ตอนที่ 30 ไอเซ็นให้ความสนใจ

(จากผู้แปล: ถ้าหากยอดวิวถึง 2,500 คนดู เปิดอ่านฟรี 5 ตอนนับจากตอนล่าสุดค้าบ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามมาถึงตอนนี้นะค้าบบ)

การทดสอบพรสวรรค์ด้านวิถีมารมีจุดทดสอบห้าจุดพร้อมกัน

ตามลำดับการจัดกลุ่ม, กิลกาเมช ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มที่สาม, ในขณะที่ ลูเคีย และ อาบาไร เรนจิ ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มที่สี่

เนื่องจากผลการทดสอบ แรงกดดันวิญญาณ, เมื่อกลุ่มที่สี่ของ ลูเคีย เริ่มการทดสอบ, ผู้สมัครหลายคนก็มารวมตัวกันรอบๆ

พวกเขาต้องการจะเห็นว่า ลูเคีย ผู้ซึ่งมีพรสวรรค์ด้าน แรงกดดันวิญญาณ สูงถึงระดับที่เจ็ด, จะมีพรสวรรค์ที่น่าทึ่งในด้านวิถีมารเท่าเทียมกันหรือไม่

...

ในห้องตรวจสอบ, ยกเว้นหัวหน้าหน่วยที่ 2 ซุยฟง, หัวหน้าหน่วยที่ 11 ซาราคิ เคมปาจิ, และหัวหน้าหน่วยที่ 12 คุโรซึจิ มายูริ, หัวหน้าหน่วยของหน่วยอื่นๆ เกือบทั้งหมดก็อยู่ที่นั่น

ผู้นำโดยธรรมชาติแล้วคือ ยามาโมโตะ เก็นริวไซ ชิเงคุนิ

ชิบะ อิชชิน และ ชิบะ ไคเอ็น ก็มาที่นี่เช่นกันหลังจากออกจากห้องสอบ

ในตอนนี้, พวกเขากำลังดูความคืบหน้าของการทดสอบพรสวรรค์ด้านวิถีมารผ่านหน้าจอเฝ้าระวังในห้องตรวจสอบ

พวกเขาสังเกตเห็นสถานการณ์ของกลุ่มที่สี่และอดไม่ได้ที่จะมองไปยังหน้าจอเฝ้าระวังที่เกี่ยวข้อง

ในชั่วขณะที่หัวหน้าหน่วยที่หก, คุจิกิ เบียคุยะ, เห็นใบหน้าของ ลูเคีย อย่างชัดเจน, เขาก็พลันตะลึงและแววที่ไม่น่าเชื่อก็ฉายผ่านใบหน้าของเขา

ไม่เพียงแต่ คุจิกิ เบียคุยะ, แต่หัวหน้าหน่วยคนอื่นๆ ที่คุ้นเคยกับ คุจิกิ เบียคุยะ ก็ตะลึงในชั่วขณะที่พวกเขาเห็นใบหน้าของ ลูเคีย อย่างชัดเจนเช่นกัน

หัวหน้าหน่วยที่ 8, เคียวราคุ ชุนซุย, ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นและถามว่า, "นั่นท่านหญิงฮิซานะแห่งตระกูลคุจิกิไม่ใช่รึ?"

คนอื่นๆ ก็มองไปที่ คุจิกิ เบียคุยะ โดยไม่รู้ตัว

คุจิกิ เบียคุยะ ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ในขณะนี้, และแววแห่งความสงสัยก็ฉายในดวงตาที่เย็นชาของเขา

ทันทีที่เขากำลังจะลงมือ, เขาก็ได้ยินเสียงที่ไม่อาจตั้งคำถามได้ของ ยามาโมโตะ เก็นริวไซ ชิเงคุนิ: "ข้าบอกแล้ว, ไม่ว่าจะเป็นใคร, เจ้าไม่สามารถขัดจังหวะความคืบหน้าปกติของการสอบได้"

"หากเจ้ามีอะไรจะพูด, ค่อยคุยกันหลังจากการสอบเข้าสิ้นสุดลง"

คุจิกิ เบียคุยะ รู้ว่านี่หมายถึงเขา, ดังนั้นเขาทำได้เพียงระงับความกระสับกระส่ายในใจอย่างเงียบๆ

หัวหน้าหน่วยคนอื่นๆ ที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างก็ดูครุ่นคิดเมื่อเห็นเช่นนี้และไม่ได้พูดอะไรมาก

อย่างไรก็ตาม, ก็ยังมีหัวหน้าหน่วยคนหนึ่งไปดึงข้อมูลของ ลูเคีย มา

ในไม่ช้า, ข้อมูลของ ลูเคีย ก็ถูกดึงออกมาและส่งต่อกันในหมู่หัวหน้าหน่วย

ตอนนี้, พวกเขาก็รู้ว่าพรสวรรค์ด้าน แรงกดดันวิญญาณ ของ ลูเคีย ได้มาถึงระดับที่เจ็ดแล้ว

แรงกดดันวิญญาณ ระดับที่เจ็ดคือมาตรฐานของอัจฉริยะในสายตาของคนธรรมดา, แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับอัจฉริยะที่แท้จริง

แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสนใจที่สุด สิ่งที่พวกเขาสนใจที่สุดคือข้อมูลของ ลูเคีย แสดงให้เห็นว่าเธอกำลังติดตามผู้สมัครที่ชื่อ กิลกาเมช

ไม่เพียงแต่ ลูเคีย, แต่ยังรวมถึง อาบาไร เรนจิ, ผู้ซึ่งมีพรสวรรค์ด้าน แรงกดดันวิญญาณ สูงถึงระดับที่หก, ก็กำลังติดตามผู้สมัครที่ชื่อ กิลกาเมช เช่นกัน

พวกเขารู้ว่า กิลกาเมช คือผู้สมัครที่ต้องสงสัยว่ามี แรงกดดันวิญญาณ ระดับหัวหน้าหน่วย

คุจิกิ เบียคุยะ มองดูข้อมูลของ ลูเคีย ในมือและขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

'ติดตาม? ผู้ติดตาม? นี่มันคนรับใช้ไม่ใช่รึ?'

"หาก ลูเคีย ผู้นี้เป็นน้องสาวที่ฮิซานะตามหาอยู่จริงๆ, งั้นตัวตนของเธอก็ต่ำต้อยเกินไปแล้ว"

"เจ้าต้องการจะเข้าตระกูลคุจิกิด้วยตัวตนแบบนี้รึ?"

เมื่อนึกถึงความยากลำบากที่ คุจิกิ ฮิซานะ ต้องเผชิญในการเข้าตระกูลคุจิกิ, คุจิกิ เบียคุยะ ก็รู้สึกปวดหัว

แต่เมื่อเขานึกถึงภรรยาสุดที่รักของเขาที่ผอมแห้งและอ่อนแอลงเรื่อยๆ ในการตามหาน้องสาวของเขา, คุจิกิ เบียคุยะ ก็กัดฟันอย่างลับๆ ไม่ว่าจะอย่างไร, สุขภาพของฮิซานะก็สำคัญที่สุด

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้, คุจิกิ เบียคุยะ ก็หันสายตาไปยัง ลูเคีย บนหน้าจอเฝ้าระวัง

...

กราฟิกสำหรับการทดสอบพรสวรรค์ด้านวิถีมารมีสิบระดับ, ระดับแรกง่ายที่สุดและระดับที่สิบยากที่สุด

นับตั้งแต่ก่อตั้ง สถาบันวิญญาณชินโอ มา, มีผู้สมัครเพียงหยิบมือเท่านั้นที่สามารถผ่านระดับที่สิบได้, ผู้ที่มีชื่อเสียงที่สุดคืออดีตและปัจจุบันของหัวหน้าใหญ่หน่วยวิถีมาร

ลูเคีย เลือกรูปทรงของระดับความยากที่สามก่อน, และควบแน่นมันเป็นรูปร่างได้อย่างราบรื่นโดยใช้ พลังวิญญาณ ของเธอ

จากนั้นก็เลือกกราฟิกของระดับความยากที่เจ็ด ถึงแม้ครั้งนี้จะสำเร็จ, แต่กระบวนการก็ยากลำบากมาก

ลูเคีย รู้ว่านี่เกือบจะเป็นขีดจำกัดของเธอแล้ว, ดังนั้นเธอจึงไม่พยายามที่จะอวดเก่งและสิ้นสุดการทดสอบพรสวรรค์ด้าน คิโด โดยตรง

ถึงแม้ ลูเคีย จะทำได้เพียงกราฟิกระดับที่เจ็ด, แต่พรสวรรค์ของเธอก็เหนือกว่า 99% ของผู้สมัครที่อยู่ ณ ที่นั้นแล้ว

หลังจาก ลูเคีย, ก็ถึงตาของ อาบาไร เรนจิ

การทดสอบพรสวรรค์ด้านวิถีมารของ อาบาไร เรนจิ ก็ดึงดูดความสนใจของผู้สมัครจำนวนมากเช่นกัน

เพราะ ลูเคีย หยุดที่ระดับความยากที่เจ็ด, อาบาไร เรนจิ จึงเลือกระดับความยากที่เจ็ดตั้งแต่เริ่มต้น

แต่ อาบาไร เรนจิ ล้มเหลว, ความยากของระดับที่เจ็ดนั้นเกินความคาดหมายของเขา

ครั้งที่สอง, เพื่อความปลอดภัย, อาบาไร เรนจิ เลือกระดับความยากที่ห้า, แต่หลังจากพยายามอย่างหนัก, เขาก็ยังคงล้มเหลว

ในท้ายที่สุด, อาบาไร เรนจิ เลือกระดับความยากที่สามและในที่สุดก็สำเร็จ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า อาบาไร เรนจิ ด้อยกว่า ลูเคีย อย่างมากในด้านพรสวรรค์ด้าน คิโด

เมื่อมองดู อาบาไร เรนจิ ที่หดหู่, ลูเคีย ก็อดไม่ได้ที่จะปลอบใจเขา: "เรนจิ, ไม่เป็นไร, เจ้าก็ยอดเยี่ยมแล้ว"

แม้จะได้รับการปลอบใจจาก ลูเคีย, อาบาไร เรนจิ ก็ไม่สามารถมีความสุขได้เลย

...

ในขณะนี้, ก็เกิดความโกลาหลขึ้นในห้องสอบอย่างกะทันหัน

"ทรงพลังเกินไป! ระดับความยากที่แปดสำเร็จได้ในครั้งเดียว!"

"โอ้พระเจ้า, เขามีพรสวรรค์ด้านวิถีมารที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้เชียวรึ?"

"คนเรามันเทียบกันไม่ได้จริงๆ มันทำให้ข้าโมโหจริงๆ"

"ข้าพยายามอย่างหนักแทบตายกว่าจะควบแน่นรูปแบบระดับที่สามได้, แล้วเขาก็สำเร็จในระดับที่แปดในครั้งเดียว เขาเป็นคนรึเปล่าเนี่ย?"

"เดี๋ยวนะ, ไม่มีทาง, เขาต้องการจะทำต่อ, เขากำลังพยายามจะท้าทายระดับความยากที่เก้ารึ?"

อาบาไร เรนจิ และ ลูเคีย มองไปในทิศทางของเสียงและค้นพบว่า กิลกาเมช ได้เริ่มการทดสอบพรสวรรค์ด้าน คิโด แล้ว

ในตอนนี้, ผู้คุมสอบที่รับผิดชอบการทดสอบพรสวรรค์ด้านวิถีมารของกลุ่มที่สามดูเหมือนจะยังไม่ทันตั้งตัว, และถามโดยไม่รู้ตัวว่า: "เจ้าต้องการจะท้าทายระดับความยากที่เก้าต่อรึ?"

กิลกาเมช ส่ายหัวเล็กน้อยและตอบว่า, "ข้าจะท้าทายกราฟิกของระดับความยากที่สิบโดยตรง"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ถูกเอ่ยออกมา, ก็เกิดความฮือฮาขึ้นในที่เกิดเหตุ

ในห้องเฝ้าระวัง, หัวหน้าหน่วยทุกคนอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครในหมู่พวกเขาสามารถผ่านระดับความยากที่สิบในการทดสอบพรสวรรค์ด้านวิถีมารได้

แม้แต่ศิษย์รักของ ยามาโมโตะ เก็นริวไซ ชิเงคุนิ อย่าง เคียวราคุ ชุนซุย และ อุคิทาเกะ จูชิโร่, ก็ผ่านได้เพียงระดับความยากที่เก้าในตอนแรกเท่านั้น

คนเดียวที่อยู่ ณ ที่นั้นที่อาจจะผ่านได้คือหัวหน้าหน่วยที่ห้า, ไอเซ็น โซสึเกะ

แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น, แต่กลับเลือกที่จะเป็นกลางและเก็บตัวเงียบในปีนั้น

ในขณะนี้, ดวงตาของ ไอเซ็น โซสึเกะ ที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตากำลังจ้องมอง กิลกาเมช บนหน้าจอเฝ้าระวัง, และเขากล่าวอย่างลับๆ ในใจ

"กิลกาเมช, ดูเหมือนข้าจะเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหนมาก่อน"

'แต่ข้ามั่นใจว่าข้าไม่เคยเห็นคนผู้นี้มาก่อน เขามาจากไหนกัน? ทำไมถึงไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับอัจฉริยะเช่นนี้มาก่อนเลย?'

"อืม, ข้าเพิ่งจะอยากใช้วิญญาณของยมทูตเพื่อสร้าง แกรนด์ฮอลโลว์ เมื่อเร็วๆ นี้พอดี สงสัยจังว่าผลจะเป็นอย่างไรถ้าข้าใช้เขามาทำการทดลอง?"

จบตอน