บทที่ 245 สามยักษ์ใหญ่แห่งประภาคาร! ขอเป็นตัวแทนเย่เจี้ยนเหลียนเทียนในการขออาสา! (ฟรี)
บทที่ 245 สามยักษ์ใหญ่แห่งประภาคาร! ขอเป็นตัวแทนเย่เจี้ยนเหลียนเทียนในการขออาสา! (ฟรี)
เมื่อเผชิญหน้ากับหัวหน้าร้อยอันดับหนึ่งผู้ทรงพลังแห่งสนามรบอัจฉริยะ ทุกคนต่างสีหน้าซีดขาว!
【ราชาแห่งความดับสูญ】นั้นแข็งแกร่งมาก เป็นหนึ่งในสิบสองเทพหลักแห่งประภาคาร พลังของเขาได้ถึงระดับหยกดำแล้ว!
ประเทศประภาคารมีจำนวนผู้มีพลังระดับหยกดำมากที่สุดในร้อยประเทศดาวน้ำเงิน มีจำนวนบุคคลระดับหยกดำมากกว่าเยียนเซี่ยถึงสองเท่า
แต่ทำไม ประเทศประภาคารที่แข็งแกร่งขนาดนี้ยังคงเพียงแค่ต่อกรกับเยียนเซี่ยเท่านั้น ไม่ใช้โอกาสนี้ใช้พลังที่เหนือกว่าทำลายเยียนเซี่ยเสียเลยล่ะ?
นั่นเป็นเพราะว่า พลังรบของผู้ปกป้องประเทศเยียนเซี่ยนั้นเป็นอันดับหนึ่งในร้อยประเทศ
ทุกคนทราบกันดีว่า ระดับหยกดำสามารถเป็นเครื่องมือสำคัญของประเทศได้ แม้จะเป็นเพียงหยกดำขั้นหนึ่งก็ตาม
แต่ความน่ากลัวของเยียนเซี่ยอยู่ตรงที่ ห้าผู้ปกป้องประเทศใหญ่ทั้งหมดมีพลังระดับหยกดำระยะปลาย ขั้นเจ็ดขึ้นไป!
ผู้ปกป้องประเทศต้องเป็นระดับหยกดำ แต่ระดับหยกดำไม่จำเป็นต้องเป็นผู้ปกป้องประเทศ!
พลังของผู้ปกป้องประเทศแต่ละคนในประเทศใดๆ ล้วนเป็นเหมือนเทพเจ้าผู้น่าเกรงขาม!
ดังนั้น ประเทศประภาคารจึงไม่กล้าทำตามอำเภอใจ หากต้องการทุ่มสุดตัวเพื่อต่อสู้กับเยียนเซี่ยจนถึงที่สุด!
ในบรรดาสิบสองเทพหลักนี้ อย่างน้อยแปดคน หรืออาจถึงสิบคนต้องตาย!
เมื่อถึงตอนนั้น รากฐานของประภาคารทั้งหมดก็จะถูกทำลายจนหมดสิ้น!
แต่ถึงอย่างนั้น เยียนเซี่ยก็ยังคงหวาดระแวงประเทศประภาคารอย่างมาก โดยเฉพาะในสนามรบอัจฉริยะ เพราะผู้สืบทอดของสิบสองเทพหลักล้วนเป็นอัจฉริยะระดับมอนสเตอร์!
สนามรบอัจฉริยะ สามยักษ์ใหญ่แห่งประภาคาร!
หัวหน้าร้อยที่แข็งแกร่งที่สุด ไอเลาซือ วิญญาณนักรบคือเทพพละกำลังเฮราเคิลส์!
หัวหน้าสิบที่แข็งแกร่งที่สุด เซิงมาลัว วิญญาณนักรบคือค้างคาวเลือดอมตะแห่งตระกูลเลือด!
ผู้บัญชาการที่แข็งแกร่งที่สุด เคอลี่ซือ วิญญาณนักรบคือราชาปีศาจซาตาน!
และตอนนี้ เจ็ดแม่ทัพตระกูลหยางถูกไอเลาซือขวางอยู่ในหลุมดำแห่งหนึ่ง สถานการณ์นั้นสามารถจินตนาการได้
"ฉันจะออกไปช่วยคน!" เซียววุ่ยหลานโบกมือใหญ่และประกาศ
"ถ้าตอนนี้คุณไปช่วยคน แล้วเคอลี่ซือออกมาขวางจะทำอย่างไร?" จี๋หวู่ลวี่พูดเสียงเรียบๆ
เคอลี่ซือแข็งแกร่งแค่ไหน ผู้บัญชาการทั้งสามคนรวมมือกันถึงจะต่อกรกับเขาได้อย่างยากลำบากเท่านั้น!
"แล้วเราจะปล่อยให้เจ็ดแม่ทัพตระกูลหยางตายอย่างน่าอนาถหรือ?" สีหน้าของเซียววุ่ยหลานไม่สู้ดีนัก
เรื่องของเจ็ดแม่ทัพตระกูลหยางได้ดึงความสนใจของทุกคนไป พวกเขาไม่ได้สังเกตเลยว่า ตอนนี้ชูซิวได้เดินมาถึงหน้าหอกจอมปีศาจแล้ว
จากนั้นเขายื่นมือออกไป จับหอกจอมปีศาจไว้แน่น
ตูม! ตูม! ตูม!
พลังปีศาจอันน่ากลัวปะทุออกมา แทรกซึมเข้าไปในร่างของชูซิว แล้วเริ่มอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง!
"ธงวิญญาณหมื่นดวง พลังปีศาจนี้... เจ้าชอบกินมันไหม?"
ธงวิญญาณหมื่นดวงเริ่มสั่นอย่างบ้าคลั่ง แล้วเริ่มดูดกลืนพลังปีศาจเข้าไปอย่างตะกละ!
"มา!"
เขาตะโกนเบาๆ หอกจอมปีศาจก็ตกอยู่ในมือของชูซิวทันที!
ด้วยวิธีนี้ อาวุธอาคมที่ไม่มีใครสามารถปราบได้ ก็ถูกชูซิวเอาชนะได้โดยตรง
เมื่อหอกจอมปีศาจเข้าไปในธงวิญญาณหมื่นดวง ก็ค่อยๆ รวมตัวเป็นเงาคนถือหอก!
เขาก็คือ... ผู้ใช้หอกปีศาจ!
ด้วยการสะสมพลังปีศาจที่ถูกผนึกไว้หลายปี พลังของผู้ใช้หอกปีศาจจึงแข็งแกร่งเป็นพิเศษ!
เหนือกว่าแม่ทัพวิญญาณทั้งหมด!
พลังอยู่ที่... เพชรขั้นหก!
"อะไรนะ?"
เห็นหอกจอมปีศาจถูกชูซิวเก็บไปอย่างง่ายดาย ผู้บัญชาการทั้งสามคนก็งงงวยไปทันที!
"สำเร็จแล้ว? เป็นไปได้อย่างไร! นี่มันอาวุธอาคมที่แม้แต่ถังอวี้นจ้างก็ไม่สามารถทำอะไรได้! แต่กลับถูกชูซิวปราบได้?"
ชูซิวไม่สนใจสามคนที่ตกตะลึง
เขาเพียงค่อยๆ เดินกลับมา
"ไม่ใช่ว่าต้องการช่วยเจ็ดแม่ทัพตระกูลหยางหรอกหรือ? ในเมื่อทั้งสามท่านไม่สะดวกลงมือ ข้าก็..."
ขณะที่ทั้งสามคนคิดว่าชูซิวจะอาสาช่วยเอง
เขากลับพูดขึ้นอย่างกะทันหัน
"ขอเป็นตัวแทนเย่เจี้ยนเหลียนเทียนในการขออาสา!"
พูดพลางมองไปทางเย่จื่ออีที่ยืนกินขนมอยู่ไม่ไกล
เย่จื่ออี: "???"
ฉันเหรอ?
ให้ฉันไปสู้กับไอเลาซือ?
น้องชาย คุณแน่ใจเหรอ?
นี่มันเรียกว่าส่งฉันไปตายชัดๆ เลยนะ!
เย่จื่ออีตาเบิกโพลง ชูซิว... เวลาแกล้งพวกพ้องนี่เก่งจริงๆ (ชูนิ้วโป้งขึ้น)!
(จบบท)