตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย?" หลิงฮันขมวดคิ้ว เขาดูไม่พอใจเป็นอย่างมาก

ความโกรธของอู๋เชียนฟงแทบจะปะทุออกมา นี่เป็นการดูถูกพวกเขาในทางอ้อม ถ้าหลิงฮันเป็นผู้อาวุโสใหญ่จากหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่ เขาจะไม่ตอบโต้ แต่นี่เป็นเพียงแค่เด็กเหลือขอปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างหลิงฮันกับกล้าที่จะเยาะเย้ยเขาต่อหน้า เขาจะอดทบกับความอับอายนี่ได้อย่างไร?

"ใช่แล้ว ใช่แล้ว ใช่แล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของหยวนชู่ที่มีตาหามีแววไม่ โปรดยกโทษให้กับความผิดพลาดของข้าด้วย นายน้อยฮัน" ใครจะคิดว่าหยวนชู่จะยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง และทำให้ตัวเขาเองดูต่ำต้อยมากยิ่งขึ้นราวกับว่าเขาเป็นศิษย์ของหลิงฮัน

อู๋เชียนฟงกลืนคำพูดของตัวเอง

หยวนชู่เป็นคนโง่เขลา? แน่นอนว่าไม่ หยวนชู่เป็นคนที่มีสถานะสูงส่งใช่หรือไม่? แน่นอนว่าใช่

แต่ทว่า แม้หยวนชู่ยังแสดงพฤติกรรมดังกล่าว ดังนั้นสถานะที่แท้จริงของหลิงฮันคืออะไร?

อู๋เชียงเฟิงไม่ใช่คนผลีผลาม เขารีบทบทวนสถานการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่นี่ทันที

"ไม่เป็นไร!" หลิงฮันสบัดมือและยิ้มอย่างสดใสให้กับอู๋เชียนฟงพร้อมกับกล่าวออกมาว่า "ข้าเป็นหนึ่งในคนที่ทุบตีสมาชิกตระกูลอู๋ของเจ้า แล้วตอนนี้เจ้าต้องการทำอะไร?"

ทำอะไร? แน่นอนว่าเขาต้องการฆ่าหลิงฮันในที่สาธารณะเพื่อเป็นคำเตือนให้กับผู้อื่น

นั่นเป็นเพียงแค่ความคิดที่อู๋เชียงฟงคิดเท่านั้น ตอนนี้เขาจะกล้าพูดแบบนั้นออกมาได้อย่างไร? เพราะแม้แต่หยวนชู่ยังจ้องมองเขาอย่างไม่เป็นมิตร มันเห็นได้ชัดว่าถ้าเขากล้าที่จะพูดแบบนั้นออกมา หยวนชู่จะต้องปฏิปักษ์กับเขาอย่างแน่นอน

เขาถอนหายใจออกมาอยู่ในใจและรู้ว่าเขาพ่ายแพ้การต่อสู้ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มต้นเสียอีก

มันไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้ ใครขอให้เขาเป็นคนไหว้วานหยวนชู่กันล่ะ? ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าเขาจะไม่มีเรื่องไหว้วานหยวนชู่ ตระกูลของเขาก็ไม่กล้าที่จะทำร้ายนักปรุงยาระดับดำขั้นกลาง

"ฮ่าฮ่าฮ่า นายน้อยฮันต้องพูดเล่นเป็นแน่ พวกมันกล้าที่จะทำร้ายนายน้อยฮัน ถึงแม้นายน้อยฮันจะไม่ได้เป็นคนลงมือ ข้าเองก็คิดที่จะสอนบทเรียนให้กับพวกมันเหมือนกัน" อู๋เชียงฟงหัวเราะออกมาและท่าทีของเขาดูเป็นธรรมชาติ

จิ้งจอกเฒ่าเอ้ย!