บทที่ 311 - ทะลวงผ่าน (4) [15-01-2021]

บทที่ 311 - ทะลวงผ่าน (4)

”

ในตอนที่หุ่นยนต์ที่ดอร์ตูควบคุมอยู่ได้เริ่มโจมตีฉันก็ยังเคลื่อนไหวด้วย มันคงจะน่าเศร้าหากว่าฉันปล่อยให้หุ่นยนต์จัดการทุกอย่างจนจบลงง่ายๆแน่

แผนของดอร์ตูก็ดูจะเป็นการทำให้หุ่นยนต์ตัวอื่นติดไวรัสของเขาด้วยการยิงกระสุนที่บรรจุพลังของดอร์ตูเอาไว้ แต่ด้วยความที่จำนวนหุ่นยนต์ของเขามีน้อยกว่ามันจึงมีการติดไวรัสที่ช้ามาก

นอกไปจากนี้ฉันก็ค่อนข้างยุ่งเลย แทนที่จะเข้าไปโจมตีฉันได้เลือกตั้งสมาธิกับการป้องกันหุ่นยนต์ของดอร์ตูมากกว่า

[ข้าดอร์ตู การเคลื่อนไหวของนายท่านละเอียดอ่อนและระมัดระวัง สมแล้วที่เป็นนายท่านของดอร์ตู]

"ฉันก็แค่ไปรอบๆโดยไม่มีจุดหมายเองนะ"

ในเมื่อพวกหุ่นยนต์มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตทำให้ฉันจัดการกับพวกมันเหมือนมอนสเตอร์ปกติไม่ได้ นอกจากนี้มันยังมีความจริงที่ว่ามีมานาในร่างพวกมันอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นกระสุนปืนหรือลูกปืนใหญ่ของพวกมันต่างก็มีมานามาด้วย ถึงแม้ว่ามันจะโต้กลับได้อย่างในตอนแรกเพราะความไม่คุ้นเคยแต่ว่าหลังจากได้สู้กับพวกมันมาเป็นวันแล้วฉันก็สามารถจะคาดเดาการเคลื่อนไหวของมานาพวกมันและนำมาคาดเดาการกระทำได้

ก่อนอื่นฉันได้ยกระดับพลังวิญญาณสัมบูรณ์และมานาตรวจจับออกไปจนถึงขีดสุด พร้อมทั้งใช้วงจรเพรูต้ายกระดับพลังทางกายภาพไปถึงขีดสุดด้วย ฉันได้เตรียมที่จะใช้ความเร็วศักดิ์สิทธิ์ในทันที ในตอนที่ฉันได้รับการเสริมพลังของหอกจนมาพอที่จะตัดกระสุนขาดครึ่ง การเตรียมการของฉันก็หมดลงแล้ว ตอนมาฉันก็ได้เล็งไปที่กระสุนที่จะเข้ามาโจมตีใส่หุ่นยนต์ของดอร์ตูและตัดมันทิ้งเท่านั้นเอง

"ตีได้สวย!"

[ข้าดอร์ตู นายท่านแข็งแกร่ง นายท่านวิวัฒนาการแล้ว]

[นายท่านก็แข็งแกร่งอยู่เสมอแหละเจ้าโง่]

ด้วยการกระทำของฉันทำให้มันเป็นไปได้ยากมากที่หุ่นยนตจ์ของดอร์ตูจะถูกยิง ในขณะเดียวกันกระสุนของหุ่นยนต์ของดอร์ตูก็ยิงออกไปอย่างไม่สิ้นสุด

แน่นอนด้วยความที่ว่ากระสุนนั้นสร้างมาจากพลังของดอร์ตูและพลังของดอร์ตูมาจากฉันทำให้ฉันจะต้องเสียสละมานาไปเป็นจำนวนมากในทุกๆวินาที แล้วเมื่อนำมารวมกับมานาที่ฉันใช้เองแล้วมันเป็นมานาจำนวนมากที่ทำให้ฉันคนเก่าต้องอ้าปากค้างแน่

โชคดีที่ฉันไม่ใช่คนเก่าแล้ว ด้วยความร่วมมือกันของวิญญาณสัมบูรณ์และวงจรเพรูต้าฉันได้ดูดมานามาในจำนวนที่พอๆกันกับที่ดอร์ตูใช้ออกไป

เพราะแบบนี้เองด้วยการช่วยเหลือจากกระสุนที่ไม่สิ้นสุดลงของดอร์ตูทำให้เกิดเส้นทางให้พวกเขาได้พุ่งผ่านไป เพียงแค่นี้้มันก็ช่วยให้สถานการณ์ในปัจจุบันฉันดีขึ้นมาอย่างมากแล้ว แต่ว่าดอร์ตูได้บอกว่ามันพึ่งจะเริ่มเท่านั้น เป้าหมายจริงๆของเขาที่ควบคุมหุ่นยนต์มันไม่ใช่แค่การเพิ่มจำนวนของพวกเรา แต่มันคือการใช้กองกำลังของศัตรูมาเป็นของเรา

การเปลื่ยนแปลงนี้มันไม่ได้ใช้เวลานานนัก หุ่นยนต์ที่เริ่มเปลื่ยนเป็นสีดำได้เริ่มมีมากขึ้น จากนั้นเจ้าพวกหุ่นยนต์ก็ได้มาร่วมฝั่งเดียวกับพวกเราและก็เริ่มยิงพรรคพวกเดิมของมัน เนื่องจากว่าพวกมันไม่มีอารมณ์ใดๆเลยทำให้พวกมันเชื่อถืออะไรไม่ได้เลย

[ข้าดอร์ตู ข้าจะเร่งขึ้นอีก]

"นายทำได้เยี่ยมมากดอรืตู"

ฉันก็ยังยุ่งมากขึ้นไปอีก ฉันไม่อยากจะให้หุ่นยนต์แม้แต่ตัวเดียวถูกยิงจนพังลงไป

ฉันได้ใช้เวลาหนึ่งวันกับประมาณ 5 ชม. ไปแล้วในชั้นที่ 86 นี้แต่ว่าฉันยังไม่ได้เห็นแม้แต่ชายขอบของชั้นต่อไปเลย เนื่องจากว่าฉันไม่อยากจะมาเสียเวลาในการเคลียร์ดันเจี้ยนที่หนึ่งมากทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอุดอู้

ไม่ว่านักสำรวจคนใดก็จะต้องขัดความคิดแบบนี้ของฉันแน่ แต่ว่าฉันจริงจัง ดันเจี้ยนชั้นล่างๆมันต่างจากชั้นที่ 81 ขึ้นมาจริงๆและฉันก็รู้สึกว่ามันจะต่างยิ่งกว่านี้ไปอีกในชั้นที่ 91

เชอริฟิน่าจะต้องเตรียมการเอาไว้มากแล้วแน่ ดันเจี้ยนนี้ยังมีมอนสเตอร์ที่น่ากลัวอย่างเจ้าพวกนรกสีชาดที่แม้แต่เชอริฟิน่าก็ควบคุมไม่ได้สมบูรณ์อยู่อีกมากแน่ ดันเจี้ยนนี้มันไม่ใช่แค่ที่ที่จะให้รางวัลกับนักสำรวจแล้ว แต่ว่ามันเป็นสถานที่ในการทดสอบพวกเขา นับตั้งแต่ที่ดันเจี้ยนที่หนึ่งได้ถูกก่อตั้งขึ้นมามันยังไม่เคยมีใครไปเหนือกว่าชั้นที่ 92 เลย ฉันได้รู้อีกด้วยว่าฉันจะต้องเสียเวลาไปกับชั้นที่ 86 นี้อีกมาก

[ข้า...มองนายท่านไม่เห็น]

[ฉันมึนหัว นายท่าน! ฉันมึนหัว!]

ฉันได้เริ่มชินกับความเร็วศักดิ์สิทธิ์มากขึ้นไปทีละนิดๆ มันไม่ใช่ในแง่ของสกิลแต่ว่ามันเป็นผลของการที่ได้เรียนรู้ในหลักการไหลของมานาของมันซึ่งเป็นผลสำเร็จที่เกิดขึ้นมาจากการที่ฉันได้ใช้สกิลเป็นพันๆครั้ง

ในตอนที่ร่างกายของฉันได้พัฒนาไปคุ้นเคยกับการไหลของมานาความเร็วศักดิ์สิทธิ์ วงจรเพรูต้า และวิญญาณสัมบูรณ์ก็ได้หลอมรวมเข้ากันเองอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมกันด้วยธาเลเรียที่ทำให้ฉันสามารถบินไปบนท้องฟ้าได้อย่างอิสระอีกด้วยทำให้ในตอนนี้ฉันเคลื่อนไหวไปมาได้อย่างอิสระไร้ขีดจำกัด

เมื่อฉันเชี่ยวชาญในวงจรเพรูต้า วิธีการควบคุมมานาของฉันก็เปลื่ยนไปและฉันก็สามารถจะบินได้ต่อให้ไม่มีชาราน่าก็ตาม แต่แน่นอนว่าฉันบินอย่างอิสระไม่ได้หากว่าขาดชาราน่าและธาเลเรียที่เป็นสิ่งของของเทพเจ้า

ในตอนนี้ฉันกำลังใช้พลังของเฮอร์มีสที่ฉันจะคงสภาพเอาไว้ได้หนึ่งชั่วโมง! ตอนนี้ฉันได้ป้องกันกระสุนทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาในทันทีและธาเลเรียก็ช่วยให้ฉันขยับไปไหนมาไหนได้ตามต้องการ ด้วยความเร็วศักดิ์สิทธิ์และธาเลเรียตัวฉันมันก็เร็วเกินไปแล้ว

ในตอนนี้เองความรู้สึกอิสระที่ฉันไม่เคยคาดคิดก็เกิดขึ้นมา ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าเป็นลมที่สามารถจะไปได้ในทุกๆที่ที่ฉันต้องการ ฉันเข้าใจในความรู้สึกนี้ได้ทันที แต่ว่าเนื่องจากฉันยังอยู่ในดันเจี้ยนด้วยทำให้เชอริฟิน่าช่วยอธิบายออกมา

[คุณได้รับพลังของเฮอร์มีสมาอย่างสมบูรณ์ส่งผลให้อำนาจพลังของเฮอร์มีสเพิ่มขึ้น ความเร็วเพิ่มขึ้น 10% ระยะเวลาของธาเลเรียเพิ่มขึ้นเป็นสองชั่วโมงต่อมัน คุณได้รับอำนาจใหญ่ เพตตะซัส]

[เพตตะซัสคือหมวกเดินทางที่ถูกสวมใส่โดยเทพแห่งการส่งสารเฮอร์มีส เป็นสัญลักษณ์ของเฮอร์มีสที่อยู่ในระดับเดียวกับกับธาเลเรีย เพตตะซัสไม่สามารถจะแสดงพลังออกมาเต็มที่ได้เพียงลำพัง มันจะสามารถเรียกออกมาได้เพียง 10 นาทีต่อวันในตอนที่ธาเลเรียใช้งานอยู่เท่านั้น]

[ในขณะที่เพตตะซัสทำงานอยู่ความเร็วของคุณจะเพิ่มขึ้นสามเท่า ความเร็วที่เพิ่มขึ้นคือทั้งความเร็วการเคลื่อนไหวและความเร็วการโจมตี มันรวมไปถึงความเร็วในกระบวนการคิดในสมองอีกด้วย แต่เนื่องจากแบบนี้เองมันจะทำให้เกิดภาระขึ้นกับร่างกายและสมองของคุณ ระดับร่างกายและจิตวิญญาณของคุณจะต้องอยู่ในระดับสูงถึงจะใช้มันได้]

"อะไรนะ...? ความเร็วเพิ่มขึ้นสามเท่า...!?"

ในตอนนี้ฉันได้นึกไปถึงหมวกที่มีปีกของเฮอร์มีสที่มีชื่อเสียงเหมือนกับรองเท้าปีกของเขา ฉันได้ปลดล็อคในพลังใหม่มาแล้ว

"มันมีหลายๆสถานการณ์ในอดีตที่ฉันอยากจะเร็วยิ่งกว่านี้...."

ความจิรงที่ฉันได้รับพลังของเพตตะซัสมาในตอนนี้มันสามารถหมายความได้ว่าฉันจะได้เติมเต็มเป้าหมายนั้นแล้วในตอนนี้

"ฉันได้รับพลังทั้งหมดของเฮอร์มีสมาบนชั้นที่ 86 ฉันจะไม่ผิดหวังกับตัวเองได้ยังไงกัน?"

ถึงแม้ว่าฉันจะพูดอยู่แบบนั้นแต่ฉันก็ได้ตัดกระสุนในขณะที่บินไปบนท้องฟ้าด้วยความเร็วศักดิ์สิทธิ์ จำนวนของหุ่นยนต์มันได้เพิ่มมากขึ้น ทันใดนั้นเองความคิดหนึ่งก็ได้เข้ามาในหัวของฉัน นี่มันไม่ใช่เป็นครั้งแรกหรอกที่ฉันได้ใช้ความเร็วศักดิ์สิทธิ์ถึงในขอบเขตนี้? มันไม่ใช่สกิลความเร็วศักดิ์สิทธิ์ แต่ว่าเป็นสิ่งที่ฉันเรียนรู้ด้วยร่างกาย

"ยิ่งในตอนนี้ชาราน่าก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย"

บางทีอาจจะเป็นเพราะการที่ฉันไม่ได้พึ่งพลังของชาราน่าและใช้ธาเลเรียด้วยพลังของตัวเองถึงทำให้ฉันปลดล็อคพลังสุดท้ายของเฮอร์มีสออกมาก็ได้ แน่นอนว่าความเป็นจริงมันไม่มีทางรู้ได้เลย ความจริงเพียงอย่างเดียวที่ฉันรู้ได้เลยก็คือฉันเร็วขึ้นไปมากๆแล้ว

เนื่องจากว่าฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่ชั้นที่ 86 มานานแค่ไหนแล้วมันก็ไม่มีเหตุผลที่ฉันจะต้องเก็บเอาพลังใหม่ไว้ ยังไงฉันก็ใช้พลังนี้ได้วันละครั้งอยู่แล้ว

"เพตตะซัส"

เสียงสีขาวสว่างได้ปกคลุมหมวกของฉันพร้อมๆกับเสียงตะโกนของฉันทันที ไม่นานนักก็ได้มีปีกเล็กๆคู่หนึ่งปรากฏขึ้นข้างหลังของหมวกฉัน ในเวลาเดียวกันฉันก็รู้สึกเหมือนหัวถูกทุบด้วยค้อน

"อ่า ใช่แล้ว! ความเร็วความคิดของฉันก็เพิ่ม...สามเท่าเหมือนกันนี่!"

หัวของฉันได้เต็มไปด้วยความคิดต่างๆเต็มไปหมด แต่ว่าในตอนนี้มันก็ยิ่งยากที่จะรับมือกับทุกๆสิ่งที่อยู่ในหัวและฉันก็รู้สึกเหมือนกับหัวจะแยกออก ความคิดต่างๆได้ผุดขึ้นมาเต็มหัวฉันและเพิ่มมากไปไม่รู้จบ ถ้าหากว่าฉันพลาดไปพลังนี้มันก็จะทำให้ฉันพิการได้เลย

ยังไงก็ตามฉันคือคนที่ปีนมาถึงดันเจี้ยนที่หนึ่งชั้นที่ 86 ฉันไม่มีทางจะแพ้กับพลังของตัวเองได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฉันยังอยู่ในสนามรบที่เต็มไปด้วยฝนกระสุนอีกด้วย ฉันได้ขยายวงจรเพรูต้าออกไปและสร้างวังวนยักษ์ขึ้นมาเป็นโล่ที่ร่างกายฉัน ในเวลาเดียวกันฉันก็ได้พยายามผลักความคิดในหัวที่ไร้ประโยชน์ออกไป จากนั้นฉันก็ได้เริ่มเติมเต็มหัวด้วยสิ่งที่ฉันจำเป็นต้องทำ

ในที่สุดฉันก็ได้ใช้สเตตัสสติปัญญาที่มากมายของฉันอย่างเต็มที่แล้ว ฉันไม่คิดเลยว่าสเตตัสนี้มันจะช่วยความคิดฉันมากขนาดนี้

[ข้าดอร์ตู นายท่านโอเคนะ?]

[นายท่าน คุณโดนโจมตีหลายครั้งแล้วนะ! คุณไม่เป็นไรจริงๆนะ?]

ฉันได้ตอบกลับไปอย่างใจเย็น

"ฉันไม่เป็นไร"

การโดนกระสุนไม่กี่ครั้งมันไม่มากพอที่จะฆ่าฉันหรอก ถึงแม้ว่าฉันจะบาดเจ็บแต่ว่ากระสุนมันก็ไม่สามารถจะผ่านวังวนมาและมีพลังพอที่จะสร้างความเสียหายที่ร้ายแรงกับฉันได้ ฉันได้ตั้งสิ่งสำคัญที่ฉันจะต้องทำทีล่ะอย่างและจดจ่อไปทีละความคิด ด้วยความคิดที่รวดเร็วทำให้ฉันตัดสินใจได้เร็วขึ้นและส่งผลให้การเคลื่อนไหวของฉันก็ยังเพิ่มขึ้นมา ฉันไม่ได้รับผลกระจบการความคิดมากมายอีกต่อไปแล้ว

ผลลัพธ์มันก็ออกมายอดเยี่ยมมาก ฉันได้ป้องกันการโจมตีทั้งหมดที่ฉันต้องการจะป้องกันและโจมตีทำลายหุ่นยนต์ด้วยความเร็วที่แม้แต่ฉันก็ยังตกใจ ยังไงก็ตามสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการหาบันไดไปสู่ชั้นต่อไป! ฉันนึกย้อนไปในทางที่ฉันผ่านมาตลอดและคำนวณหาทางที่ต้องไปต่อ

เพตตะซัสมีระยะเวลาแค่สิบนาทีเท่านั้น ฉันจะต้องตัดสินใจและตั้งเป้าหมายที่ฉันจะทำในระหว่างเวลานี้

"ดอร์ตู มันใช้เวลานานแค่ไหนกว่านายจะครอบครองพวกมันทั้งหมดได้นะ?"

[ข้าดอร์ตู หลังจากทำรายกองกำลังพวกมันในปัจจุบันไปประมาณ 40% แล้วข้าก็จำเป็นต้องใช้เวลา 28 นาที]

"ดีล่ะ ถ้างั้นไปกันต่อเลย"

ในระหว่างสิบนาทีนี้เราจะไปอารวาดและปูเส้นทางไปต่อ

ฉันยังต้องการที่จะหาวิธีที่พวกมันพุ่งขึ้นมาจากพื้นด้วย ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีส่วนช่วยในการจัดการกับพวกมันก็ตาม แต่ว่าฉันคิดว่ามันน่าจะมีส่วนช่วยฉันในตอนที่สู้กับร่างหลักของมันบนชั้นที่ 90

"ดอร์ตู ฉันจะลดเวลาลงไป เข้าใจนะ"

[ข้าดอร์ตู ข้าต้องควรทำอะไร?]

"ทำในสิ่งเดียวกับที่นายทำกับพวกมันก่อนหน้านี้แหละ ฉันจะส่งแผนเข้าไปในหัวนายนะดังนั้นก็แค่รับมันไป เข้าใจแล้วนะ พายุธาตุ"

ก่อนอื่นเลยฉันได้ส่งคลื่นพายุธาตุที่ใช้มานาของฉันไปถึง 370,000 เข้าใส่กองทัพหุ่นยนต์

ดอร์ตูได้รับคำสั่งและมานาของฉันไปในทันทีและเขาก็ได้เสริมพลังให้กับหุ่นยนต์สามัว ในขณะที่ฉันป้องกันการโจมตีของศัตรูอยู่นี้ ดอร์ตูก็ได้ส่งหุ่นยนต์สามตัวนั้นเขาไปในกองกำลังศัตรู จากนั้นเขาก็ทำการระเบิดขึ้น ถึงแม้ว่ามันจะส่งผลทำให้กองกำลังเราอ่อนแอไปช่ั่วคราว แต่ว่ามานาที่ปล่อยออกมาจากการระเบิดก็โดนเข้ากับหุ่นยนต์จำนวนนับไม่ถ้วน และเมื่อพวกนั้นโดนกระสุนของหุ่นยนต์ตัวอื่นๆของดอร์ตูจำนวนที่มาเป็นฝั่งเราก็เพิ่มมากขึ้น

[ข้าดอร์ตู ความเร็วในการแพร่ไวรัสเพิ่มขึ้นแล้ว]

"พวกเราจะทำแบบนี้ต่อไปดอร์ตู ไม่ต้องห่วงเรื่องมานาของฉัน"

[ข้าดอร์ตู ดอร์ตูชอบนายท่านจริงๆเลย]

การระเบิดหุ่นยนต์ทิ้งและเปลื่ยนพวกที่โดนมาฝั่งเรามากยิ่งขึ้น นี่มันเป็นวิธีที่ไม่ได้ยากที่จะใช้ออกมาเลย แต่ว่าเหตุผลที่ฉันมาทำเอาตอนนี้นั่นก็เกราะมานาของฉัน วิธีนี้มันได้ใช้มานาจำนวนมหาศาลอย่างต่อเนื่อง

แต่ว่าในตอนนี้ฉันมีเพตตะซัสแล้วมันจึงต่างออกไป ฉันได้รับมานามามากยิ่งกว่าที่ดอร์ตูใช้ออกไป เมื่อความคิดของฉันเร็วขึ้น ฉันก็ได้เร่งวงจรเพรูต้าขึ้นให้ผสานเขากับวิญญาณสัมบูณณ์ มานาจำนวนมากในที่แห่งนี้มันดูเหมือนกับอยู่ในการควบคุมของฉันไปแล้ว นี่มันเป็นพลังที่แท้จริงของเพตตะซัสหรือป่าวนะ

จริงๆแล้วในตอนแรกฉันผิดหวังเล็กน้อยที่พลังสุดท้ายของเฮอร์มีสกลับเป็นการเพิ่มความเร็วแค่สามเท่า แต่ว่าฉันคิดผิดไปมาก เพตตะซัสของเฮอร์มีสเป็นพลังที่ร้ายแรงที่สุด มันเป็นพลังที่ทำให้ฉันเป็นพระเจ้า

แน่นอนว่าข้อเสียหลักๆของมันก็คือมีเวลาที่จำกัดเหมือนโอเวอร์ลอร์ด

"พวกแกทั้งหมตายไปซะ! ไม่สิ มาเป็นพวกฉัน!"

ฉันได้ตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น ปีกขนนกที่ประดับหมวกของฉันได้กระจายออกมาอย่างสวยงามและเสียงระเบิดของหุ่นยนต์ก็ได้ดังทั่วทั้งสนามรบ สำหรับฉันแล้วนี่มันไม่ต่างกับเสียงดนตรีอันไพเราะเลย

หลังจากนั้นแค่ 28 ชม. ฉันก็ได้ทะลวงชั้นที่ 86 ได้สำเร็จ ยังไงก็ตามันมีสิ่งที่ฉันรู้ตัวได้หลังจากนั้น กองทัพหุ่นยนต์ที่ฉันกับดอร์ตูได้พยายามรวบรวมมาอย่างมากไม่สามารถจะพาไปชั้นที่ 87 ได้ เนื่องจากว่าเราพาพวกนี้ไปไหนไม่ได้อีกเราก็เลยตัดสินใจทำลายพวกมันทั้งหมดก่อนที่จะออกมาจากชั้นที่ 86

"..."

[ข้าดอร์ตู พวกเราจะต้องเริ่มใหม่ในชั้นที่ 87 ใช่ไหม?]

"ใช่แล้วล่ะดอร์ตู"

ฉันได้ตอบกลับไปตรงๆ

"ผู้คนมักจะเรียกแบบนี้ว่าเสียเวลา"

[ข้าดอร์ตู ดอร์ตูเกลียดการเสียเวลาจริงๆ]

ทั้งเจ้านายและข้ารับใช้ต่างก็เห็นพ้องกันอย่างเต็มที่