บทที่ 25: ตัดหัว! แจ็คแห่งภัยแล้ง

บทที่ 25: ตัดหัว! แจ็คแห่งภัยแล้ง

"แจ็คหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังเลยแฮะ… หรือว่าเคนตะจะไม่กล้าลงมือจริง ๆ?"

คูริทซ์เอ่ยถามมอร์แกนส์ขณะจับกล้องแน่น ดวงตาไม่ละจากฉากเบื้องล่าง

บนยอดกระท่อมนกซึ่งลอยอยู่กลางฟ้าพร้อมบอลลูนร้อน ประธานมอร์แกนส์เผยสีหน้าหนักแน่น

"หากฆ่าแจ็คจริง… มันย่อมเท่ากับจุดชนวนสงครามระหว่างสองจักรพรรดิ

เคนตะลังเลที่จะลงมือก็นับว่าเข้าใจได้"

"แต่แบบนี้มันก็น่าเบื่อเกินไปหน่อย…

ข่าวนี้จะหมดมูลค่าไปมากเลยล่ะ!" มอร์แกนส์กล่าวเสียงเรียบ ส่ายหัวอย่างเสียดาย

ขณะที่มอร์แกนส์กำลังถอนใจอย่างปลงตก พร้อมแสดงสีหน้าผิดหวัง

จู่ ๆ คูริทซ์ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เบิกตากว้าง ริมฝีปากสั่นเทา มือที่ถือกล้องส่องทางไกลแทบหลุดจากมือ

"เคนตะ… เคนตะ… เขากำลังจะลงมือแล้ว!!"

"ลงมือ!?"

จากอารมณ์หดหู่ มอร์แกนส์พลันเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นสุดขีด

รีบหมุนกล้องเล็งไปยังเคนตะ สีหน้าเต็มไปด้วยความลุ้นระทึก!

…

ณ สนามรบ!

“โอ้… พูดจบหรือยัง? ถ้าไม่มีคำสุดท้ายล่ะก็ ชั้นจะลงมือแล้วล่ะนะ” เคนตะกล่าวเรียบเย็น มองตรงไปยังแจ็ค

ตำแหน่ง “สี่จักรพรรดิ” ไม่เคยทำให้เคนตะเกรงกลัว

ส่วนไคโดแห่งร้อยอสูร ผู้ที่ถูกขนานนามว่า “สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก”

เคนตะก็ไม่เคยใส่ใจเช่นกัน

ถ้าไคโดกล้าจะมาล่ะก็… ก็มาเลยสิ!

สิ่งเดียวที่เคนตะรู้สึกเสียดาย… คือเขาต้องเสียเวลา “จัดการ” ไคโดด้วยตัวเองนั่นแหละ

"แ-แกว่าไงนะ?"

แจ็คแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ดวงตาจ้องเคนตะเขม็งอย่างไม่อยากเชื่อ

“ไม่ได้ยินที่ชั้นพูดเหรอ? แกอยากเปิดศึกเรอะ? หรือว่าอยากให้ไคโดแห่งร้อยอสูรมาฆ่าแกแทนไง?”

แจ็คยังคงพยายามเตือนอย่างคลั่ง

เคนตะข้าง ๆ กลับยกมือแคะหูอย่างไร้แยแส ท่าทางราวกับไม่ใส่ใจแม้แต่นิด

“แกพูดมากไปแล้ว แจ็ค… ถ้าไคโดกล้ามา ก็ให้เขามาเลย”

“ชั้นไม่สนหรอก… ถ้าจะมี สี่จักรพรรดิน้อยลงอีกหนึ่งคน!”

น้ำเสียงของเคนตะสงบเย็น

ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์

ไร้ซึ่งความยำเกรงต่อชื่อ "ไคโดแห่งร้อยอสูร"

บึ้ม…

แจ็ครู้สึกเหมือนสมองของตนระเบิดเสียงดังขึ้นมาในหัว

ไม่แคร์ว่าจักรพรรดิจะเหลือน้อยลงอีกคน!?

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า… เจ้านายของเขาคือไคโด

สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก!

ผู้ที่เคยบุก มารีนฟอร์ด เพียงลำพัง!

ผู้ที่ถูกจับถึง 18 ครั้ง และแม้จะพยายามตายด้วยหลากหลายวิธี ก็ไร้ผล!

สุดท้ายกลับเป็นฝ่ายถล่มเรือคุกทั้ง 9 ลำจมทะเลเสียเอง!

ถึงจะพ่ายแพ้ถึง 7 ครั้งในชีวิต แต่… ไม่มีใครสามารถฆ่าไคโดได้เลย!!

แต่เด็กนี่… กลับกล้าพูดอย่างไม่ใส่ใจ

ว่า "จะจัดการไคโดให้หายไปจากโลกนี้"... เป็นเรื่องตลกชัด ๆ!!

ดูเหมือนไอ้เด็กนี่จะไม่เข้าใจเลยว่า

4 จักรพรรดินั้นน่าหวาดหวั่นแค่ไหน!

ต่อให้นายจะเป็นหัวหน้าหน่วยศูนย์…

แต่ต่อหน้า "จักรพรรดิ" นายก็ต้อง "หมอบ" เท่านั้น!

"ไอ้เด็กเวร! แกมันอวดดีเกินไปแล้ว! ท่านไคโดจะไม่มีวันปล่อยแกไว้แน่!

ฆ่าชั้นสิ! แล้วแกจะได้ชดใช้ด้วย ความพิโรธของจักรพรรดิไคโด!!!"

แม้จะใกล้ตาย แจ็คก็ยังตะโกนข่มขู่สุดเสียง!

ริมฝีปากของเคนตะโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียด

ในขณะที่ ฮาคิราชันย์ของเขาระเบิดพวยพุ่งขึ้นสู่เวหา!

ภายใต้จินตนาการของเขา...

ฮาคิราชันย์กลางฟ้า กลับรวมตัวกลายเป็น “ดาบโค้ง”!!

ดวงตาแจ็คเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง!

ฮาคิราชันย์กลายเป็นอาวุธ? มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!?

เขารีบเปิดฮาคิสังเกตเพื่อตรวจสอบ

ใช่จริง… ไม่มีผิด! ดาบโค้งบนท้องฟ้านั้นเกิดจาก ฮาคิราชันย์บริสุทธิ์!!

เพียงใช้ “จินตนาการ”

เด็กคนนี้ก็สามารถสร้างอาวุธจากฮาคิราชันย์ได้!?

ฮาคิของเด็กนี่… แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ!?

บนฟากฟ้า มอร์แกนส์จับภาพ "ดาบฮาคิราชันย์" ไว้ได้ชัดเจนด้วยกล้องของตน

สายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"นี่มันพลังอะไรเนี่ย...?" มอร์แกนส์อุทาน

คูริทซ์ข้าง ๆ ก็ร้องด้วยความตื่นเต้น

"ท่านประธาน! หรือว่า... มันคือฮาคิราชันย์ของเขา!?"

มอร์แกนส์ยิ่งช็อกหนักกว่าเดิม!

ฮาคิราชันย์?

ในรายงานเก่าระบุไว้แล้วว่า เคนตะเชี่ยวชาญด้านการใช้ฮาคิราชันย์

แต่… การที่ฮาคิกลายเป็นอาวุธ มีรูปร่างชัดเจน และมองเห็นได้โดยไม่ต้องใช้ฮาคิสังเกต…!

แสดงว่าความเข้มข้นของฮาคินั้น… ต้องหนาแน่นระดับมอนสเตอร์!

มอร์แกนส์หรี่ตา กล่าวอย่างจริงจัง

“เรื่องนี้ต้องให้ผู้เชี่ยวชาญมาวิเคราะห์โดยละเอียด! พวกนายทุกคน...ถ่ายต่อไป อย่าพลาดแม้แต่วินาทีเดียว!!”

"รับทราบครับท่านประธาน!"

เหล่านักข่าวรอบตัวพากันฮึกเหิมเต็มที่!

ด้วยข่าวนี้…

ต่อให้ประเมินต่ำสุด โบนัสของแต่ละคนก็ไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยล้านเบรีแน่นอน!!

…

บึ้ม!!

ไม่ปล่อยให้แจ็คได้แม้แต่นาทีสุดท้าย...

ดาบโค้งที่ก่อตัวจากฮาคิราชันย์ ฟาดลงจากฟากฟ้าใส่หัวของแจ็คอย่างรุนแรง!

แรงกดดันจากดาบพวยพุ่งดั่งมหานที ก่อนที่คมดาบจะสัมผัสถึงตัว

พลังคลื่นก็ซัดเข้าใส่แล้วราวกับทะเลปั่นป่วน!!

แจ็คผู้ไร้เรี่ยวแรงนอนแน่นิ่งอยู่บนดาดฟ้า

ลืมตาขึ้นมาเห็นเพียง “ดาบแห่งชะตา” กำลังตกลงมา

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด!

เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย

เคลือบหัวด้วยฮาคิเกราะ ลำคอสั่นระริก

"บ…บ้าชะมัด… แค่กลิ่นอายก็แรงได้ขนาดนี้? นี่มันการโจมตีบ้าอะไรกัน…!"

แววสุดท้ายที่สะท้อนในดวงตาเขา

คือคมดาบที่ฟาดฟันด้วยพลังของราชันย์

ฉัวะ!!!

ดาบฮาคิราชันย์ ผ่า ผ่านหัวของแจ็ค

ศีรษะเหล็กของเขาถูกตัดขาดในพริบตา!

เลือดสาดพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า

ศีรษะของแจ็ค กลิ้งลงบนดาดฟ้าหนึ่งรอบ

ก่อนจะหล่นลงทะเล... หายไปในห้วงน้ำไร้ร่องรอย…

สีหน้าสุดท้ายของหัวนั้น...

ยังคงแข็งค้างในความหวาดกลัวชั่วนิรันดร์…

แจ็คแห่งภัยแล้ง!

หนึ่งในสามภัยพิบัติของกลุ่มร้อยอสูร

อดีตยอดขุนพลแห่ง 4 จักรพรรดิ

ผู้มีค่าหัวสูงถึง หนึ่งพันล้าน

ผู้ที่ทิ้งรอยเลือดไว้ทุกแห่งที่ย่างเท้าไป…

จบชีวิตลงแล้ว ณ ที่แห่งนี้!

สายลมทะเลพัดกระหน่ำ!

ผิวน้ำปั่นป่วน โหมซัดเรือศึกของเคนตะราวกับบ้าคลั่ง

ทั้งเรือโคลงเคลงราวกับจะทรุดลงพร้อมความโกลาหล

บนเรือข่าวของมอร์แกนส์...

ทุกคนยืนนิ่งราวกับถูกตรึง เวลาราวหยุดหมุน

ในกระท่อมนกทั้งหลัง…เงียบสงัด!

ครู่ใหญ่ผ่านไป

ริมฝีปากของมอร์แกนส์จึงสั่นไหว…

"ต…ตายแล้ว… แจ็ค…

แจ็คที่แม้แต่โลกใหม่ยังไม่มีใครกล้าหือ… ถูกเคนตะ ‘ตัดหัว’ ซะแล้ว…!"

"เคนตะ… หัวหน้าหน่วยศูนย์ของกลุ่มหนวดขาว… ฆ่าแจ็คแห่งกลุ่มร้อยอสูร!"

คูริทซ์เบิกตาโพลง พูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและเหลือเชื่อ!

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน