บทที่ 246 - สิ่งที่เกิดซ้ำสองจะ... (6) [11-09-2020]

บทที่ 246 - สิ่งที่เกิดซ้ำสองจะ... (6)

”

"ระวังตัวด้วยชิน ฉันมั่นใจว่านายจะไม่เป็ฯไรกับการที่มีลิโคไรท์และล็อทเต้อยู่ด้วย แต่ว่าถ้าพวกที่อยู่ในระดับเดียวกับราชาลาวาโผล่ออกมานายจะต้องรอเราเข้าใจนะ"

"เธอเป็นคนจัดทีมให้ฉันอยู่คนเดียวนะ..."

"นั่นแหละน่า"

ฉันได้ดีดหน้าผากฮวาหยาในตอนที่เธอเข้ามาหาฉัน เมื่อเห็นเธอถูหน้าผากอย่างเจ็บปวดฉันก็ได้ยิ้มออกมา

"ไม่ต้องห่วงน่า ไว้ใจฉันได้เลย ฉันจะกลับมาพร้อมกับข่าวดีอย่างปลอดภัย"

"...อ่า"

ฮวาหยาเธอแตกต่างไปจากฉัน เธอมีทีมของเธอที่ประกอบด้วยมิเชลและอิเลด้า สมาชิกคนอื่นๆในรีไวเวิร์ลก็อยู่ในทีมที่คล้ายกันแบบนี้ เหตุผลที่ฉันต้องมาอยู่คนเดียวเพราะว่ามันมีดันเจี้ยนมากเกินไป จะต้องมีสักคนที่จะมาลดจำนวนของดันเจี้ยนลงโดยที่ไม่สนใจแต้มสเตตัสและรางวัล นอกไปจากนี้จำนวนของเหตุการณ์ดันเจี้ยนที่ฉันจะต้องจัดการก็คือ 317 แห่ง หรือก็คือฉันจำเป็นจะต้องเคลียร์เหตุการณ์ดันเจี้ยนวันละ 5 แห่ง ในจำนวนพวกนี้ก็มีดันเจี้ยนระดับ S อยู่ 60 แห่ง

"สามีที่รักไปเถอะ อุฮุฮุ"

"ลิโคไรท์มันจะดีกว่านะถ้าเธอไม่พยายามจะเล่นตลกอะไรแบบนี้...."

"ฉันรู้ฮวาหยา"

"อู ฉันไม่ไว้ใจเธอเลย...."

ฉันได้กระโดดขึ้นไปบนหลังล็อทเต้พร้อมๆกับพลีนและลิโคไรท์ ในตอนนั้นทีมบางทรมได้ออกกันไปแล้ว มีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่มาหาฉัน แต่แม้อย่างนั้นก็ยังมีนักข่าวมากมายที่แพนกล้องมาหาฉัน

[ฮีโร่ข้าก้าวเท้าออกไปก่อนบินได้ไหม]

"ขอโทษนะล็อทเต้ แต่ว่าฉันไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น"

ล็อทเต้ได้ส่งเสียงหึออกมาอย่างไม่พอใจจากนั้นก็กระพือปีกพัดฝูงชนออกไป ต่อมาเธอก็ได้พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า

[พวกเราจะไปไหนฮีโร่]

"เราจะไปบินรอบๆมหาสมุทรแปซิฟิกแล้วก็เคลียร์ดันเจี้ยนแถวตามมหาสมุทร จากนั้นเราก็จะเริ่มไปกวาดล้างส่วนที่เหลือของโอเชียเนียโดยเริ่มจากปาปัวนิวกีนี"

"ถ้างั้นสถานที่ๆสามีจะจัดการก็คือห้าทะเลและหกทวีป.... เราจะสามารถไปทั่วทั้งทวีปและมหาสมุทรได้ในเวลาแค่สองเดือนหรอ"

"จริงๆแล้วพวกเราก็ยังมีมหาสมุทรกับทวีปเหลืออีกนะ"

ฉันได้พูดไปอย่างสงบ

"เรายังจะต้องรับผิดชอบในแอนตาร์กติกและมหาสมุทรแอนตาร์กติกอีกด้วย พวกเธอซื้อชุดกันหนาวมาแล้วใช่ปะ"

"...กรี๊ดดด สามีที่รักกับฮวาหยากำลังคิดอะไรกันอยู่ นี่มันหนึ่งในสามของดันเจี้ยนบนโลกเลยนะ สามีที่รักต้องรับผิดชอบหนึ่งในสามของดันเจี้ยนบนโลกหรอ คำว่า 'เป็นไปไม่ได้' มันเคยมีในหัวของสามีที่รักไหม"

ฉันได้แต่ลูบหัวปลอบเะอ

"นั่นมันก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าเราอยู่ในสถานะที่ฉุกเฉินมาแค่ไหน ด้วยพลังของพลีนกันฉันเราสามารถจะจัดการดันเจี้ยนที่มีระดับต่ำกว่า SS ได้อย่างรวดเร็วแน่นอน ดังนั้นมันคงไม่ได้ยากนัก เดี๋ยวฉันจะปล่อยให้ทุกคนได้พักสัปดาห์ละครั้งด้วยนะ"

"แต่ว่าสามีที่รักก็จะไปดันเจี้ยนในตอนที่เราพักนี่"

"อึก"

ลิโคไรท์ได้พูดออกมาตรงๆจนทิ่มแทงฉัน เธอได้มอบงมาที่ฉันอย่างไม่พอใจและพูดออกมา

"ฉันรู้ว่าสามีที่รักคิดยังไง สามีที่รักวางแผนที่จะปีนดันเจี้ยนที่หนึ่งในตอนที่เราหลับและจะผ่านบียอนในระหว่างวันที่เราพักกันใช่ไหม"

"อึก"

ทั้งหมดนั่นคือความจริง มันไม่มีอะไรเลยที่ฉันจะโต้แย้งไปได้ เมื่อลิโคไรท์เห็นฉันหมดคำพูดเธอได้ยิ้มเบี้ยวๆออกมา

"ฉันค่อนข้างจะเข้าใจแล้วว่าทำไมสามีที่รักถึงได้แข็งแกร่งตั้งแต่ยังเยาว์วัยแบบนี้ สามีที่รักไม่ได้หยุดปีนดันเจี้ยนเลยแม้แต่นิดใช่ไหม"

"ใช่แล้ว ฉันไม่สามารถจะหยุดได้แม้ว่าฉันจะรู้ว่าฉันไม่ควรจะเร่งเกิน"

ที่ฉันสามารถจะปีนดันเจี้ยนได้ไปอย่างง่ายดายในตอนนี้มันเป็นเพราะว่าความต่างพลังของฉันและมาตราฐานตามปกติของดันเจี้ยน ยังไงก็ตามเหตุการณ์แบบนี้มันไม่ได้จะเกิดขึ้นตอลดไป ในที่สุดแล้วฉันก็จะต้องเจอกับกำแพงดังนั้นในตอนนี้ฉันจำเป็นจะต้องรีบปีนไปในดันเจี้ยนให้มากที่สุดในขณะที่ฉันยังมีเวลาอยู่

....โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉันอาจจะไปถึงกำแพงในสองเดือนนี้

มหาสมุทรแปซิฟิกเป็นมหาสมุทรที่ใหญ่และลึกที่สุดในโลก มีเหตุการณ์ดันเจี้ยนมากกว่า 100 แห่งปรากฏขึ้นมาในมหาสมุทรแปซิฟิก โดยเฉพาะแล้วความยากของมนสูงกว่าเหตุการณ์ดันเจี้ยนที่อยู่บนพื้นดิน มันเป็นการยากที่จะหาดันเจี้ยนที่มีระดับต่ำกว่า B

"มันไม่ใช่ว่ามันมีดันเจี้ยนที่ใต้น้ำเยอะไปแล้วหรอ"

เป็นเวลาสี่วันแล้วที่พวกเราได้ออกมาจากเกาหลี ฉันได้บ่นออกมาหลังจากได้เคลียร์ดันเจี้ยนที่อยู่ใต้น้ำและผิวน้ำทั้งหด 27 แห่ง พลีนที่อยู่ในน้ำข้างๆฉันได้หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

"ฉันรักน้ำ"

"ข้าเกลียดมัน ทั้งปีกและหางของข้าเปียก"

"ฉันเห็นด้วย ฉันเกลียดมหาสมุทร"

ลิโคไรท์และล็อทเต้ได้หุ้มตัวเองด้วยฟองสบู่และลอยอยู่ จากนั้นเธอได้สะบัดมือส่งค้างคาวนับสิบออกไปด้านนอกฟองสบู่และกระจายกันออกไป ค้างคาวพวกนี้กำลังหาดันเจี้ยนแห่งต่อไป

"อ่า มีดันเจี้ยนระดับ S+ อยู่ใกล้ๆ"

"ฉันได้รับแต้มสเตตัสจากมันได้ เร็วเข้าเถอะ"

"ข้าเกลียดน้ำจริงๆเลย ฮีโร่โง่..."

"สามีที่รักไปคนเดียวก็ได้ไม่ใช่หรอ? ไม่สิ ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ พวกเราไม่สามารถปล่อยสามีที่รักไว้ให้อยู่กับเจ้าโง่นี่ได้"

ล็อทเต้และลิโคไรท์ไม่เหมือนกับพลีนที่รักในมหาสมุทรตามที่ฉันได้คิดเอาไว้ จริงๆและพวกเธอทั้งคู่เกลียดมหาสมุทรมากๆเลยล่ะ ลิโคไรท์ดูจะไม่ชอบน้ำเฉยๆ แต่ว่าล็อทเต้เธอเป็นทั้งไวเวิร์นและผู้ใช้พลังไฟ ถ้าหากว่าเธอไม่สามารถแปลงร่างได้เธอก็คงจะไม่ยอมลงมาในน้ำแน่ๆ

"ล็อทเต้มันมีราชาน้ำหรือราชามหาสมุทรไหม"

ฉันได้ถามล็อทเต้อย่างสงสัย ในตอนนี้พวกเรากำลังเน้นไปที่มหาสมุทรมันจึงเป็นธรรมดาที่ฉันจะถามคำถามนี้

หลังจากการการบุกของมอนสเตอร์รอบแรกทะเลส่วนมากในมหาสมุทรแปซิฟิกก็ได้ถูกปิดผลึกไป มอนสเตอร์ทะเลขนาดใหญ่ได้ทำลังภายในมหาสมุทรแปซิฟิกและทำลายเรือทุกๆลำที่จะข้ามผ่านไป ถ้าหากว่าพวกมันสามารถพูดคุยได้คนก็อาจจะพยายามเจรจากับพวกมัน แต่ว่ามันใช่ไม่ได้กับเหล่ามอนสเตอร์

ประเทศที่ต้องพึ่งมาการค้าทางทะเลเป็นพื้นฐานได้รับผลกระทบเป็นอย่างมากและเผชิญกับวิกฤตทางเศรษฐกิจ โชคดีที่ว่าการนบุกรุกของมอนสเตอร์ก็ยังทำให้ภูมิประเทศต่างๆก็เปลื่ยนไปเช่นกันทำให้เกิดพืชพรรณผลไม้ใหม่ แร่ธาตุใหม่ๆและวัสดุจากเหล่ามอนสเตอร์ หากไม่มีสิ่งเหล่านี้คนบนโลกก็อาจจะน้อยกว่าในตอนนี้อีกมาก มันเป็นรูปแบบของการได้และเสียไป

แน่นอนว่าเกาหลีก็เป็นประเทศที่ได้รับผลกระทบอย่างหนักเช่นกัน ประเทศเกาหลีโชคร้ายมากในหลายๆทาง

นอกจากนี้เส้นทางทะเลหลายๆเส้นทางจะถูกกู้คืนมาได้ แต่ว่าก็มีเพียงแค่มหาสมุทรแปซิฟิกเท่านั้นที่ยังถูกปิดกั้นโดยสมบูรณ์อยู่

"อย่าได้คิดว่าท่านจะเชื่อมคำว่า 'ราชา' ได้กับทุกๆอย่างที่ต้องการสิฮีโร่"

"อึก"

ล็อทเต้ได้แย้งออกมาทำให้ฉันรู้สึกผิดเล็กๆ

"ราชาลาวาเป็นมังกรเพลิง มันเป็นที่รู้จักกันในนามของราชาแห่งธาตุที่มีพลังในการควบคุมเพลิงโดยสมบูรณ์ แม้แต่ในโลกของข้าก็มีคนไม่มีที่ทำแบบนี้ได้ มันยังมีมากกว่านี้อีกแต่ว่าข้าก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะว่าข้าอยู่ห่างจากที่นั่นมากเกินไป"

"แล้วไม่มีโอกาสที่จะเป็นราชาน้ำเลยหรอ"

"ดื้อด้านอะไรแบบนี้ฮีโร่ มันไม่มีราชาน้ำอะไรทั้งนั้นแหละ"

พูดตามตรงนี้มันเป็นข่าวดีสำหรับฉัน ฉันมาที่มหาสมุทรแปซิฟิกเพื่อที่จะกวาดล้างเหตุการณ์ดันเจี้ยน แต่ว่ามันก็ยังเป็นบุกเบินพื้นที่เหมือนกับที่ฉันทำให้ฟิลิปปินส์และจังหวัดชอลลาเหมือนกัน

นี้เป็นสิ่งที่ฉันพูดกับแค่ฮวาหยาเท่านั้น ไม่ได้มีใครในรีไวเวิร์ลที่รู้เรื่องนี้ แม้ว่าการทำแบบนั้นมันจะต้องเสียเวลาไปบ้าน แต่ว่าหากฉันไม่ทวงคืนพื้นที่ที่ถูกขโมยไปกลับมา มนุษยชาติก็จะสูญเสียความเหนือกว่าในด้านพื้นที่ไป

ฉันไม่เคยที่จะวางแผนมาทำตัวเป็นอาสาเพื่อประโยชน์ของมนุษย์ แต่ว่าน่าเศร้าที่ว่าหากไม่มีมนุษย์เหลืออยู่ในตอนที่เอาชนะศัตรูของโลกได้ ฉันก็คงจะรู้สึกอายที่ไม่ได้ทำอะไรแน่ๆ

"อี้ เร็วเข้าเถอะ พวกเราจะต้องจบแปซิฟิกในเวลาสองสัปดาห์และไปที่โอเชียเนียต่อ"

"มันเพิ่งจะผ่านมาเพียงสองสัปดาห์นับตั้งแต่ที่เราทวงคืนฟิลิปปินส์มาและมันใช้เวลาถึงหนึ่งสัปดาห์เต็ม สามีที่รักต้องการที่จะกวาดล้างมหาสมุทรแปซิฟิกที่มีขนาดใหญ่ขนาดนี้ด้วยเวลาเพียงแค่สองสัปดาห์เองหรอ? สามีที่รักบ้าหรือป่าว?W

"แน่นอนฉันไม่ได้บ้า พวกเรากวาดล้างมามากแล้วนะ มาเถอะ ไปกวาดล้างมันทั้งหมดกันดีกว่า"

เมื่อเราได้เข้าไปในเหตุการณ์ดันเจี้ยนถึงแม้ว่ามันจะอยู่ใต้น้ำก็ตามแต่ว่าดันเจี้ยนนี้แทบจะไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับน้ำเลย ส่วนใหญ่มันเป็นพื้นแข็งๆให้พวกเราเดินและพวกเราเพียงแค่จัดการกวาดล้างมอนสเตอร์ในดันเจี้ยน

ถ้าหากว่ามีสิ่งหนึ่งที่ฉันคิดว่าโชคดีก็คือเสียงร้องของพลีนใช้งานได้ดินในน้ำ

เมื่อเธอได้เริ่มต้นร้องเพลงมอนสเตอร์ที่อยู่ในพื้นที่รอบๆจะกรูเข้ามาหาเราในทันทีและฉันก็เพิ่งแค่จะต้องเปิดตาให้กว้างๆและเปลื่ยนพวกมันให้กลายมาเป็นหิน และเนื่องจากพลังของไพก้าไม่สามารถใช้ได้ในใต้น้ำ ชาราน่าและริยูจึงแสดงรูปธรรมออกมาในร่างของมนุษย์และไปทำลายหินรอบๆ ถ้าหากว่าไม่สนใจเหล่ามอนสเตอณ์พวกนี้ฉากนี้มันค่อนข้างจะลึกลับและสวยงาม

เป็นฉากที่มีหญิงสาวงามกำลังร้องเพลงพร้อมกรีดกรายไปทั่ว

[ฉันไม่เคยเห็นการสังหารหมู่ที่สวยงามแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต นี่มันรวมไปถึงในโลกของฉันด้วย]

[ฮีโร่ไม่ใช่ว่าท่านฆ่ามันไปกว่าร้อยล้านตัวด้วยดววตานั่นแล้วหรอ...?]

ถ้าหากว่าลิโคไรท์กับล็อทเต้ไม่ได้ขัดฉัน ฉันก็คงจะมึนงงไปกับภาพนี้อีกนานเลย มันไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้มองผู้หญิงที่สวยงามอยู่แล้ว

[ร้อยล้านหรอ เดี๋ยวนะ]

ในทุกๆครั้งที่จะต้องพูดฉันจะต้องดึงฟองอากาศมาใช้ในทุกๆครั้ง

[มันน่าจะไปถึงพันร้านแล้วในตอนนี้]

สิบแปดวันหลังจากที่การจัดการเคลียร์แปซิฟิกฉันก็ได้มายืนอยู่หน้าดันเจี้ยนสุดท้ายของที่นี่แล้ว มันเป็นดันจี้ยนระดับ SSS ที่อยู่จุดที่ลึกมากๆจนสามารถจะเลือกได้ว่าจุดที่ลึกที่สุดในมหาสมุทรของโลก

[นี้เป็นที่สุดท้าย น่าแปลกนะที่เราสามารถจะเคลียร์มหาสมุทรใหญ่ขนาดนี้ได้โดยที่ไม่มีปัญหาอะไร]

[มอนสเตอร์ระดับ SSS+ ไม่ได้ทำให้ฮีโร่ต้องไม่สบายใจแม้แต่นิดเลยไม่ใช่หรอ...?]

มอนสเตอร์ขนาดจะปรากฏมามากขึ้นเมื่อเราได้เข้าใกล้ศูนย์กลางของมหาสมุทรแปซิฟิก ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมมหาสมุทรแปซิฟิกถึงได้ถูกปิดมาตลอด ยังไงก็ตามเนื่องจากว่าฉันเคยสู้กับมอนสเตอร์ระดับ SSS+ อย่างจอมทำลายในฟิลิปปินส์มาแล้วมอนสเตอร์นี้ก็เพียงแค่ตัวใหญ่นิดๆและน่ากลัวน้อยกว่าอีก มันไม่ยากเลยที่จะรับมือกับพวกนี้

นอกไปจากนี้ฉันยังโชคดีมากๆที่ได้เจอกับปลาแซลมอนที่มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษ บางตัวก็ยังตั้งทองอีกด้วย ฉันสงสัยมากๆว่าพวกมันว่ายน้ำได้ยังไงทั้งๆที่มีไขมันมากขนาดนี้

[มันเป็นเรื่องที่ดีมากเลยที่เราจะได้มีของแกล้มไวน์มากขึ้น ฮวาหยาจะต้องมีความสุขแน่ เอาล่ะ...เราควรจะเข้าไปยัง]

[ดันเจี้ยนก็เรื่องหนึ่ง แต่ว่าก็อาจจะมีมอนสเตอร์ตัวอื่นอยู่ข้างนอกด้วย ระวังไว้ฮีโร่]

[ใช่แล้ว ฉันรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่นอกเหนือไปจากดันเจี้ยน มันทำให้ฉันต้องระแวง]

[อืมม ฉันควรจะร้องเพลงไหม]

พวกเราได้ค่อยๆลดระดับลงไปในมหาสมุทรในขณะที่คุยกันไปด้วย ฉันก็รู้สึกได้ถึงออร่าที่ลิโคไรท์พูดถึงด้วย แต่เนื่องจากว่ามันดูจะไม่ได้มีปัญหามากไป ฉันก็แค่ลงไปต่อเรื่อยๆพร้อมเตรียมโจมตีในทุกๆเมื่อ

ทันใดนั้นเองร่างกายของฉันก็หยุดลงราวกับชนกับกำแพง ฉันได้บ่นออกมาอย่างรำคาญ

[ให้ตายสิ]

ฉันได้มองไปที่ล็อทเต้ที่อยู่ในฟองอากาศของลิโคไรท์และถามออกมา

[ล็อทเต้ ไม่ใช่ว่าเธอบอกว่าไม่มีราชาน้ำหรอ...?]

[เอาเถอะฮีโร่... เราควรจะหนี]

มันสายไปแล้ว สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่อยู่ใต้มหาสมุทรได้คำรามออกมา

[ก๊าาาาาาาาาาา เจ้ามาแล้วฮีโร่]

[การจู่โจมที่ยิ่งใหญ่ 'ราชาแห่งการจำศีล' ได้เริ่มขึ้น คุณได้พบกับหนึ่งในศัตรูที่กำลังเพ็งเล็งพลังของโลก พลังของดันเจี้ยนจะไม่สามารถใช้งานกับศัตรูของโลกได้เต็มประสิทธิภาพ ระบบการจู่โจมที่ยิ่งใหญ่มีอยู่เพื่อให้การสนับสนุนเล็กๆน้อยแก่นักสำรวจที่กำลังสู้กับศัตรูของโลก พรของลอร์ดได้ถูกมอบให้กับปาตี้ของคุณทำให้ศัตรูของโลกสามารถจะละเว้นทักษะและเลเวลของปาตี้ของคุณได้เพียง 30%]

[ทักษะวิญญาณสัมบูรณ์ได้ลบล้างพลังส่วนหนึ่งของศัตรู ทักษะและเลเวลของคุณจะส่งผลต่อศัตรู 90%]

[โปรดจำเอาไว้ว่าคุณจะไม่สามารถใช้ไอเทมและทักษะได้เต็มประสิทธิภาพ พวกเราของให้คุณโชึดี คุณจะได้รับรางวัลที่ยิ่งใหญ่หากคุณเอาชนะราชาแห่งการจำศีล]