บทที่ 14 การประชุมที่ห้องอาหารจุ่ยเซียนโล่ว

"ฝนตกหรือเปล่า ดินฟ้าอากาศเปลี่ยนเร็วจริงๆ! แต่พยากรณ์อากาศวันพรุ่งนี้บอกว่าแจ่มใส แปลกจริงๆ!"

ในห้องชั้นสอง เย่ เชียงเฉิง ได้ยินเสียงลมแรงข้างนอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง จากนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ

"จริงสิ พยากรณ์อากาศไม่ค่อยตรงสักเท่าไหร่"

......

วันรุ่งขึ้น หลังจากเย่ เชียงเฉิง ทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ก็นั่งบนโซฟาในห้องโถง เปิดโทรทัศน์ดู

"ข่าวใหญ่! ตามรายงานของผู้คนจำนวนมาก เมื่อคืนนี้ที่ทะเลสาบจู่ซิน ปรากฏเทพเซียนขึ้นมา นี่คือคลิปวิดีโอที่พยานเห็นเหตุการณ์ถ่ายไว้เมื่อวานนี้!"

ทันทีที่พิธีกรโทรทัศน์พูดจบ ภาพบนหน้าจอก็เปลี่ยนไปแสดงทิวทัศน์ของทะเลสาบจู่ซิน

เย่ เชียงเฉิง มองดูอย่างตั้งใจ เห็นว่าบนผิวน้ำมีคนเดินอยู่จริงๆ

แต่พิธีกรไม่ได้บอกว่าเขาเป็นเทพเซียนหรอกหรอ?

เทพเซียนเล่นโทรศัพท์มือถือจนหมกมุ่น

เย่ เชียงเฉิง ใจคิดเยาะเย้ย แม้จะมองไม่เห็นหน้าของคนนั้นชัดเจน แต่ก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่า 'เทพเซียน' ที่อยู่บนผิวน้ำนั้นกำลังเล่นโทรศัพท์มือถือ

"ช่วงนี้เหตุการณ์ผิดปกติมากจริงๆ ก่อนหน้านี้มีพลังลึกลับมาจับจ้องตระกูลเย่ ตอนนี้ก็มีระดับปรมาจารย์ที่ไม่รู้ที่มาที่ไปมาอีก หวังว่าเขาจะไม่ทำร้ายตระกูลเย่ของเรานะ"

เย่ เชียงเฉิง ใบหน้าแสดงความกังวลเล็กน้อย ตอนนี้ตระกูลเย่กำลังล่มสลาย ใครๆ ก็สามารถมาแกล้งได้

เธอได้ยินมาว่าเมื่อถึงระดับปรมาจารย์ จะสามารถอาศัยพลังภายในอันแกร่งกล้าของตัวเอง ยกร่างกายของตนขึ้น แล้วเดินบนผิวน้ำได้!

แต่การทำแบบนี้ใช้พลังมหาศาล แม้ปรมาจารย์ทั่วไปจะทำได้ ก็ไม่ค่อยแสดงให้เห็นง่ายๆ

ปรมาจารย์ในวิดีโอดูสบายๆ ไม่รีบร้อน เพียงพอจะเห็นได้ว่าฝีมือของเขาลึกซึ้งมาก

ขณะนั้นเอง เย่ เชียงเฉิง มองไปที่หลิน มู่ที่กำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ข้างๆ พึมพำๆ:

"รูปร่างของทั้งสองคนนี้ มีความคล้ายคลึงกันไม่น้อยเลย"

แต่เย่ เชียงเฉิง ไม่ได้สงสัยหลิน มู่

เพราะการจะเป็นปรมาจารย์นั้นยากเหลือเกิน เหมือนฟู ป๋อ ที่ต้องติดค้างอยู่ที่ระดับพลังภายในตลอดชีวิต เป็นไปได้ที่จะก้าวหน้าอีกแล้ว

คนที่สามารถก้าวไปสู่ระดับปรมาจารย์ก่อนอายุสามสิบได้ จะมีเพียงคนเดียวในหลายสิบปี หลิน มู่อายุเท่าไหร่กัน?

คนที่ก้าวไปสู่ระดับปรมาจารย์ก่อนอายุสามสิบ ถึงจะเรียกว่าอัจฉริยะเลิศล้ำ หลายร้อยปีจึงจะมีสักคน

หลิน มู่ที่กำลังมุ่งมั่นศึกษาโทรศัพท์มือถือ เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าตัวเองเป็นที่พูดถึงในเมืองเจียงนาน

ดริ๊งงงงง~

ขณะนั้น เสียงโทรศัพท์ของเย่ เชียงเฉิง ก็ดังขึ้น เธอรับสายแล้วได้ยินเสียงไพเราะดังมาจากในเครื่อง

"เชียงเฉิง เธอเตรียมตัวแล้วหรือยัง ห้าโมงเย็นนี้ที่จุ่ยเซียนโล่วมีงานรวมมิตรของเพื่อนร่วมชั้น"

"ยังเช้าอยู่เลย เซี่ยวหยา เธอรีบทำไม"

"พระเอกของห้องเราฮั่น ฟิง ก็มาร่วมงานรวมมิตรครั้งนี้ด้วย หลายคนล้อเลียนว่าพวกเธอเป็นคู่ที่สวรรค์สร้างขึ้นมา เธอไม่แต่งตัวหน่อยหรือไง?"

"หยุดเลย ฉันบอกแล้วว่าเขาไม่ใช่แบบที่ฉันชอบ"

"ถ้าเธอไม่เอา ฉันจะลงมือแล้วนะ เดี๋ยวเธออย่ามาบอกว่าฉันไม่ห่วงใยมิตรภาพสาวๆ"

"......"

หลังจากพูดคุยกันสักพัก เย่ เชียงเฉิง ก็วางสาย แล้วหันมามองหลิน มู่อีกครั้ง

"เดี๋ยวเธอมาแกล้งทำเป็นแฟนฉันต่อนะ"

สั่งงานสั้นๆ แล้ว เย่ เชียงเฉิง ก็เดินขึ้นไปชั้นบน แต่งหน้าแต่งตัว

ความงามของเย่ เชียงเฉิง ในเมืองเจียงนานทั้งเมือง มีคนไม่กี่คนที่จะเทียบได้ ย่อมมีคนตามจีบไม่ขาดสาย ฮั่น ฟิง ก็เป็นหนึ่งในนั้น

หลิน มู่ค่อนข้างงุนงง เขาได้ยินชัดเจน เสียงพูดคุยของทั้งสองคนเข้าหูเขาหมด เขาพึมพำพูดกับตัวเอง: "จุ่ยเซียนโล่ว?"

ดูเหมือนว่าเมื่อคืนนี้ ซ่ง คุน ให้สัญญาที่เขาเซ็นไว้ ก็เขียนสามตัวอักษรพวกนี้เอาไว้

ไม่คิดมาก่อนเลยว่างานรวมมิตรของเพื่อนร่วมชั้นของเย่ เชียงเฉิง จะจัดที่ห้องอาหารของตัวเองพอดี

......

ห้าโมงเย็น ทั้งสองคนมาถึงหน้าประตูจุ่ยเซียนโล่วตรงเวลา

"ทุกคนมาครบแล้วหรือยัง?"

ในห้องปาเซียนชั้นสองของจุ่ยเซียนโล่ว เฉิน เซี่ยวหยา มองคนอื่นๆ ในห้อง เธอกำลังนับจำนวนคน

พวกเขาเพิ่งจบการศึกษาในปีนี้ วันนี้เป็นการรวมมิตรครั้งแรกหลังจากพิธีจบการศึกษา

ในห้องแยกเป็นกลุ่มย่อยๆ หลายกลุ่ม หัวหน้ากลุ่มส่วนใหญ่เป็นลูกชายที่มีพื้นเพมาบ้าง หรือลูกสาวตระกูลรวยๆ

"เหลือแค่ดาวเด่นหญิงกับดาวเด่นชายแล้ว"

"ดาวเด่นหญิงมาแล้ว ดูเหมือนว่าเธอพาคนมาด้วย คงจะเป็นแฟนเธอมั้ง?"

"แม้ว่าตระกูลเย่ปีหลังๆ จะเสื่อมโทรม แต่ก็ยังเป็นตระกูลชั้นสูง คนที่จะเป็นแฟนของเย่ เชียงเฉิงได้ ต้องมีพื้นเพไม่ธรรมดาแน่"

"ไม่ใช่ ลูกชายตระกูลต่างๆ ในเมืองเจียงนาน ฉันเจอมาเกือบหมดแล้ว คนนี้หน้าตาแปลกไปจากเดิม!"

"ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีเรื่องน่าสนุกเกิดขึ้น ได้ยินว่าฮั่น ฟิง อยากใช้โอกาสนี้สารภาพรักกับเย่ เชียงเฉิง!"

หลังจากนับคนเสร็จแล้ว พวกเขาก็มองผ่านหน้าต่างลงไปข้างล่าง พูดคุยกันขึ้นมา

"แต่ประตูจุ่ยเซียนโล่วเข้าไม่ง่ายนะ พวกเขารับแต่คนมีอิทธิพลในเมืองเจียงนานเท่านั้น ถ้าไม่ใช่ฮั่น ฟิง ไปหาความสัมพันธ์ เราคงจองห้องปาเซียนนี้ไม่ได้!"

"ว่าแต่คนนั้นเป็นลูกชายตระกูลหรือเปล่า เดี๋ยวก็รู้"

เฉิน เซี่ยวหยา เดินมาที่หน้าต่าง มองหลิน มู่ข้างล่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสนใจ

จุ่ยเซียนโล่วเป็นร้านระดับสูงมาก แม้จะมีเงิน ก็ไม่จำเป็นจะจองห้องส่วนตัวที่นี่ได้ ยังต้องมีสายสัมพันธ์เพียงพอด้วย

โดยเฉพาะตอนนี้ที่แก๊งขวานใหญ่เข้ามาดูแลจุ่ยเซียนโล่ว พวกเขาหนุนหลังจากพันธมิตรอู่หู ทำให้มั่นใจมากกว่าแต่ก่อน!

แม้ว่าตระกูลเย่จะเป็นตระกูลชั้นสูงของเมืองเจียงนาน จุ่ยเซียนโล่วก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้า

ข้างล่างนี้ เย่ เชียงเฉิง และหลิน มู่ เดินเข้าไปในประตูจุ่ยเซียนโล่ว

"ยินดีต้อนรับ เชิญเข้าไปข้างในครับ!"

พนักงานต้อนรับที่ยืนอยู่ที่ประตู โค้งคำนับเก้าสิบองศาอย่างสุภาพต่อทั้งสองคน และทำท่าทางเชิญ

หลังจากลุกขึ้นแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาดูเข้มข้นกว่าวันปกติ

เนื่องจากจุ่ยเซียนโล่วอยู่ภายใต้การดูแลของแก๊งขวานใหญ่ พนักงานของจุ่ยเซียนโล่วจึงเป็นคนของแก๊งขวานใหญ่ทั้งหมด

เรื่องที่ซ่ง คุน รับพ่อบุญธรรมแพร่กระจายไปในแก๊ง ซ่ง คุน เพื่อไม่ให้เสียหน้า จึงสั่งกำชับว่าพ่อบุญธรรมของเขาเป็นนักสู้ที่มีความสามารถแกร่งกล้า จุ่ยเซียนโล่วก็ถูกเขาส่งมอบให้พ่อบุญธรรมของเขา—หลิน มู่!

เย่ เชียงเฉิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย แม้ว่าตระกูลเย่จะอยู่ในช่วงรุ่งเรือง ก็ไม่เคยมีหน้าตาขนาดนี้ ทำไมพนักงานต้อนรับทั้งสองคนถึงได้สุภาพขนาดนี้?

ไม่ใช่เธอ ยิ่งไม่น่าจะเป็นหลิน มู่

ท้ายที่สุดหลิน มู่เพิ่งไปเตะเกียรติยศของซ่ง คุน พันธมิตรอู่หูไม่ไล่ตาม เป็นเพราะเกรงใจสำนักของอาจารย์ที่อยู่เบื้องหลังหลิน มู่ ไม่ใช่ตัวหลิน มู่เอง!

"เชียงเฉิง บังเอิญจริงๆ ไปด้วยกันเถอะ"

ชายหนุ่มในชุดสูทที่เรียบร้อย เดินมาจากข้างหลังมาหาทั้งสองคน เขายิ้มทักทายเย่ เชียงเฉิง

"ฮั่น ฟิง?"

เย่ เชียงเฉิง ผงะเล็กน้อย แล้วก็รู้ตัวอย่างรวดเร็วว่าพนักงานต้อนรับพวกนี้ทำตัวสุภาพ เป็นเพราะฮั่น ฟิงอยู่ข้างหลังทั้งหมด

อิทธิพลของตระกูลฮั่นแม้จะด้อยกว่าตระกูลหลี่เล็กน้อย แต่แก๊งขวานใหญ่ไว้หน้าเขาหน่อย ก็อธิบายได้

"คนนี้คือ?"

เห็นหลิน มู่ที่เดินมาด้วยกันกับเย่ เชียงเฉิง ตาของฮั่น ฟิง เย็นชาเล็กน้อย แต่ความเย็นชานี้ก็รีบเก็บซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว

"คนนี้คือแฟนของฉัน หลิน มู่!"

"หลิน มู่ คนนี้คือเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของฉัน ฮั่น ฟิง"

เย่ เชียงเฉิง แนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกัน เธอสีหน้าสงบ ก้มลงไปจับแขนของหลิน มู่อย่างเขินอาย

"พี่หลิน มู่ ที่ได้หัวใจของเชียงเฉิง ช่างโชคดีจริงๆ"

ฮั่น ฟิง เหมือนกับที่ปฏิบัติต่อคนรู้จักที่คุ้นเคยมานาน ริเริ่มยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง ดูแสนดีเสียจริง