บทที่ 41 - ภารกิจใหม่ ได้ใจโบ้เลี่ยนซือ รางวัลวิชามังกรทะยานจักรพรรดิ!
บทที่ 41 - ภารกิจใหม่ ได้ใจโบ้เลี่ยนซือ รางวัลวิชามังกรทะยานจักรพรรดิ!
༺༻
โจโฉค่อยๆ เดินมาเป็นสัญญาณให้ซุนซ่างเซียงปล่อยเขา
ซุนซ่างเซียงถอยไปอย่างว่าง่าย รู้ว่าโจโฉลงมือแล้ว ที่นี่ก็ไม่จำเป็นต้องมีนางแล้ว
ซีเหมินหยุนตะลึงงัน เด็กหนุ่มคนไหนมาจากไหน ไม่รู้จักที่ตาย
"เจ้าเป็นใคร? เจ้าเคยเห็นท่านอัครฯ รึ?"
"ข้าไม่เคยเห็นแล้วเจ้าเคยเห็นหรือไง?"
"ข้าย่อมเคยเห็นอยู่แล้ว ท่านอัครฯ ตรากตรำงานราชการมานานปี ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย พุงพลุ้ย รูปร่างแก่ชรา แต่ก็คงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปี"
เจ้าคนดีนี่ นี่มันแช่งให้ข้าตายเร็วๆ... โจโฉกระแอมหนึ่งครั้ง
ซุนซ่างเซียงเกือบจะหัวเราะออกมา
มีเพียงแม่เล้า ที่เห็นว่าเรื่องลามไปถึงโจโฉแล้ว ก็ตกใจจนคุกเข่าอยู่กับที่ไม่กล้าส่งเสียง
พวกเขาเดาไม่ถูกว่า โจโฉตั้งแต่ทานโอสถผลัดเปลี่ยนเส้นเอ็นฟื้นฟูสภาพหนุ่มแน่นแล้ว บวกกับการเสริมสร้างร่างกายของวิชาฝึกฝนร่างกาย บัดนี้ดูเหมือนจะเป็นหนุ่มน้อยไปแล้ว
"ที่แท้โจโฉในสายตาเจ้าเป็นเช่นนี้นี่เอง"
โจโฉจนใจอยู่บ้าง ดูเหมือนว่าปกติจะต้องออกมาเดินเล่นบ่อยๆ ให้คนเหล่านี้ได้เห็นโลกกว้างบ้าง
"รู้ความก็รีบไสหัวไป ตระกูลซีเหมินของข้าในเมืองแฮเค้ามีทรัพย์สินล้นฟ้า เจ้าล่วงเกินไม่ได้"
"ทรัพย์สินล้นฟ้า..."
โจโฉหยิบทองคำสิบแท่งออกมาจากแขนเสื้อวางไว้บนโต๊ะ "เช่นนั้นก็ใช้เงินแก้ปัญหาเถอะ
ใครขึ้นมาต่อยซีเหมินหยุนหนึ่งหมัด ข้า... ข้าจะให้ทองคำแท่งหนึ่งแก่เขา
ใครสามารถตีเขาจนตายได้ รางวัลทองคำสิบแท่ง
ตีตายแล้วไม่ต้องชดใช้ชีวิต ผลที่ตามมาทั้งหมดข้าจะรับผิดชอบเอง"
ซีเหมินหยุนตอนแรกก็ตะลึงงัน ต่อมาก็หัวเราะฮ่าๆ
"เจ้าเด็กน้อย อย่าได้มาหลอกปู่เจ้าที่นี่ พวกเขาใครจะกล้าไม่เคารพข้า? เว้นแต่พวกเขาจะไม่ต้องการชีวิตแล้ว!"
ผู้ชมข้างล่างนิ่งเงียบไม่พูดอะไร พวกเขาหากตีซีเหมินหยุน เกรงว่าจะมีปัญญารับเงินแต่ไม่มีปัญญาใช้
"ข้ามาเอง!"
ในที่เกิดเหตุมีเพียงซุนซ่างเซียงที่กล้ารับงาน
นางเดินมาที่หน้าโจโฉ พูดอย่างทะเล้น:
"ท่านสุภาพบุรุษ ตีเขาตายแล้วไม่ต้องชดใช้ชีวิตจริงๆ หรือ?"
"ลงมือได้เลย"
ได้รับคำรับรองจากโจโฉ ซุนซ่างเซียงก็ไม่มีความกังวลอีกต่อไป!
"เดี๋ยวก่อน เจ้ากล้ารึ? อ๊า--"
เห็นซุนซ่างเซียงไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย ต่อยหมัดเดียวก็ทำให้ซีเหมินหยุนล้มลงกับพื้น ยกเท้าเตะ ตีให้ตาย
ทุกคนข้างล่างเวทีโห่ร้องให้กำลังใจ มือกลองตบมือ บรรยากาศวุ่นวาย
แม่ของโบ้เลี่ยนซือที่ประคองอยู่ถอยหลัง ตกใจจนไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว
ในตอนนี้ในหัวของโจโฉก็มีเสียงของระบบดังขึ้น
[ติ๊ง! ภารกิจระบบ: เข้าหอกับโบ้เลี่ยนซือ รางวัลวิชามังกรทะยานจักรพรรดิ (พลังภายในกลายเป็นมังกร มังกรหนึ่งตัวคือพลังทหารพันนาย)]
โจโฉยิ้ม วิชากระบี่ราชันย์เป็นวิชาภายนอก วิชาฝึกฝนร่างกายคือการเสริมสร้างพลัง ส่วนวิชามังกรทะยานจักรพรรดินี้ ดูเหมือนจะเป็นวิชาเทพที่แปลงพลังภายในเป็นพลังโจมตี
หากได้มา เขาโจโฉในภายภาคหน้าก็จะเป็นยอดฝีมือที่ฝึกฝนทั้งภายในและภายนอก
เข้าหอกับโบ้เลี่ยนซือ
เขาจำไม่ผิดว่า โบ้เลี่ยนซือคือพระสนมคนโปรดของซุนกวนในอนาคต ตายไปแล้วยังได้รับการแต่งตั้งย้อนหลังเป็นพระนางโบ้ฮองเฮา
หากไม่มีเขามาเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ คาดว่าซุนกวนหลังจากชนะศึกผาแดงแล้ว ก็จะกลับมาจัดการกับนาง
แต่ตอนนี้...
ซุนกวนเอ๋ย!
ข้าโจโฉต้องขอโทษเจ้าอีกแล้ว!
โจโฉใบหน้ายิ้มแย้ม เดินมาหาแม่ลูกโบ้เลี่ยนซือ
ความประทับใจแรกที่ผู้ชายมีต่อผู้หญิงสำคัญมาก จึงกล่าวว่า:
"สายน้ำดอกไม้ร่วงโรย วสันต์ผ่านพ้นไปแล้ว สวรรค์บนดิน เสียงเพลงของแม่นางเมื่อครู่ทำให้ข้าดุจอาบสายลมวสันต์ ไม่ทราบว่าในภายภาคหน้าจะมีโอกาสได้ฟังอีกสักเพลงหรือไม่"
"หา?"
[สวรรค์บนดิน... คุณชายคนนี้ช่างมีวรรณศิลป์... ทั้งยังหล่อเหลา!]
โบ้เลี่ยนซือคิดในใจ นางจะไปมีอารมณ์ร้องเพลงได้อย่างไร
แต่โจโฉเพิ่งจะช่วยนางไว้ โบ้เลี่ยนซือยังคิดจะตอบ กลับเห็นแม่ของโบ้ปกป้องนางไว้ข้างหน้าอย่างระแวดระวัง สำรวจโจโฉ
"คุณชายคนนี้ ท่านต้องการอะไร?"
นี่มันปกป้องลูกรึ?
โจโฉคิดในใจ ยิ้มกล่าวว่า: "ข้าอยากจะเชิญคุณหนูโบ้มาเป็นนักร้องประจำจวนของข้า เงินเดือนให้ไม่อั้น อ้อใช่ ยาที่ผู้เฒ่าต้องการ ก็ให้ไม่อั้นเช่นกัน พวกท่านคิดว่าเป็นอย่างไร?"
โบ้เลี่ยนซือใจเต้นเล็กน้อย หากนี่เป็นเรื่องจริง ในอนาคตไม่เพียงแต่ชีวิตจะมั่นคง ยาของแม่ก็มีหลักประกันแล้ว
"คุณชายท่านเมื่อครู่พูดจริงหรือเจ้าคะ?"
"ข้าไม่เคยโกหก"
โจโฉนึกว่ามั่นคงแล้ว
"คุณชายโปรดอภัย ซือซือคงจะทำตามไม่ได้"
"หืม?"
โจโฉนึกว่าตนเองพลิกคว่ำแล้ว
หรือว่าเขาไม่หล่อพอ?
หรือว่าต้องแสดงสถานะอัครมหาเสนาบดีถึงจะสะดวก...
[คุณชายคนนี้เพิ่งจะช่วยเหลือข้า หากข้ายอมรับเขาอีก เกรงว่าจะทำให้ซีเหมินหยุนโกรธแค้นเขา!]
[ไม่ได้... โบ้เลี่ยนซือ เจ้าจะทำร้ายคนอื่นอีกไม่ได้แล้ว แม่กับเจ้าก็ลำบากมามากแล้ว หากยังจะทำร้ายคนอื่นอีก เจ้าจะทนได้อย่างไร?]
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้... ได้ยินเสียงในใจของนาง โจโฉถึงจะเข้าใจ
"แม่นางหากกังวลเรื่องซีเหมินหยุน เช่นนั้นก็ฆ่าเสียก็สิ้นเรื่อง"
"คุณชายอย่าได้วู่วาม เขามีอิทธิพลมากในเมืองแฮเค้า"
"ใหญ่กว่าโจโฉอีกรึ?"
โบ้เลี่ยนซือส่ายหน้า "เรื่องนี้บ่าวน้อยก็ไม่ทราบ ควรจะเป็นท่านอัครฯ ที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย"
"เช่นนั้นก็จบแล้ว"
"คุณชายเป็นคนของท่านอัครฯ โจหรือเจ้าคะ?"
"ก็คงจะใช่"
โจโฉยิ้มอย่างเฉยเมย
อีกด้านหนึ่ง
ซุนซ่างเซียงก็ตีจนเหนื่อยแล้ว เก็บมือเช็ดเหงื่อ
ซีเหมินหยุนใบหน้าบวมปูด เหมือนกับหัวหมูที่ต้มสุกแล้ว
"ซุนซ่างเซียง! ข้ากับพวกเจ้าไม่จบแค่นี้แน่ ตอนนี้ข้าจะไปหาท่านอัครฯ โจ ให้ท่านมาตัดสินความยุติธรรมให้ข้า!"
ซีเหมินหยุนแอบอ้างบารมีผู้อื่น ด่าทอไปพลาง วิ่งออกไปข้างนอก
แต่คำพูดเพิ่งจะจบ
นอกโกวหลาน พื้นดินสั่นสะเทือน กองทัพที่ยิ่งใหญ่ล้อมที่นี่ไว้!
ทุกคนสายตาเคร่งขรึมขึ้นมา มองไปข้างนอก
มีเพียงโจโฉที่สบายๆ ยืนไพล่หลัง
นอกสวน เคาทูเดินเข้ามาในโกวหลานอย่างสง่างาม นำเหล่าแม่ทัพของกองทหารเสือพยัคฆ์มายังใต้เวทีโดยตรง คุกเข่าคำนับโจโฉบนเวที
"ข้าน้อยคุ้มกันมาช้า ขอท่านอัครฯ โปรดอภัยโทษ!"
༺༻