บทที่ 38: ความตายของอาคาอินุ...จะมีเงาแห่งการล้มมังกรฟ้าอีกหรือไม่?

บทที่ 38: ความตายของอาคาอินุ...จะมีเงาแห่งการล้มมังกรฟ้าอีกหรือไม่?

ดวงตา เคนตะ มองลงมายัง อาคาอินุ

ชายที่ครั้งหนึ่งเคยสงบนิ่งและมั่นคงเสมอ กลับกลายเป็นซากเถ้าถ่านเบื้องหน้าเขา

เคนตะรู้สึกบางสิ่งบางอย่างในใจ...ไม่ใช่ความเห็นใจ

แต่เป็น เศษเสี้ยวของความประหลาดใจ...ที่ ซาคาสึกิ ยอมพ่ายแพ้

อาจเป็นเพราะเขา...ใช้พลัง เพลิง ได้เหนือกว่าต้นฉบับผู้สร้างมันเสียอีก

ใครจะคาดคิด...ว่าพลเรือเอกอาคาอินุจะถึงจุดจบด้วยพลัง ผลปีศาจของตนเอง!

และคนที่ปลิดชีพเขา...คือโจรสลัดที่เขา เกลียดที่สุด!

นี่แหละ…กรรมลิขิต

โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เคนตะลงมือทันที

มังกรเทพเพลิง กายาสีแดงฉานราวกับหลอมจากแมกม่าบริสุทธิ์ แผ่ไอร้อนจนอากาศโดยรอบบิดเบี้ยว

ทุกอณูอากาศสั่นสะท้านด้วยความร้อนสูงลิ่ว...จนแสงแดดยามเที่ยงยังดูซีดจาง

เสียงคำรามสะเทือนโลกบังเกิด...

มังกรพุ่งตรงเข้าใส่ หัวใจของอาคาอินุ!

ตูม!!

ซาคาสึกิ ผู้ไร้แรงแม้แต่จะขยับตัว

ทำได้เพียงเบิกตากว้าง มองเห็นมังกรเพลิงที่สะท้อนในม่านตา…ด้วยความหวาดกลัวลึกสุดใจ!

เขา…ไม่มีแม้แต่โอกาสหลบหลีก

ก่อนที่จะทันได้ตั้งสติ...

มังกรเพลิงทะลวงอกของซาคาสึกิ!

เสียงกรีดร้องดังกึกก้องโลกา

หัวใจที่ถูกทะลวง...ร่างทั้งร่างถูกเผาผลาญโดย เพลิงนรก อันไร้ปรานี

ในวินาทีนั้นเอง ซาคาสึกิได้ลิ้มรสของความเจ็บปวดอันแท้จริง

เขา…ในที่สุด…ก็เข้าใจแล้วว่า...

โจรสลัดและเหล่าทหารเรือ ที่เคยถูกเขาเผาทั้งเป็น

ก่อนสิ้นใจ…ต้องทรมานเพียงใด!

มือทั้งสองของเขาจิกพื้นจนเล็บฉีกขาด

ภายในเวลาไม่ถึงนาที ร่างทั้งร่างก็กลายเป็นเถ้าถ่าน!

พลังแมกม่าที่เคยภาคภูมิใจ...บัดนี้ กลืนกินซากกระดูกของตนเอง

อาคาอินุ พลเรือเอกผู้เคยหยิ่งผยอง...

เหลือไว้เพียงกองเพลิงและเศษซากเนื้อเผาไหม้…

…

เคนตะมองกองเพลิงนั้นจากเบื้องบน...ไร้ซึ่งความสั่นไหวในแววตา

"นี่คือความตายที่สมควรได้รับ…ซาคาสึกิ"

"แกทำให้ชั้นเสียเวลาเกินไป…น่ารำคาญจริงๆ"

เคนตะพูดพลางหาวเบาๆ

แล้วก็หันหลัง เดินตรงไปหาคนผู้หนึ่ง…

คุมะ...ทรราชเหล็ก...ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

ร่างยักษ์ไม่อาจขยับ…สายตายังจ้องภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงสุดขีด!

หัวใจของคุมะ พลุ่งพล่านไม่หยุด

เด็กหนุ่มตรงหน้า…ไม่เพียงแค่ใช้ผลแมกม่าระดับสูงเท่านั้น...แต่ยังเหนือกว่าซาคาสึกิอีกด้วย!!

มันทำให้คุมะอดคิดไม่ได้…

"หรือว่า…เวกาพังค์…ประสบความสำเร็จในการดัดแปลงไซบอร์กสมบูรณ์แบบแล้ว? เคนตะคือผลลัพธ์?"

ถ้าเขาเป็นมนุษย์…จิตใจต้องแข็งแกร่งระดับมหาภัยแน่นอน

ฆ่าพลเรือเอก…แต่สีหน้าไม่ไหวติง!

บนฟากฟ้า รังนกของสำนักข่าวโลกเงียบกริบ

แม้จะเป็นนักข่าวมืออาชีพ...พวกเขาก็ไม่อาจซ่อนความตกใจในใจได้

รูซ์ มือบางสั่นไหว แววตาเบิกโพลง

"เคนตะ…เคนตะฆ่าพลเรือเอกซาคาสึกิแห่งมารีนฟอร์ดได้จริงๆ…!?"

ชายวัยกลางคนข้างเธอก็มีสีหน้าเหยียดเกินจริง

"แถมยังฆ่าด้วยพลังเพลิง! กดดันตลอดการต่อสู้! ซาคาสึกิไม่มีแม้แต่โอกาสตอบโต้!"

"ร่างของอดีตพลเรือเอก...ถูกเผาผลาญจนไร้ซากศพ! เหลือเพียงเถ้า! สยองเกินไป!"

บรรดานักข่าวพากันซีดเซียว

"ข่าวนี้…คือข่าวประวัติศาสตร์!"

"ส่งให้ประธานมอร์แกนส์ทันที! เราจะโด่งดังแน่นอน! เขาจะตอบแทนพวกเราอย่างงาม!!"

…

เคนตะไม่สนใจเสียงฟากฟ้า

เขาเดินมาถึงเบื้องหน้าคุมะ

ยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าเขา

"เสียเวลาไปหน่อย หวังว่าคุณจะไม่ถือสานะ…ท่านทรราชแห่งกองทัพปฏิวัติ"

คำพูดนั้นทำให้คุมะชะงักทันที

"กองทัพปฏิวัติ!?"

เมื่อได้ยินชื่อเรียกนี้…หัวใจคุมะสะท้านทันที

ตัวตนของเขา…ถูกเปิดเผย!?

เป็นไปไม่ได้! ชั้นปิดบังมานานขนาดนี้แล้ว!

สายตาคุมะแข็งกร้าว มองเคนตะอย่างระวัง

"นายรู้ตัวตนของชั้นได้ยังไง?"

แสงสะท้อนเฉียบคมส่องวาบบนแว่นของเขา

เคนตะยักไหล่

"อย่าตื่นตระหนกนักเลย คุมะ ชั้นก็แค่หัวหน้าหน่วยศูนย์ของกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวเท่านั้นเอง"

"แต่จุดหมายของนาย…กับของชั้น เหมือนกัน...คือการโค่นล้มพวกมังกรฟ้า!"

เคนตะกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

คุมะหรี่ตา

"นายจะให้ชั้นเชื่อได้ยังไง?"

เขายังไม่อาจปลดความระวังได้

ชายผู้นี้…สามารถสังหารอาคาอินุในพริบตา!

ยังมีพลังปริศนาอื่นอีกที่ไม่ใช่ผลแมกม่า...เช่นโล่ป้องกันฮาคิเมื่อก่อนหน้า

เคนตะยิ้มอีกครั้ง

"ง่ายมาก…มังกรฟ้าที่ถูกชั้นตบไปก่อนหน้านี้…ยังอยู่บนเกาะนี้ใช่ไหม?"

"สำหรับพวกกาฝากของโลกมนุษย์เช่นนั้น…ฆ่าทิ้งไปเลยไม่ดีกว่าหรือ?"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงขี้เกียจ...แต่คำพูดกลับ…เฉือนลึกยิ่งกว่าใบมีด

"ว่าไงนะ…นายจะฆ่า…มังกรฟ้า!?"

คุมะอึ้ง

ชายหนุ่มตรงหน้า…ปฏิวัติเกินกว่ากองทัพปฏิวัติเองเสียอีก!

กองทัพปฏิวัติก่อตั้งมานานนับสิบปี...แต่ยังไม่กล้าแตะต้องพวกมังกรฟ้าโดยตรง

เพราะ…การฆ่ามังกรฟ้า = สงครามโลกโดยตรง!

จะไม่ใช่แค่กองทัพเรือที่ตามล่า…

แต่จะเป็นพลังลึกลับหลังรัฐบาลโลกที่ปกครองโลกนี้มากว่า 800 ปี!!

"ถูกแล้ว...การฆ่ามังกรฟ้า…จะทำให้นายเชื่อในจุดยืนของชั้นใช่ไหม?"

เคนตะพูดนิ่งๆ

"เมื่อชั้นทำได้…นายก็สามารถพาชั้นไปเกาะคุไรกานะได้แล้วล่ะ"

เกาะคุไรกานะ!?

คุมะเบิกตาอีกครั้ง

ดวงตาเขาเบนไปยังเคนตะ

"เกาะนั้น…ที่ซึ่งจอมดาบอันดับหนึ่งของโลก...มิฮอว์ค พำนักอยู่…นายจะไปพบเขางั้นหรือ?"

เคนตะตอบอย่างเรียบง่าย

"ใช่แล้ว...เพื่อสงครามที่กำลังจะมา…ชั้นจำเป็นต้องดึงพลังของจอมดาบผู้นั้นมาร่วมด้วย"

คุมะเงียบงัน

มิฮอว์ค…คือบุรุษผู้เย่อหยิ่งเหนือใคร

ไม่เคยร่วมมือกับผู้ใดโดยง่าย

แต่เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับกล้าพูด…ว่า จะชักชวนเขา

สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำว่า เคนตะ…ไม่ใช่บุรุษธรรมดา

คุมะเผยรอยยิ้มบาง

"ชั้นจะช่วยนาย…ขอเพียงพวกหนวดขาวของนาย...สามารถโค่นล้มอสูรอย่างกองทัพเรือได้จริง…"

สายตาคุมะจับจ้องไปยังแผ่นหลังของเคนตะ

เด็กหนุ่มที่เดินไปข้างหน้าอย่างสบายๆ ลากฝีเท้าช้าๆ ราวไร้เรี่ยวแรง

แต่กลับเป็น…ผู้ที่สามารถเข่นฆ่าพลเรือเอก และกล้าประกาศศึกกับเทพเจ้าแห่งโลก

สำหรับไซบอร์กที่กำลังจะถูกดัดแปลงกลายเป็น ร่างไร้วิญญาณ โดยเวกาพังค์…

การได้พบเคนตะก่อนถึงวันนั้น…อาจเป็น ‘ปาฏิหาริย์’ ครั้งสุดท้ายของชีวิตก็เป็นได้

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน