บทที่ 235 - ผู้พิทักษ์ (5) [20-08-2020]

บทที่ 235 - ผู้พิทักษ์ (5)

”

[มันอันตราย อย่าไป]

เดซี่ได้พูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา

[คังชินจะตาย]

"ฉันมาขอให้เธออธิบายสถานการณ์ที่นั้นให้ฉันฟังไม่ได้ให้เธอมาแช่งฉันนะ"

[ให้ฉันไป ฉันจะไปคนเดียว]

"ไม่ใช่ว่าเธอจะไปอื่นหรอกถ้าไปเองนะ"

[ถ้างั้นไปด้วยกันเถอะ]

เดซี่ได้ยืนยันออกมาอย่างปากแข็ง แต่ว่าฉันก็ไม่ได้วางแผนที่จะพาคนอื่นไปกับฉัน ฉันเชื่อว่ามันจะดีที่สุดถ้าหากไปด้วยเพียงแค่กับหลิน คนอื่นๆมีแต่จะทำให้เราช้าลง แต่แม้อย่างนั้นก็ไม่ใช่กับเดซี่...

"มีสมาชิกของกิลด์ผู้ดูแลที่ทรงพลังมากๆมากับฉันด้วย ดังนั้นไม่ต้องห่วงความปลอดภัยของฉันหรอก"

[บุ๊ควอร์คเกอร์แข็งแกร่ง และมีเยอะ]

"ใช่ นั่นแหละที่ฉันต้องการ ฉันอยากจะรู้ในสถานการณ์ที่นั่น"

[...บุ๊ควอร์คเกอร์ยังถูกเรียกอีกชื่อว่านักเข่นฆ่าผู้รอบรู้]

"ใช่ แล้วมีอะไรที่พิเศษเกี่ยวกับพวกนั้นล่ะ"

[พาฉันไปด้วย]

"ไม่"

เดซี่ก็ยังคงยืนกรานต่อไป ฉันได้แต่ถอนหายใจและมองกลับไปที่หลิน

"พวกเราสามารถพาคนอื่นไปได้ไหม"

"อะไรนะ แน่นอนว่าไม่"

"ทำไมล่ะ"

"พวกเราจะไม่ได้อะไรเลยจากการพาคนไปมากขึ้น ฉันจะเป็นคนต่อสู้ ดังนั้นเราไม่จำเป็นต้องพาคนอื่นไป"

ความมั่นใจของเขามันทำให้ฉันรู้สึกหมั่นไส้เล็กน้อย แต่ว่าฉันก็รู้ว่าเขาไม่ได้โม้ ยังไงก็ตามฉันมีความคิดหนึ่ง

"เธอชื่อว่าเดซี่ เธอมาจากทวีปไซรอนดังนั้นไม่ใช่ว่าเธอจะมีประโยชน์หากมาเป็นไกด์ให้เราหรอ"

"ทวีปไซรอนหรอ ยังมีนักสำรวจคนอื่นที่อยู่ในทวีปนั้นเหลืออยู่หรอ... เธอเลเวลเท่าไหร่กันล่ะ"

ดูเหมือนว่าฉันจะดึงความสนใจจากหลินได้สำเร็จ ฉันได้ถามเดซี่่ไปอย่างรวดเร็ซ

"เดซี่เธอเลเวลเท่าไหร่"

[83]

"เธอเลเวล 83 แล้วเธอก็ยังเป็นนักสำรวจบียอน"

"บียอน...? มีคนแบบนี้อยู่ในกิลด์นายอีกเยอะไหมเนี้ย ชั่งมันอย่างน้อยเธอก็จะไม่ถ่วงเรา"

ในตอนนั้นเองที่เดซี่สามารถมากับฉันได้ ฮวาหยาก็ส่งเสียงออกมาอย่างตื่นตระหนก

[ให้ฉันไปด้วย]

จากนั้นฉันก็อธิบายว่าเราไม่สามารถให้เธอมาได้ แน่นอนว่าฉันจะต้องใช้เวลาในการพูดอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกเจ็บใจ แม้ว่าฮวาหยาจะปฏิเสธที่จะยอมรับในคำอธิบายของฉันและได้บอกว่าเธอแข็งแกร่งพอแล้ว แต่เราก็ไม่สามารถจะพาฮวาหยามาด้วยได้จริงๆ นอกจากนี้ยังมีความจริงที่ว่าเลเวลของฮวาหยาก็ลดลงมาอีกด้วยในตอนที่ย้ายดันเจี้ยน

"รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะกลับมาอย่างปลอดภัยฉันสัญญาเลย"

[ที่ฉันมาเป็นทหารรับจ้างต่างมิติก็แค่เพราะฉันอยากจะไปกับนายในสถานการณ์แบบนี้....]

"ฉันไม่ได้ไปในฐานะทหารรับจ้างต่างมิติในตอนนี้ ทักษะท่องมิติของฉันยังคูลดาวน์อยู่เลย ดังนั้นฉันไม่ได้ใช้มัน ไว้คราวหน้าเราไปทำภารกิจของทหารรับจ้างต่างมิติด้วยกันโอเคไหม"

[หึ โอเคร... ฉันจะโกรธนายแน่หากนายกลับมาพร้อมบาดแผลเข้าใจนะ]

"ไม่ต้องห่วง"

ในขณะที่ฉันทำให้ฮวาหยาสงบลง เดซี่ก็ได้เข้ามาในสวนแฟรี่ ดูเหมือนว่าเธอจะเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ เธอดูจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าในตอนปกติ

"การแยกจากฮวาหยายากมาก"

"ใช่ เธอทำได้ดี"

"เธอพูดว่าถ้าฉันทำอะไรกับคังชิน เธอจะฆ่าฉัน แต่ทำอะไรที่มันคืออะไรหรอ?"

"ฉันก็ไม่รู้สิ"

"...เนื่องจากว่าเธอมานี่แล้ว งั้นก็ไปกัน พวกเราจะต้องหาซิปัวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้และพาเธอกลับมาที่นี่"

หลินดูจะประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเธอได้เห็นเดซี่ แต่ว่าไม่นานเข้าก็ใจเย็นลงและบอกกับเรา

"แต่ว่าหลิน เนื่องจากว่ามีสองทีมที่มาจากกิลด์ทั้งสี่ งั้นแสดงว่าในรอบนี้มีแปดกิลด์สินะ"

"ใช่แล้ว ทำไมล่ะ"

"...ฉันก็แค่อยากจะทำให้มั่นใจนะ มันไม่มีวิธีที่จะหาตำแหน่งซิปัวเลยหรอ"

"นั่นก็ถูก เราสามารถจะสัมผัสถึงเธอได้หากอยู่ใกล้เธอพอ ดังนั้นพวกเราจึงทำเพียงแค่แยกกันออกเป็นแปดพื้นที่และค้นหา นี่เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดที่จะหาเธอ"

"หือ ในโลกที่ถูกปกครองโดยศัตรูของโลก...."

"ใช่แล้ว"

มันเป็นภารกิจที่จริงจังจนน่ารำคาญและอันตรายอย่างมาก

"ถ้าหากว่ายังไม่ติดสินใจเลือกที่ไป จักรวรรค์ไซออนน่าจะไปที่ๆเป็นไปได้มากที่สุด"

"เธอหมายถึงอะไร...."

"โรเดิท ไฮเดลเซิน อาจจะ...ตายที่นั่นมากที่สุด จักรวรรดิไซออนคือที่ๆอันตรายที่สุด"

"นี่มันเยี่ยมมาก ฉันรักอันตราย"

หลินได้ตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มและเริ่มเดินไป มันดูเหมือนว่าเขาจะได้เลือกสถานที่ๆต้องการจะไปตามคำแนะนำของเดซี่แล้ว เดซี่ได้จ้องมองไปที่หลินที่เดินออกไปจากนั้นก็เข้ามาถามกับฉัน

"คังชิน... อย่างที่ฉันคิดเลยนายชอบผู้ชายสินะ"

"ไม่ เธอจะบอกอะไรที่ว่า 'อย่างที่ฉันคิด'"

"นายสองคนดูใกล้ชิดกัน"

"ขอร้องล่ะ อย่าพูดอะไรแบบนั้น..."

"ฉันเป็นส่วนเกินหรอ"

"ไม่หรอก ขอบคุณที่มานะ"

ดันเจี้ยนได้ถูกหยุดแล้ว จากดันเจี้ยนที่หนึ่งไปตลอดจนถึงดันเจี้ยนที่สี่ การดำเนินการดันเจี้ยนทั้งหมดถูกหยุดลงเว้นแต่พื้นที่พักอาศัย ถึงแม้ว่าเราจะต้องทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นได้ แค่พวกเราก็ไม่สามารถจะเร่งที่จะไปโลกอื่นได้ เพราะแบบนี้เราจะต้องใช้เวลาอีกครึ่งชั่วโมงเพื่อให้อีกแปดทีมเลือกสถานที่ๆจะไป

"ชินขอให้ปลอดภัยนะ"

"ไม่ต้องห่วง"

"มีเพียงสิ่งเดียวที่ฉันจะทำได้ในตอนนี้คือการให้พรกับชิน....เฮะเฮะ มานี่สิ เร็วเข้า"

"เธอคงจะไม่ได้ซ่อนความตั้งใจจริงใช่ไหม"

เนื่องจากว่ามันดูเหมือนเธอจะไม่ปล่อยฉันไปถ้าฉันไม่ยอม ดังนั้นฉันได้แต่ยอมรับพรจากโรเล็ตต้ามา แม้ว่าฉันจะได้รู้ว่าเธอสามารถจะให้พรโดยที่ไม่ต้องจูบก็ได้ แต่เธอก็ยังคงทำมันราวกับว่าฉันไม่รู้

นอกจากนี้แม้ว่าฉันจะเป็นคนเดียวที่ถูกเธอจูบ แต่ว่าพรก็ยังถูกใช้กับหลินและเดซี่ ฉันยังได้ยินหลินบ่นเดซี่อีกด้วย แต่ว่าเดซี่ได้ทำให้เขาเงียบไปด้วยกระสุนมานาของเธอ

"ถ้างั้นไว้เจอกันล่ะ หลินถ้าเกิดว่ามีรอยขีดข่วนบนร่างของชินเท่าไหร่ นายก็จะได้รับกระสุนเท่านั้น"

"เธอกำลังจะฆ่าฉันหรอพี่สาว"

ทีมที่ประกอบด้วยซิคาทราและฟิลิออนได้ไปก่อนหน้าพวกเรา และเราก็ยังได้ใช้ทักษะท่องมิติหลังจากนั้น แต่ว่านั่นไม่ใช่ทักษะท่องเวลาของฉัน แต่ว่าเป็นทักษะท่องเวลาที่เหมือนกับการเปิดประตูวาปจากดันเจี้ยนไปโลกอื่น

"ฉันไปนะโรก้า"

"ระวังตัวนะเนี้ยว ลูกจะรอให้พ่อเขากลับมา"

"เธอเพิ่งจะท้องแค่สองเดือนเองนะ...."

มันไม่มีอะไรเลยนอกจากความอบอุ่มระหว่างโรก้าและหลิน ฉันได้กระโดดเข้าไปในประตูวาปพร้อมๆกันกับหลินและเดซี่

จากนั้นภาพก็เปลื่ยนไปกลายเป็นดินแดนที่แห้งแล้งโดยสมบูรณ์

"ฟู่..."

ไม่ว่าฉันจะมองไปที่ไหนก็ไม่มีแม้แต่อาคารซักแห่งหรือสิ่งมีชีวิตให้ได้เห็น หลินได้โบกมือไปมากับอากาศราวกับว่าพายุทรายกำลังทำให้เขารำคาญและยัดบุหรี่ลงไปในปากของเขา ท่าทางที่ดูผ่อนคลายทำให้ฉันตกใจมาก แต่ว่ามันดูเหมือนว่าเขาจะไม่คิดว่ามันผิดปกติ

"ไว้มาเริ่มกันหลังจากฉันสูบบุหรี่เสร็จนะ"

เมื่อเดซี่ได้ยินเสียงพึมพัมของหลินเธอได้เอียงหัวออกมา

"บุ๊ควอร์คเกอร์กำลังจะมาแล้ว พวกนั้นไวต่อการเปลื่ยนแปลง"

"เจ้าพวกที่อยู่รอบๆนี่แข็งแกร่งพอจะคุกคามฉันไหม"

"ไม่เลยสักนิด แค่ลาน่าก็พอแล้ว"

เดซี่ได้เปิดช่องเก็บของของเธอและเอาหมูป่าที่หุ้มด้วยเหล็กออกมา แม้ว่ามันจะมีขนาดหลายสิบเมตรในตอนที่ฉันได้สู้กับมันในทีแรก แต่ว่าในตอนนี้มันได้ตัวหดลงไปเหลือเพียงแค่ 3 เมตร ในตอนนี้มันแทบไม่หลงเหลือตัวตนเก่าเลย

"ลาน่าแข็งแกร่ง"

"ใช่"

ในตอนที่ฉันได้หยักหน้ากับคำยกย่องของเดซี่ เจ้าสิ่งที่เรียกกันว่าบุ๊ควอร์คเกอร์ก็ได้โผล่ออกมา ในตอนแรกฉันคิดว่ามันจะเป็นตัวอักษรเดินได้ แต่ว่ามันไม่ใช่แบบที่ฉันคิดเลย จริงๆแล้วพวกมันดูไม่ต่างไปจากมนุษย์ธรรมดาเลย

"พวกเราไม่เคยเห็นพวกนี้มาก่อนเลย"

"ยังมีมนุษย์เหลือยู่"

"พวกเราจะต้องเพิ่มพวกนี้ลงไปในฐานข้อมูลของเรา"

หลินได้หยุดสูบบุหรี่ที่เขาสูบอยู่และบ่นออกมา

"เฮ้ จัดการพวกมันไปทีสิ แค่พวกมันพูดก็ทำให้ฉันรำคาญแล้ว"

"บุ๊ควอร์คเกอร์เป็นนักวิจัย พวกเขามักจะศึกษาศัตรูของตัวเองและบันทึกไว้ในหนังสือของพวกนั้นเพื่อที่จะหาจุดอ่อนและโจมตี... นายจะต้องฆ่าพวกนี้ให้รวดเร็วที่สุดโดยไม่เปิดโอกาสให้พวกนี้ได้ข้อมูลอะไร ในตอนที่พวกนี้ได้บันทึกลงไปในหนังสือ บุ๊ควอร์คเกอร์ทั้งหมดก็จะได้รับพลังในการต้านทานสิ่งนั้น"

"เธอกำลังจะบอกว่า...."

"อันเดทของฉันจะใช้ได้แค่ครั้งเดียวและจะใช้ได้ไม่ดีในครั้งต่อไป ทักษะที่ฉันเคยใช้มาก่อนก็จะใช้ไม่ได้ดีในครั้งต่อไป"

ไอน่าได้พุ่งเข้าไปหาบุ๊ควอร์คเกอร์และเอาเขาเหล็กที่หุ้มด้วยออร่าสีดำแทงเข้าใส่ร่างพวกนั้นเพื่อโจมตี บุ๊ควอร์คเกอร์ดูจะตกใจและได้หยิบอะไรบางอย่างออกมา แต่ว่าลานาก็ได้ไปถึงตัวพวกนั้นก่อนและจัดการขวิดพวกนั้นก่อนที่จะได้ทำอะไร เดซี่ได้หยักหน้าและพูดออกมาอย่างพอใจ

"อย่าให้โอกาสพวกนั้นในการวิจัย ถ้าแบบนั้นอันเดทก็จะเอากลับมาใช้ใหม่ได้ หรือว่าด้วยพลังที่เหนือกว่ามากๆการวิจัยก็จะไร้ค่า"

"ถ้างั้นมันก็ไม่สำคัญตราบใดที่เขาแข็งแกร่งกว่าหรอ พวกนั้นมันก็ไม่ต่องไปจากมอนสเตอร์ปกติเลยนี่"

"ข้อมูลจะถูกแบ่งให้กันมันน่ารำคาญ ยิ่งระดับสูง ยิ่งแข็งแกร่ง"

"นั่นเป็นเหตุผลที่บอกให้เราเลี่ยงพวกมันสินะ... เอาเถอะยังไงก็ตาม แล้วหนังสือพวกนั้นล่ะ"

ในจุดที่หลินได้ชี้ไปมีหนังสือหนังแฟนซีที่วอร์คเกอร์เอาออกมาตกอยู่

"เผาพวกมันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้"

ทันทีที่คำพูดนั้นได้ออกมาจากปากเดซี่ หลินได้โยนบุหรี่ที่สูบอยู่ลงไป ในตอนที่บุหรี่ตกลงไปบนศพบุ๊ควอร์คเกอร์ พวกมันก็ได้เริ่มถูกเผาไปพร้อมๆกับหนังสือ ฉันอดไม่ได้ที่จะกลัวไฟที่น่าสะพรึงของหลิน ในตอนนั้นเองเดซี่ก็เข้ามาหาฉัน

"มีอะไรหรอเดซี่"

"ฉันมีบางอย่างจะพูดกับคังชิน"

ดวงตาโตสีแดงของเธอได้จ้องตรงมาที่ฉันอย่างตั้งมั่น

"ถ้าเป็นไปได้คังชินไม่ควรใช้พลังของนาย"

"ทำไมล่ะ"

"นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันมานี่"

เสียงของเดซี่ดูจริงจังมาก ดวงตาของเธอก็ยังมองตรงมาและไม่ยอมถอย

"ถ้าหากว่าคังชินใช้พลังที่นี่ พวกมันก็จะบันทึกไว้ พวกนั้นจะได้รับพลังในการต้านทาน ศัตรูของโลกนี้จะป้องกันพลังของนายได้"

"อ่า...."

"คังชินได้บอกว่าสักวันหนึ่ง นายจะกลับมาและช่วยที่นี่ ดังนั้นในตอนนี้เก็บพลังเอาไว้"

"ถ้างั้นเหตุผลที่เธอต้องการจะมากับเรามากๆก็เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้ศัตรูได้เรียนรู้เกี่ยวกับพลังของฉันสินะ เธอได้วางแผนจะใช้พลังของเธอแทน...?"

"อื้อ"

เดซี่ได้หยักหน้า ความเชื่อใจในศักยภาพของเธอที่มีต่อฉันมันทำให้ฉันต้องตกใจ ในตอนที่ฉันกำลังคิดเรื่องนี้ เดซี่ก็ยิ้มออกมาเล็กๆและเพิ่มเติมขึ้นอีก นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นเธอยิ้ม อย่างน้อยก็ยิ้มให้กับฉัน

"แน่นอนฉันไว้ใจคังชิน"

"ฉันคิดว่าฉันป้องกันตัวเองจากการถูกอ่านใจแล้วนะ...."

"ฉันไม่ได้อ่านใจด้วยดวงตามาร"

"อะไรนะ"

"คังชินเป็นคนที่อ่านออกง่าย แม้ว่าจะไม่มีดวงตามาร"

น่าอัปยศ ยังไงก็ตามสิ่งที่เธอพูดเสริมขึ้นมาทำให้ฉันสะดุ้ง

"นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันชอบนาย"

"...หืม"

"โอ้ อย่ามาเจ้าชู้กับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าฉันสิ ฉันจะยิงแกแน่"

หลินที่กำลังเผาศพและหนังสืออยู่ได้เดินกลับมาหาพวกเรา ในตอนนั้นเดซี่ได้ถามออกไป

"เจ้าชู้หรอ ผู้หญิงคนอื่น ใครกับใคร...."

นั้นแหละ เดซี่ ขอร้องล่ะใสซื่อต่อไป