ตอนที่ 45: การล้างหน้า

ตอนที่ 45: การล้างหน้า

อย่างไรก็ตาม แม้ว่านางาซาวะ มาซารุจะทำท่าทางยอมแพ้ เขาก็ยังคงแสดงความเชี่ยวชาญในการต่อปากต่อคำของเขา ตอบโต้อย่างต่อเนื่อง:

“เหะๆ ท่านเรียกสภาพปัจจุบันของหัวหน้าหน่วยชิบะว่า 'มีชีวิตชีวา' งั้นเหรอ...?”

“แล้วก็ ท่านเป็นหัวหน้าหน่วยลับเคลื่อนที่ไม่ใช่รึ?”

“ทำไมท่านถึงเป็นส่วนหนึ่งของกำลังเสริมอยู่เสมอเลยล่ะ? ท่านไม่ได้เป็นห่วงข้าหรอกนะ โยรุอิจิจัง?”

ในทันที นางาซาวะ มาซารุก็รู้สึกว่าแรงกดที่คอของเขารุนแรงขึ้น ราวกับว่านางต้องการจะบดขยี้เขาเข้าไปในความนุ่มนิ่มนั้น

ใบหน้าของโยรุอิจิเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่มือของนางก็ยังคงกระทำการต่อไปขณะที่นางพูด:

“ใช่แล้ว ข้าเป็นห่วงเจ้าจริงๆ!”

“เจ้ามักจะทำให้เรื่องราวมันอันตรายอยู่เสมอ อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดว่าเจ้าจะโชคดีพอที่จะรอดชีวิตได้เสมอไปก่อนที่กำลังเสริมของเราจะมาถึง?”

“ให้ข้าดูหน่อยสิว่าคราวนี้เจ้าเจ็บตรงไหน ไม่ต้องห่วง ข้าจะอ่อนโยนมากๆ”

อย่างไรก็ตาม เป็นที่ชัดเจนว่านางาซาวะในขณะนี้หูหนวกต่อคำพูดของโยรุอิจิโดยสิ้นเชิง

ด้วยศีรษะที่ถูกโยรุอิจิล็อกไว้ ใบหน้าทั้งหมดของเขาแทบจะฝังอยู่ในความนุ่มนิ่มนั้น และเขาทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้

“อื้อ... ปล่อย... ปล่อย! ข...ข้าหายใจไม่ออก!”

นี่คือการล้างหน้างั้นเหรอ?

นี่มันพลังอะไรกัน!?

ในที่สุด นางาซาวะก็เลือกที่จะยอมแพ้

หลังจากที่โยรุอิจิปล่อยเขา นางาซาวะก็หอบหายใจขณะที่แอบเหลือบมองโยรุอิจิซึ่งวิ่งไปอยู่ข้างซุยฟงแล้ว

พูดตามตรง เขาไม่แน่ใจว่าเป็นจินตนาการของเขาหรือไม่ แต่เขารู้สึกเสมอว่ามีความหมายอื่นใดแฝงอยู่ในคำพูดของโยรุอิจิ

เห็นได้ชัดว่า ในฐานะประมุขของตระกูลชิโฮอิน นางจะต้องรู้อะไรบางอย่าง

หลังจากตัดสินใจว่าจะต้องสอบสวนโยรุอิจิอย่างละเอียดในภายหลัง เขาก็พักความคิดของเขาไว้ชั่วคราวและสำรวจหน่วยกำลังเสริมที่มาถึงในครั้งนี้ โดยเฉพาะไอเซ็นที่ยืนอยู่ข้างหลังฮิราโกะ ชินจิ

แต่ละหน่วยของ 13 หน่วยพิทักษ์ มีความรับผิดชอบของตนเอง ครั้งนี้ กำลังเสริมประกอบด้วยหน่วยที่ 2 ซึ่งเป็นหน่วยลับเคลื่อนที่, หน่วยที่ 4 ซึ่งเป็นทีมบรรเทาทุกข์ทางการแพทย์, และหน่วยที่ 5 ซึ่งเป็นทีมกู้ภัย

ขณะที่สายตาของเขาจับจ้องไปที่ฮิราโกะ ชินจิผู้ซึ่งเป็นผู้นำกลุ่ม อีกฝ่ายก็บังเอิญพูดขึ้น ตอบสนองต่อสิ่งที่นางาซาวะเพิ่งจะพูดไป

“ก็เพราะอย่างนั้นไง ปล่อยเรื่องกู้ภัยให้พวกเรา หน่วยที่ 5 กับหัวหน้าหน่วยอุโนะฮานะจัดการเถอะ หัวหน้าหน่วยชิโฮอิน ท่านไม่จำเป็นต้องมาหรอก”

“เพราะว่าไลน์อัพของพวกเราน่ะ สุดยอด~~~ แข็งแกร่งเลยล่ะ ว่าไหม โซสึเกะ?”

ขณะที่พูด เขาก็ไม่ลืมที่จะหันศีรษะไปหยอกล้อรองหัวหน้าหน่วยของเขาที่อยู่ข้างหลัง

เมื่อเห็นเช่นนี้ ไอเซ็นก็ทำราวกับว่าเขาไม่เข้าใจความหมายเบื้องหลังคำพูดของฮิราโกะ ชินจิเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ

“หัวหน้าหน่วยครับ กรุณาอย่าล้อเล่นเลย เมนอสกรังเด้ที่สามารถทำให้หัวหน้าหน่วยชิบะบาดเจ็บได้ถึงขนาดนี้ จะต้องเป็นอัดจูคัสหลายตนเป็นอย่างน้อย แม้แต่พวกเราก็ต้องรับมืออย่างจริงจังครับ”

“ข้าได้ลาดตระเวนรอบๆ แล้ว แม้ว่าจะไม่พบเมนอสกรังเด้ตนอื่นชั่วคราว แต่เพื่อความปลอดภัย กลับไปที่เซย์เรย์เทย์ก่อนจะดีกว่า”

คำพูดของไอเซ็นสมดุลอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่เปิดเผยความผิดปกติใดๆ ให้ใครฟังเลย อย่างไรก็ตาม นางาซาวะผู้ซึ่งสังเกตการณ์อย่างตั้งใจ ก็จับร่องรอยของความประหลาดใจในการแสดงออกเล็กๆ น้อยๆ ของไอเซ็นได้

เห็นได้ชัดว่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในฮูเอโกมุนโด้และโลกมนุษย์นั้นอยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขา ซึ่งยิ่งตอกย้ำความสงสัยของนางาซาวะ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฮิราโกะ ชินจิก็ทำสีหน้าเบื่อหน่ายทันที แคะหูขณะที่ตอบอย่างขอไปที “ใช่ๆ โซสึเกะยังคงเก่งกาจเหมือนเดิม”

จากนั้น ในฐานะผู้นำชั่วคราวของทีมกู้ภัยนี้ ฮิราโกะ ชินจิก็หันสายตาไปที่อุโนะฮานะ เร็ตสึที่ยืนอยู่ใกล้ๆ: “หัวหน้าหน่วยอุโนะฮานะ ชิบะเป็นอย่างไรบ้าง?”

เมื่อได้ยินคำถามของเขา อุโนะฮานะ เร็ตสึผู้ซึ่งได้นำชิบะ ยูมะเข้าไปในดาบฟันวิญญาณของนาง มินาซึกิ แล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเบาๆ

“เขาบาดเจ็บสาหัส พลังของวิถีมารเพียงอย่างเดียวอ่อนแอเกินไป เขาต้องการความช่วยเหลือจากหน่วยที่ 12”

“ยิ่งไปกว่านั้น... แม้ว่าอาการบาดเจ็บทางกายของเขาจะหายดี แต่ก็คงจะเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะฟื้นตัวกลับสู่สภาพสูงสุดได้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ แม้แต่ฮิราโกะ ชินจิและโยรุอิจิที่ปกติแล้วจะเหลาะแหละ ก็อดไม่ได้ที่จะหม่นหมองลง

ในฐานะผู้มีส่วนร่วมในการโจมตีครั้งนี้จริงๆ ซุยฟงและคนอื่นๆ ก็ก้มศีรษะลงด้วยความท้อแท้

ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศเศร้าหมองก็แผ่ซ่านไปในอากาศ

บางทีอาจเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคนหรือด้วยเหตุผลอื่น หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ครู่หนึ่ง นางาซาวะก็เสนอต่อฮิราโกะ ชินจิ

“โอ้ จริงสิ ระหว่างการต่อสู้เมื่อครู่นี้ ข้าได้ข้อมูลบางอย่างมาจากพวกอัดจูคัส”

“การโจมตีครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นการไตร่ตรองไว้ล่วงหน้าและมีเป้าหมาย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นก็อดไม่ได้ที่จะแข็งทื่อไป

“!”

“!”

“!”

จากนั้น นอกจากหน่วยปราบปรามและคนอื่นๆ ที่สงสัยอะไรบางอย่างอยู่แล้ว ทุกคน รวมถึงไอเซ็น ก็มองมาที่นางาซาวะด้วยความประหลาดใจ

นางาซาวะชี้ไปที่นอยโทร่าและเทสล่าที่ไร้ศีรษะอยู่บนพื้น และพูดต่อ

“การโจมตีหน่วยปราบปรามครั้งนี้ถูกบงการโดยบารากัน ราชันย์แห่งฮูเอโกมุนโด้”

“พวกเขารู้แน่ชัดว่าเซ็นไกมงของเราจะเปิดที่ไหนและเมื่อไหร่ และพวกเขาใช้ยาพิษลับเพื่อซ่อนเร้นแรงดันวิญญาณของตนเป็นวิธีการซ่อนตัว ซึ่งเป็นวิธีที่พวกเขาเกือบจะสังหารหัวหน้าหน่วยชิบะได้”

“ถ้าเป็นไปได้ ข้าแนะนำให้นำร่างของพวกเขากลับไป หน่วยที่ 12 น่าจะสามารถวิเคราะห์อะไรบางอย่างจากเรย์ชิภายในร่างกายของพวกเขาได้”

ไม่มีใครในที่นี้เป็นคนโง่ ความหมายในคำพูดของนางาซาวะนั้นชัดเจน

มีคนทรยศภายในหมู่เจ้าหน้าที่ระดับสูงของเซย์เรย์เทย์

พูดตามตรง นางาซาวะมีจุดประสงค์ในการนำเรื่องนี้มาเปิดเผย

ในบรรดาผู้ที่อยู่ ณ ที่นี้ รวมถึงชิบะ ยูมะที่ถูกมินาซึกิของอุโนะฮานะ เร็ตสึกลืนเข้าไปแล้ว มีหัวหน้าหน่วยทั้งหมดสี่คนและยมทูตระดับรองหัวหน้าหน่วยสี่คน

ไม่ต้องพูดถึงคุจิกิ เบียคุยะทายาทในอนาคตของตระกูลคุจิกิ, โยรุอิจิประมุขคนปัจจุบันของตระกูลชิโฮอิน, และชิบะ ยูมะประมุขของตระกูลสาขาของตระกูลชิบะ ซึ่งแม้จะไม่มีอำนาจในนาม แต่ก็ยังคงดำรงตำแหน่งหนึ่งใน "ห้าตระกูลขุนนางใหญ่"

ไม่ว่าแรงจูงใจของผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังการโจมตีครั้งนี้จะเป็นอะไร หรือผู้บงการคนนี้จะเป็นคนเดียวกับที่จัดฉากการซุ่มโจมตีคุจิกิ โซจุนและลูกชายของเขาเมื่อเดือนก่อนหรือไม่

นางาซาวะผู้ซึ่งขัดขวางแผนการของพวกเขาสองครั้งติดต่อกัน จะกลายเป็นหนามยอกอกของพวกเขา

โดยทั่วไปแล้ว วิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับคนอย่างเขาคือการกำจัดทิ้ง

เป็นโจรได้พันวัน แต่จะป้องกันโจรพันวันนั้นทำไม่ได้

หลังจากที่การ์ดทดลองสามวันหมดอายุ เขาก็จะกลายเป็นคนอ่อนแออีกครั้ง

หากมีใครบางคนจะลอบสังหารเขาในขณะที่เขาหลับในวันหนึ่ง เขาไม่สามารถรับประกันได้ว่าเขาจะมีโอกาสได้เกิดใหม่อีกครั้ง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ โยรุอิจิก็แสดงสีหน้าที่เคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางเข้าใกล้นางาซาวะ ใบหน้าของนางจริงจัง และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะให้คำอธิบายแก่เจ้าและยูมะสำหรับเรื่องนี้เอง”

จบตอน