บทที่ 25 ธงวิญญาณหมื่นดวงอัพเกรดเป็นระดับ 2! กองทัพวิญญาณกองที่สอง!

ผัวะ!

เสียงดังขึ้น ชูซิวยกมือคว้าข้อมือของชูหงไว้

ใบหน้าของชูหงปรากฏแววประหลาดใจ

ในชั่วขณะนั้น เขารู้สึกราวกับข้อมือของเขาถูกคีมเหล็กบีบเอาไว้

ชูซิวมีพลังน่ากลัวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"พอขึ้นมาก็ลงมือโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ท่านผู้บัญชาการชูช่างมีอำนาจยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน"

"ไอ้ลูกอกตัญญู แกยังกล้าต่อกรอีก! ดูสิว่าแกทำน้องชายแกเป็นยังไง! กระดูกหัวเข่าแตกหมดแล้ว!"

ชูซงตะโกนด้วยความโกรธ

"นั่นก็แค่เพราะเขาฝีมือสู้ฉันไม่ได้หรอก บอกว่าจะมาประลองกับฉันตัวต่อตัว สุดท้ายพอตัวเล็กสู้ไม่ได้ก็ส่งตัวใหญ่มา ท่านผู้บัญชาการชูคงไม่ได้คิดจะมาแก้แค้นแทนลูกชายสุดที่รักหรอกนะ?"

เมื่อเห็นสายตาคมกริบของชูซิว ที่ต่อกรอย่างไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย ชูซงรู้สึกรังเกียจลูกคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้มันยังไม่มีความสามารถอะไร ถ้ามีความสามารถจริงๆ มันคงไม่กลัวที่จะต่อยกับฉันที่เป็นพ่อด้วยซ้ำ!

"แล้วโสมม่วงนั่นเป็นอะไร! นั่นเป็นของที่ฉันให้น้องชายแก! เอามาคืนเดี๋ยวนี้!"

"เขาเองนั่นแหละที่เอาโสมม่วงมาพนันกับฉัน ยังไงล่ะ? แพ้แล้วไม่ยอมรับเหรอ?"

"แกรู้มั้ยว่าโสมม่วงนั่นราคาเท่าไหร่? แกรู้มั้ยว่าฉันต้องฝากคนมากมายแค่ไหนถึงจะซื้อมันมาได้!"

"แล้วยังไงล่ะ พนันแล้วต้องยอมรับผล นี่ไม่ใช่สิ่งที่ท่านผู้บัญชาการสอนฉันหรอกหรือ!"

"ฉันไม่อยากเสียเวลาพูดกับแก ของพวกนั้นให้แกไปก็เสียเปล่า แกไม่มีคุณสมบัติที่จะใช้มัน หนึ่งแสน แค่แกเอาโสมม่วงมาให้ฉัน ฉันจะให้เงินแกหนึ่งแสน!"

ชูซงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

"ฮึ หนึ่งแสน เยอะจังนะ... น่าเสียดาย โสมม่วงฉันกินไปแล้ว หรือว่านาย... จะผ่าท้องฉันแล้วขุดมันออกมา?"

ชูซิวอ้าปากยิ้มกว้าง

"กินไปแล้ว? เป็นไปไม่ได้ ฤทธิ์ยานี้... แกกล้ากินโดยตรงได้ยังไง! แกบ้าไปแล้วเหรอ!"

ชูซงมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ ฤทธิ์ของโสมม่วงนี้ช่างน่าตกใจยิ่งนัก รากนี้ที่เขาเตรียมไว้ สามารถช่วยชูหงได้จนถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเลยทีเดียว!

เขาเดิมทีวางแผนจะต้มรากวันละเส้น แล้วหั่นอีกชิ้นสำหรับอาบน้ำยา แต่ชูซิวกินหมดเลยเหรอ?

เขาบ้าไปแล้วหรือไง? ด้วยพลังของเขา จะสามารถย่อยโสมม่วงขนาดใหญ่ขนาดนั้นได้อย่างไร!

"แกกำลังคิดว่าฉันโง่ใช่ไหม!"

ชูซงพูดอย่างดุดัน

"โสมม่วงนั่น แกจะให้หรือไม่ให้!"

"บอกแล้วว่าไม่มี ก็คือไม่มี ฉันกินไปแล้ว"

ชูซิวทำตัวเหมือนคนไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ยืนกรานที่จะเผชิญหน้ากับชูซง

"พอเถอะ ลุง จะเสียเวลาพูดอะไรกับไอ้ไร้ค่านี่ แค่โสมม่วงเพียงรากเดียว ถือซะว่าเอาไปให้หมากินก็แล้วกัน"

"ถ้าลุงอยากได้จริงๆ ผมให้พ่อผมส่งมาให้อีกสองรากก็ได้ ของแค่แปดหมื่น ไม่มีค่าอะไรหรอก"

เสียงไม่สุภาพดังมา เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งมีท่าทีเกียจคร้านพิงอยู่ที่ประตู

กอดอกมองชูซิวด้วยสายตาเย้ยหยัน

ชายหนุ่มคนนี้มีดวงตาสีเขียวตั้งตรง หน้าตาค่อนข้างหม่นหมอง ราวกับงูพิษ เพียงแค่มองปราดเดียวก็ทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ

สายตาของซุนซิงเฉินตกลงบนลู่อีเหวินที่นั่งอยู่บนเตียงข้างๆ จากนั้นดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย

"ช่างเป็นความงามที่หาได้ยากในโลกมนุษย์..."

เขาเลียริมฝีปากเบาๆ

ดวงตาฉายแววตัณหา

ชูซิวก้าวมายืนบังหน้าลู่อีเหวิน

"ฮึ ไอ้ไร้ค่า แกคิดว่าแกจะปกป้องผู้หญิงคนนี้ได้หรือ? สิ่งที่ฉัน ซุนซิงเฉิน ต้องการ ไม่มีอะไรที่ฉันไม่ได้หรอก"

เขาหัวเราะเยาะ

แล้วยักไหล่

"ลุง พอได้แล้ว จะไปเสียอารมณ์กับไอ้ไร้ค่านี่ทำไม"

"ผมมียาวิเศษรักษาบาดแผลสองเม็ด ให้น้องชายกินเถอะ ร่างกายจะได้ฟื้นฟูก่อน"

"สัปดาห์หน้าก็ถึงวันทดสอบแล้วไม่ใช่หรือ ตอนนั้นให้น้องชายจัดการเองไม่ดีกว่าเหรอ"

ชูซงคิดๆ ดู ก็เห็นว่าเป็นเหตุผลที่ดี

"ฮึ! แกเอาไปก็เอาไป แต่... ฉันจะบอกให้ แค่โสมม่วงรากเดียวไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้หรอก! คนไร้ค่าก็เป็นคนไร้ค่าตลอดไป!"

"ใช่ หมาจรจัดควรนอนอยู่ในโคลนอย่างสงบ"

ทั้งสองคนจากไป

ชูซิวหันกลับมา

"ฉันจะส่งเธอกลับบ้าน"

ลู่อีเหวินพยักหน้าเงียบๆ

ออกจากบ้านมา ลู่อีเหวินจับมือของชูซิว

"พี่ชูซิว ลุงเขาปฏิบัติกับพี่แบบนี้เสมอเลยเหรอ? เขาพูดแบบนั้นมันเกินไปแล้วนะ!"

"ชินแล้วล่ะ"

ดวงตาของลู่อีเหวินฉายแววสงสาร

"แต่ถึงอย่างไร พี่ก็เป็นลูกของเขานะ ทำไมเขาต้องทำให้ลูกของตัวเองอับอายด้วย?"

ชูซิวส่ายหน้า

"อีเหวิน ไม่ใช่ทุกคนที่จะมาถึงโลกนี้ด้วยพรและความรักของพ่อแม่หรอก บางคนก็เป็นเพียงผลผลิตจากความหุนหันพลันแล่นเท่านั้น"

เขาเข้าใจทุกอย่างมานานแล้ว ความรักเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยที่แพงที่สุดในโลก ไม่ใช่ทุกคนที่เกิดมาพร้อมกับความรัก

เมื่อเห็นสีหน้าของชูซิว ลู่อีเหวินเอนตัวเข้าหาอกของชูซิวเบาๆ

"ขอโทษนะ พี่ชูซิว แต่หนูเชื่อว่าวันเวลาจะดีขึ้น อีเหวินจะพยายามเพิ่มความแข็งแกร่ง แล้วปกป้องพี่ แล้วจะให้ความรักพี่เยอะๆ"

ชูซิวพยักหน้า

"เด็กน้อย แค่เธอมีความคิดนี้ก็ดีแล้ว ไปกันเถอะ กลับบ้านได้แล้ว ไม่งั้นครอบครัวเธอจะเป็นห่วงนะ"

ชูซิวตบศีรษะของลู่อีเหวินเบาๆ

มองตามเด็กสาวที่กลับบ้านไป สีหน้าของชูซิวค่อยๆ เย็นชาลง

เขาไม่ได้กลับบ้าน แต่กลับเลี้ยวลงบันได

คืนนั้น อากาศเย็นสบายดั่งน้ำ ที่ลานขยะใต้ตึกในหมู่บ้าน กว้างขวางไร้ผู้คน ไม่เห็นแม้เงาคน

"ธงวิญญาณหมื่นดวง ออกมา"

ชูซิวเรียกเบาๆ เงาของธงวิญญาณหมื่นดวงปรากฏขึ้นด้านหลังเขา

【ขอแสดงความยินดี! ธงวิญญาณหมื่นดวงอัพเกรดเป็นระดับ 2!】

【ขอแสดงความยินดี! ปลดล็อกสิทธิ์กองทัพวิญญาณกองที่สอง!】

【ขอแสดงความยินดี! ปลดล็อกสิทธิ์แม่ทัพวิญญาณคนที่สอง!】

【เจ้าของสามารถล่าอสูรเพื่อแปลงเป็นกองทัพวิญญาณกองที่สอง!】

มุมปากของชูซิวยกขึ้นเล็กน้อย

"รอแค่การทดสอบเริ่มเท่านั้น"

อีกด้านหนึ่ง ชูซงและคนอื่นๆ รีบไปที่โรงพยาบาล ป้อนยาวิเศษรักษาบาดแผลให้ชูหง

ชูหงจึงสามารถลุกจากเตียงได้

"ฉันว่านะน้องชาย ทำไมถึงได้ถูกไอ้ไร้ค่าชูซิวนั่นทำร้ายขนาดนี้ล่ะ? พูดออกมาก็น่าอายนะ"

ซุนซิงเฉินพูดอย่างสนุกสนาน

"ก็แค่พลาดท่าให้มันได้เปรียบน่ะ!"

"ไม่คิดว่าไอ้นั่นจะมีร่างกายแข็งแกร่งขนาดนี้ แต่ไม่เป็นไร พวกเราเป็นนักรบวิญญาณ วิญญาณต่างหากที่เป็นตัวตัดสินทุกสิ่ง มันมีแค่วิญญาณระดับ F ไม่มีทางเอาชนะฉงฉีของฉันได้!"

ชูหงมองด้วยสายตาเย็นชา

"ยิ่งไปกว่านั้น... คนที่จะจัดการกับมัน ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว! การทดสอบสำรวจวันนั้น... จะเป็นวันตายที่แท้จริงของชูซิว!"

ชูหงหรี่ตา ดวงตาฉายแววเย็นยะเยือก

"ลูกพ่อ จะจัดการกับไอ้อกตัญญูนั่นยังไงก็ได้ ตามใจลูก แค่อย่าตีให้ตายก็พอ"

ชูซงพูดเรียบๆ

"ไอ้อกตัญญูนี่กล้าขัดใจฉัน! มันคงไม่รู้ว่าตั้งแต่เด็กจนโตกินข้าวบ้านใคร!"

สีหน้าของชูซงก็ไม่ดีเช่นกัน

"ฮึๆ แค่ไอ้ไร้ค่า ไม่จำเป็นต้องสนใจมากหรอก ลุง... ช่วยจัดการให้ผมหน่อยนะ ผมต้องการเข้าสอบที่เมืองเยียนหยุน"

ซุนซิงเฉินกล่าว

"ฉันรู้ และฉันบอกได้ว่า ศิษย์ของหลี่โม่เซียว 'เหวลึก' เขาอยู่ที่เยียนหยุนนี่เอง!"

"อ้อ? ฮ่าๆๆๆ! นั่นช่าง... น่าสนใจจริงๆ!"

ซุนซิงเฉินยิ้มกว้าง เขามามณฑลเจียงครั้งนี้ก็เพื่อ 'เหวลึก' นี่แหละ! ไม่ ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว!

ยังมีอัจฉริยะระดับโลกจากหลายมณฑลอีกมากมาย!

ในนั้นมีแม้กระทั่งนักรบวิญญาณระดับ SSS!

พวกเขาทั้งหมดมาเพื่อ 'เหวลึก'!

"น้องชาย มองให้ชัดเถอะ การทดสอบเหวลึกที่โรงเรียนของพวกแกจัดขึ้นเป็นแค่ออร์เดิร์ฟเท่านั้น อย่าเสียเวลากับมันมากนัก! อาหารจานหลักคือการสอบเข้ามหาวิทยาลัยต่างหาก!"

ซุนซิงเฉินพูดพลางมีไฟแห่งความทะเยอทะยานลุกโชนในดวงตา!

(จบบท)