บทที่ 375 ความตกตะลึงของจินหลงราชายุทธ์! การกำจัดวิญญาณนักรบ! (ฟรี)
บทที่ 375 ความตกตะลึงของจินหลงราชายุทธ์! การกำจัดวิญญาณนักรบ! (ฟรี)
"ต้องเปิดประชุมพิเศษด้วยเหรอ... เฮ้อ ช่างยุ่งยาก"
หลี่โม่เซียวปรากฏกายที่ประตูด้วยร่างสูงโปร่ง เขายืนเท้าสะเอวด้วยสีหน้าไม่ใส่ใจ
เส้นผมสีแดงของเขาพลิ้วไหวราวกับกองเพลิง!
อาการบาดเจ็บของหลี่โม่เซียวยังไม่หายสนิท บนใบหน้ายังมีพลาสเตอร์ปิดแผล ที่หน้าอกและข้อศอกยังพันผ้าพันแผลอยู่
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงแสดงสีหน้าไม่ใส่ใจ
สวมกางเกงยีนส์ล้ำสมัยที่มีโซ่ห้อย สวมแจ็คเก็ตสีดำ สายตามองคนรอบข้างอย่างดูแคลน
เขาเดินผ่านทางเดินจากด้านหลังสุดไปยังที่นั่งด้านหน้า จากนั้นก็วางขาพาดบนโต๊ะ มองเพดานอย่างเฉยเมยพลางผิวปาก
ทันทีที่หลี่โม่เซียวปรากฏตัว ที่ประชุมก็ตื่นตระหนกทันที
คนที่ควรจะตายไปแล้ว กลับฟื้นคืนชีพมาได้!
และเขาไม่ได้เลือกที่จะออกจากเยียนเซี่ยไปแล้วหรือ!
"เป็นไปไม่ได้ หลี่โม่เซียว? เป็นไปไม่ได้ว่าจะเป็นเจ้า!"
จินหลงราชายุทธ์เห็นหลี่โม่เซียวนั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องขยี้ตา ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ!
"เฮ้ย ไอ้แก่ นานมากเลยนะที่ไม่ได้เจอกัน ทำไมจะเป็นฉันไม่ได้ล่ะ?"
จินหลงราชายุทธ์โกรธจนตัวสั่น เขามองหลี่โม่เซียวเป็นหนามยอกอก และเพราะหลี่โม่เซียวสละตำแหน่งผู้ปกป้องประเทศ เขาถึงได้นั่งในตำแหน่งนี้
ถ้าตอนนี้หลี่โม่เซียวกลับมาแล้ว นั่นหมายความว่าตำแหน่งผู้ปกป้องประเทศของเขา...
กรอบแกรบ!
จินหลงราชายุทธ์กำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ!
ทำไม ทำไมเจ้าไม่ตาย ไม่เพียงแค่ไม่ตาย เจ้ายังกล้ากลับมาอีก เจ้าควรจะตายไปนานแล้ว!
จินหลงราชายุทธ์โกรธจัด ร่างกายสั่นเทา ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าสีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นยากที่จะบรรยาย!
"ท่านเทพลิงศักดิ์สิทธิ์ ท่านเตรียมจะทำอะไรกันแน่?"
เย่หลินเซียวถามด้วยสายตาสงสัย
เทพลิงศักดิ์สิทธิ์มองเขาด้วยหางตา
"ข้าเตรียมจะประกาศเรื่องสำคัญ เรื่องนี้ไม่เพียงเกี่ยวข้องกับเยียนเซี่ย แต่ยังเกี่ยวข้องกับชะตากรรมของมนุษยชาติพวกเจ้า แน่นอน ถ้าเพียงแค่เกี่ยวกับมนุษย์ ข้าคงไม่สนใจขนาดนี้"
"แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของทุกชีวิตในห้วงดาว จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ผู้เมตตา เจ้าควรเข้าใจ ภารกิจของการเป็นจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์คืออะไร"
เย่หลินเซียวม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน
ขณะนั้น ผู้คนด้านล่างยังคงวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด ตกตะลึงกับการปรากฏตัวของหลี่โม่เซียว หลี่โม่เซียวรู้สึกรำคาญจึงเตะโต๊ะ
"พูดมากจริง เงียบได้ไหม? พวกแกนี่ ถ้าไม่หุบปาก ฉันจะช่วยให้พวกแกหุบเอง น่ารำคาญจริง! พวกไร้สาระ!"
คำด่าทอที่พรั่งพรูออกมาของหลี่โม่เซียวทำให้ทุกคนเงียบลงทันที
"แม้ว่าข้าอยากจะพูด แต่เรื่องนี้ไม่ควรประกาศโดยข้า ควรให้ศิษย์ข้าเป็นคนพูด ใช่ไหม เข้ามาเถอะ"
"ชูซิว!"
ทันทีที่หลี่โม่เซียวพูดจบ ทั้งห้องก็ตกตะลึงอีกครั้ง!
"อะไรนะ? ชูซิว? เขาไม่ได้ถูกขับออกจากเยียนเซี่ยไปแล้วหรอกเหรอ!"
ชูซงก็แสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อเช่นกัน!
แล้วร่างที่ทุกคนคุ้นเคยก็ปรากฏที่ประตู!
เขาคือเหวลึก และเป็นชูซิว!
เขาเคยถูกร้อยประเทศขู่ บังคับให้ออกจากเยียนเซี่ย แต่วันนี้เขากลับมาอีกครั้ง!
"นานมากที่ไม่ได้เจอกัน ทุกท่าน"
ชูซิวยิ้มบางๆ เดินผ่านทางเดิน
"ชูซิว เจ้ายังกล้ากลับมาเยียนเซี่ยอีกหรือ เจ้าถูกขับไล่แล้ว ถูกลบสัญชาติเยียนเซี่ยแล้ว ใครให้ความกล้าเจ้ากลับมา!"
จินหลงราชายุทธ์ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว
"ไปให้พ้น! ที่นี่มีที่ให้เจ้าเข้ามาด้วยหรือ!"
แต่เมื่อชูซิวเห็นท่าทีแบบนี้ของเขา กลับรักษาความสงบ ไม่โกรธไม่หวั่น
แม้กระทั่ง ไม่ต้องสนใจเขา
เพราะมีอาจารย์อยู่ด้วย ไม่มีใครกล้ารังแกเขา ดังนั้นไม่จำเป็นต้องพูด หลี่โม่เซียวได้พูดแทนแล้ว
"ไอ้แก่ แกเห่าอะไร? ศิษย์ของฉัน ฉันให้กลับมาก็กลับมา ใครกล้ายุ่ง! แกถูกลบสัญชาติ ศิษย์ฉันก็ไม่มีทางถูกลบ หุบปากเถอะ ปิดปากได้ไหม!"
คำพูดของหลี่โม่เซียวทำให้จินหลงราชายุทธ์โกรธจนตัวสั่น เขาถือว่านี่เป็นการท้าทายจากหลี่โม่เซียว!
"หลี่โม่เซียว แกด่าฉัน? ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แกคิดว่าฉันกลัวแกหรือไง!"
ช่วงนี้เขาก้าวเข้าสู่ระดับหยกดำ ฝึกฝนอย่างหนัก อาศัยทรัพยากรที่เยียนเซี่ยมอบให้ ก้าวสู่หยกดำขั้นสอง!
หลังจากพลังเพิ่มขึ้น เขาไม่ได้สนใจหลี่โม่เซียวอีกต่อไป วันนั้นในการต่อสู้ครั้งใหญ่ หลี่โม่เซียวโชคดีที่มีชีวิตรอด บางทีอาจจะหายไปรักษาตัวที่อื่นมาหนึ่งปีกว่า
พลังคงไม่เพิ่มขึ้นก็ดีแล้ว จะมีทางพัฒนาได้อย่างไร
ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวเลย!
ตัวเองอยู่ในระดับหยกดำขั้นสอง กำลังมุ่งไปสู่หยกดำขั้นสาม เขาไม่จำเป็นต้องกลัวหลี่โม่เซียวอีกต่อไป!
เพราะตอนนี้หลี่โม่เซียวไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้!
"ยังไง? ไอ้แก่ แกมีปัญหา? ไม่พอใจหรือ อยากลองกับฉันดูไหม?"
ฉึบ!
หอกเปลวเพลิงปรากฏในมือของหลี่โม่เซียว เปลวไฟสีเขียวพุ่งออกมา อุณหภูมิสูงยิ่ง ตัวหอกลุกโชนสว่างไสว!
จินหลงราชายุทธ์ขมวดคิ้ว ทำไมเปลวไฟของหลี่โม่เซียวเปลี่ยนสีไป?
แต่เขาก็ไม่ได้คิดมาก เมื่อหลี่โม่เซียวท้าทายเขา ในฐานะผู้ปกป้องประเทศคนใหม่ของเยียนเซี่ย เขาย่อมไม่ยอมให้อีกฝ่ายท้าทายตามใจชอบ!
ตูม!
เสียงคำรามมังกรอันเจิดจ้าดังขึ้นรอบตัวเขา!
หนิงเจินอู่และเซียวเซวียนหยวนกำลังจะห้ามปราม
แต่เทพลิงศักดิ์สิทธิ์ส่ายหน้าอย่างไร้อารมณ์
"ไม่ต้องออกมือ ปล่อยให้พวกเขาจัดการเรื่องของตัวเอง"
วินาทีต่อมา จินหลงราชายุทธ์เหวี่ยงพลังดาบมังกรทองอันเจิดจ้า ต่อสู้กับหลี่โม่เซียวข้ามพื้นที่!
ห้องประชุมนี้สร้างด้วยวัสดุพิเศษ แม้แต่การต่อสู้ระดับหยกดำก็ไม่ทำให้ห้องถูกทำลายในทันที
วินาทีต่อมา ทั้งสองปะทะกัน!
ตูม!
พร้อมกับเสียงดังสนั่น ร่างหนึ่งถูกซัดกระเด็น พุ่งเข้าชนกำแพง!
"โอ้ก!"
จินหลงราชายุทธ์พ่นเลือดออกมา เขากุมหน้าอก ร่างกายสั่นเทา หนังศีรษะชาวาบ!
แค่หนึ่งกระบวนท่า!
เพียงหนึ่งกระบวนท่าเขาก็พ่ายแพ้!?
เป็นไปไม่ได้ หลี่โม่เซียวเก่งขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ตอนนี้ เทพลิงศักดิ์สิทธิ์กระแอมสองครั้ง
"ลืมบอกไป ในเหวลึก หลี่โม่เซียวเผชิญหน้ากับพระพุทธเจ้าแห่งเทียนจู้ พระสันตะปาปาแห่งยุโรปเหนือ และสามเทพวิญญาณแห่งประภาคาร ทั้งเทพไฟ เทพสมุทร และเทพสงครามพร้อมกัน โดยไม่เสียเปรียบ"
เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งห้องตกตะลึง ทุกคนอ้าปากค้าง!
"เป็น...เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้ พลังของเขาจะแข็งแกร่งขนาดนั้นได้อย่างไร!"
จินหลงราชายุทธ์หน้าซีด ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ!
เวลาผ่านไปแค่นี้ พลังของหลี่โม่เซียวจะพัฒนาเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร!
"ที่จริง นอกจากจะประกาศเรื่องสำคัญมากแล้ว ยังมีอีกเรื่องที่จะประกาศ"
"เยียนเซี่ยมีราชายุทธ์คนใหม่"
พูดจบ เทพลิงศักดิ์สิทธิ์หยุดชั่วครู่
"ก็คือชูซิวที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเจ้า นับจากวันนี้ เขาคือชูซิวราชายุทธ์เหวลึกแห่งเยียนเซี่ย!"
"และเรื่องสำคัญที่จะประกาศ ก็ให้เขาเป็นคนบอกพวกเจ้า"
"เหวลึก บอกเรื่องที่จะเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์มนุษย์นี้ให้พวกเขาฟังเถอะ"
เทพลิงศักดิ์สิทธิ์พูดเสียงเรียบ
ชูซิวพยักหน้า
"ทุกท่าน บางทีท่านอาจรู้สึกว่าเหลือเชื่อ หรืออาจคิดว่าข้าพูดเหลวไหล"
"แต่ข้าก็ต้องเตือนทุกท่านว่า วิญญาณนักรบ...เป็นสิ่งที่อันตรายมาก เพียงพลาดนิดเดียว อาจทำให้มนุษยชาติสูญพันธุ์!"
"และสิ่งที่ข้าจะทำก็คือ...การกำจัดวิญญาณนักรบ กล่าวคือ จบยุควิญญาณนักรบ...บนดาวน้ำเงินอย่างสิ้นเชิง!!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เย่หลินเซียวที่นั่งเงียบมาตลอดก็ลืมตาโพลง!
เขามองแผ่นหลังของชูซิว มองนานมาก!
แล้วก็พึมพำออกมา...
"เจ้าแห่งพิภพมืด นั่นเป็นท่านใช่ไหม!"
(จบบท)