บทที่ 18 สังหารพลเรือเอก...เพื่อพิสูจน์ตน!
บทที่ 18 สังหารพลเรือเอก...เพื่อพิสูจน์ตน!
บทที่ 18 สังหารพลเรือเอก...เพื่อพิสูจน์ตน!
ดองกิโฮเต้ โดฟลามิงโก้ รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยที่ความคิดของตนถูกอีกฝ่ายอ่านขาดได้
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง...เส้นด้ายที่เขายืดออกไปก่อนหน้านี้ ก็ค่อย ๆ หดกลับเข้าสู่ร่างกาย
“เลิกยืนอึ้งอยู่ได้...” เคนตะกล่าวเรียบ ๆ “ชั้นรู้นะว่าในฐานะราชา แกต้องมีคลังไวน์เลิศรสซุกซ่อนอยู่แน่นอน! รีบเอาออกมาเถอะ อย่ามัวตระหนี่นักเลย!”
เมื่อเทียบกับโดฟลามิงโก้แล้ว เคนตะ ใส่ใจเรื่องอาหารกับสุราของตัวเองมากกว่าเสียอีก!
ชายหนุ่มผู้นี้...ผู้ปลุก ฮาคิราชันย์ ได้ตั้งแต่อายุแปดปี มีพรสวรรค์ล้นฟ้า แม้แต่ ไคโดแห่ง 4 จักรพรรดิ ยังเอ่ยชม...
แต่ในยามนี้ กลับทำให้ ปีศาจสวรรค์ ดองกิโฮเต้ โดฟลามิงโก้ ทำอะไรไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!
จะร้องขอความช่วยเหลือ?
ผู้บริหารระดับสูงของตนยังโดนฮาคิราชันย์เพียงระลอกเดียวซัดล้มหมด...
จะเรียกใครมาเพิ่ม...ก็แค่เพิ่มรายชื่อคนที่ต้องล้มอีก!
จะลงมือเอง...?
ดูแล้วก็คง ไม่มีทางชนะ...
ไอ้เจ้าหนวดดำ ทีช…
แม้ลูกน้องอาจไม่รู้ แต่ตัวเขาเองรู้อยู่เต็มอก...ไอ้หมอนั่นไม่ได้อ่อนเลย!
“...แกต้องการอะไรจากชั้นแน่?” โดฟลามิงโก้ถามเสียงขุ่น สีหน้าเจ็บใจนัก
“ก็แค่มาคุยธุรกิจกับแกเท่านั้นเอง” เคนตะยักไหล่ ยื่นมือชี้ไปที่เขาเหมือนจะเร่งให้เอาไวน์มา
เมื่อได้ยินคำว่า ธุรกิจ...โดฟลามิงโก้ก็ถอนหายใจโล่งอก
ดีแล้ว… ถ้าเด็กนี่มาเพื่อ ล้างบางครอบครัวดองกิโฮเต้ล่ะก็ เขาคิดว่า เคนตะ มีพลังพอที่จะทำได้จริง ๆ!
โดฟลามิงโก้ทรุดตัวนั่งลงตรงข้ามเคนตะ
เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ไม่นานนัก...สาวใช้ผู้งดงามคล้าย เบบี้ไฟว์ ก็เดินมายืนต่อหน้า
“ไป...นำไวน์เลิศรสที่ชั้นสะสมไว้ทั้งหมดมา!” โดฟลามิงโก้กัดฟันสั่ง
สาวใช้ผู้เลอโฉมกวาดตามองไปรอบ ๆ
บรรดาผู้บริหารระดับสูง…ล้วน สลบไสลอยู่เกลื่อนพื้น
แม้ในใจจะตกตะลึง แต่นางก็ไม่ได้แสดงออก...เพราะนี่คือ กฎแห่งครอบครัวดองกิโฮเต้
ในฐานะลูกน้อง…หน้าที่คือปฏิบัติตามคำสั่ง หากสอดรู้สอดเห็น...มีแต่ตาย!
“รับทราบ...นายน้อย”
กล่าวจบ สาวงามก็ลุกออกไป และไม่นานก็กลับมาพร้อม หีบไวน์องุ่นชั้นดี
เคนตะเปิดขวดอย่างไม่แยแส หยิบฟัวกราส์ใส่ปากไปด้วย พึมพำอย่างพอใจ
“อืมม…สุดยอด! ปีศาจสวรรค์...ชีวิตที่นี่มันสุขสบายกว่าใครที่ไหนจริง ๆ!”
เห็นสีหน้าไร้ยางอายของเคนตะ โดฟลามิงโก้ก็ได้แต่กัดฟันกรอด
แต่เพราะอีกฝ่าย แข็งแกร่งเกินกว่าจะต่อต้านได้ เขาจึง ต้องอดทน!
เส้นเลือดที่ขมับโดฟลามิงโก้เต้นตุบ...
“ว่าแต่ ธุรกิจอะไรกันแน่!? จะคุยธุรกิจก็คุยให้มันจริงจังสิ! อยู่ดี ๆ ก็ทำให้ลูกน้องชั้นสลบกันหมด!”
ในยามนี้ โดฟลามิงโก้ช่างเหมือน หญิงสาวที่โดนรังแก ไร้ซึ่งความโอหังในยามปกติ!
เมื่อเขาพูดเช่นนั้น เคนตะก็อดรู้สึกผิดเล็กน้อยไม่ได้...
“พลาดนิดหน่อยเอง ไม่ต้องห่วงหรอก...ชั้นควบคุมได้” เคนตะโบกมือเบา ๆ
“อีกไม่นาน พวกนั้นก็ฟื้นกันหมดแล้ว”
จากนั้น เคนตะก็เปิดเผย จุดประสงค์ที่แท้จริง
“ชั้นเชื่อว่า...ด้วยเครือข่ายข่าวกรองของ ปีศาจสวรรค์ อย่างแก คงจะ สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของทะเลในช่วงนี้แล้วใช่มั้ย?”
“ตั้งแต่เอซถูกจับ...ทั้งท้องทะเลก็เงียบงันผิดวิสัย...”
“และในอนาคต...กองทัพเรือ กับกลุ่มหนวดขาว…มีแนวโน้มสูงว่าจะเปิดศึกใหญ่กัน!”
ปีศาจสวรรค์เริ่มกลับมามั่นใจ
เขาหัวเราะแผ่วเบา “ฟุฟุฟุฟุฟุ…”
“แน่นอน…ชั้นรู้! ก็ไอ้เรือรบที่มาเทียบท่าเดรสโรซ่าเมื่อวันก่อนน่ะ มันก็มาเพื่อเชิญชั้นไปรวมพลที่มารีนฟอร์ด เพื่อจัดการกลุ่มหนวดขาวไม่ใช่รึไง?”
เคนตะแอบประทับใจ
ไม่ผิดเลย... ปีศาจสวรรค์ ดองกิโฮเต้ โดฟลามิงโก้ คนนี้...ฉลาดเฉียบคม สมเป็นจิ้งจอกแก่!
“ใช่เลย” เคนตะพูดพลางแทะน่องไก่
“จุดประสงค์ที่ชั้นมาครั้งนี้...ก็เพื่อจะบอกแกว่า...อย่าไปช่วยพวกกองทัพเรือ”
“แค่ร่วมมือกับพวกเรากลุ่มหนวดขาว...บุกฐานใหญ่ของพวกมันก็พอ!”
คำพูดนี้ ทำเอาโดฟลามิงโก้ตกใจยิ่งกว่าที่คิด!
เขาเข้าใจมาตลอดว่าเคนตะมาแค่ขอร้องให้เขา วางตัวเป็นกลาง เท่านั้น
แต่ที่ไหนได้...กลับชักชวนให้ร่วมกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวซะอย่างนั้น!
ถ้าเขาเดินตามทางของเคนตะจริง...หลังสงครามจบลง กองทัพเรือ ไม่มีทางปล่อยเขาไว้แน่!
“เคนตะ...แกพูดเล่นรึเปล่า? กองทัพเรือน่ะ เป็นเจ้าแห่งท้องทะเลนะ!”
“ชั้นไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะต้องไปเป็นศัตรูกับพวกมัน!” โดฟลามิงโก้กล่าวอย่างหนักแน่น
แม้เคนตะจะข่มขู่ให้ทั้งเดรสโรซ่าอยู่ใต้อุ้งมือ...เขาก็จะไม่มีวันตอบตกลง!
ต่อต้านเคนตะ...ยังพอมีโอกาสรอด
แต่ต่อต้านกองทัพเรือ...มีแต่ ทางตายเท่านั้น!
เคนตะยิ้มเยือกเย็นในใจ
สมกับเป็น จิ้งจอกเฒ่า โดฟลามิงโก้...ไม่ได้ชักชวนง่าย ๆ เลย
“ถ้าชั้นบอกว่า...ผู้ชนะสุดท้ายคือ กลุ่มหนวดขาวของพวกเรา ล่ะ?” เคนตะเอ่ยด้วยความมั่นใจ
“ฟุฟุฟุฟุ...เคนตะ...แม้ชั้นจะยอมรับว่าแกแข็งแกร่ง”
“แต่กองทัพเรือน่ะ...แข็งแกร่งกว่าแกแน่นอน! มีแค่พวกหนวดขาวกับชั้นเนี่ยนะ...จะชนะมันได้ยังไง?” โดฟลามิงโก้ส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ
เคนตะพูดอย่างแน่วแน่
“งั้นเดี๋ยวชั้นจะพิสูจน์ให้แกเห็นเอง!”
“สิ่งที่แกต้องทำก็แค่...ช่วยเร่งชัยชนะให้กลุ่มหนวดขาว และลดจำนวนผู้สูญเสียก็พอ!”
เขาพูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ... เพราะในใจ...เขาวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว
แผนการที่ทำให้กลุ่มหนวดขาว...ล้มกองทัพเรือ โดยเสียเลือดเนื้อน้อยที่สุด!
“ดี...ถ้ากลุ่มหนวดขาวของแกเป็นฝ่ายที่แกร่งกว่า...ชั้นก็ยินดีจะอยู่ข้างผู้ชนะอยู่แล้ว”
“เพราะสุดท้าย...สิ่งที่เรียกว่า ‘ความยุติธรรม’ น่ะ...มีอยู่แค่ในหมู่ผู้ชนะเท่านั้น จริงมั้ย?” โดฟลามิงโก้แลบลิ้นเลียริมฝีปาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์
ความหมายชัดเจน...เขาจะช่วยเหลือ...ก็ต่อเมื่อมั่นใจว่าฝ่ายนั้นจะชนะเท่านั้น!
เคนตะหัวเราะในใจ สมแล้วที่เป็นโดฟลามิงโก้ เจ้าเล่ห์ไม่เคยเปลี่ยน
แต่แล้ว โดฟลามิงโก้ก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน
“แค่ชั้นยังสงสัยอยู่อย่างหนึ่งนะ...”
“แกจะพิสูจน์ยังไงว่ากลุ่มหนวดขาวแกร่งกว่ากองทัพเรือน่ะ?”
“หรือว่าคิดจะใช้แค่ตัวแกคนเดียว?” เขาหรี่ตาจับจ้องเคนตะ
เคนตะยกไวน์ขึ้นจิบเบา ๆ “อื้ม…ไวน์แกนี่ดีจริง ๆ!”
จากนั้นจึงทอดสายตามองตรงไปยังโดฟลามิงโก้...ดวงตาเริ่มจริงจังขึ้น
เขาพูดเสียงต่ำ...เนิบช้า...แต่หนักแน่น
“อันดับแรก...ชั้นจะปลิดชีพ ‘พลเรือเอก’ สักคนหนึ่ง...เพื่อพิสูจน์พลังของตัวเอง!”
“การสังหารพลเรือเอกน่ะ มันเป็นแค่ ก้าวแรก เท่านั้น...”
“ส่วนหลักฐานที่เหลือ...แกจะได้ รู้สึก ด้วยตัวเอง...ในสงครามที่กำลังจะมาถึง!”
หลังพูดจบ เคนตะก็เผยรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ
...
วูบบบ...
หัวของโดฟลามิงโก้แทบจะหมุนคว้าง!
อะไรนะ...!?
ปีศาจสวรรค์ ดองกิโฮเต้ โดฟลามิงโก้...ถึงกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่เคนตะพูด!
หมอนี่...ที่ดูไม่มีพิษมีภัยคนนี้...คิดจะฆ่า ‘พลเรือเอก’!?
แถมยังเลือกเวลานี้...ช่วงที่ฐานใหญ่กองทัพเรือป้องกันเข้มข้นที่สุด!
นั่นมัน...พลเรือเอก นะ! แต่ละคนล้วนเป็นเสาหลักของกองทัพเรือ!
เคนตะไม่มีทั้งฮาคิเกราะ ไม่มีฮาคิสังเกต...จะหวังแค่ฮาคิราชันย์...แล้วไปฆ่าพลเรือเอกได้จริง ๆ?
โดฟลามิงโก้มองเคนตะอย่างเหลือเชื่อ
หมอนี่...กล้าพูดอะไรแบบนี้ออกมาจริง ๆ ด้วย!
แต่...สีหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเคนตะ...
ทำให้ใจของปีศาจสวรรค์...เริ่มสั่นคลอน
หรือว่า...ชายหนุ่มผู้เพิ่งโด่งดังในท้องทะเลผู้นี้...จะฆ่าพลเรือเอกได้จริง ๆ!?
ถ้าใช่...เคนตะจะต้องมีพลังระดับเดียวกับ ไคโด!
ระดับจักรพรรดิ!!
และถ้าสิ่งที่เคนตะพูดเป็นจริง...แถมยังเป็นแค่ “ก้าวแรก”…
งั้นสิ่งที่ตามมาหลังจากนี้…จะต้องน่าสะพรึงยิ่งกว่าเดิม!
โปรดติดตามตอนต่อไป
จบตอน