บทที่ 1537 การเสริมความงามโดยไม่ต้องผ่าตัด

บทที่ 1537 การเสริมความงามโดยไม่ต้องผ่าตัด

เดิมทีอวี๋จื้อหมิงตั้งใจจะทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี เชิญหมอทาเคดะรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน

แต่เมื่อจบลงด้วยความไม่รื่นรมย์ มื้อนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีอีกต่อไป

“ที่บอกว่าช่วงเวลารักษาสามเดือน แล้วจะอยู่ได้อีกประมาณหนึ่งปีนี่ จริงเหรอ?”

“หรือคุณแค่ขู่เขา?”

อวี๋จื้อหมิงดีดหน้าผากกู้ชิงหนิงเบา ๆ “สำหรับการวินิจฉัยร่างกาย ฉันไม่เคยพูดเกินจริง”

กู้ชิงหนิงยิ้มขำ “ถ้าอย่างนั้น เขาต้องยอมรับเงื่อนไขของคุณแน่นอน ยิ่งแก่ก็ยิ่งกลัวตาย อยู่ได้อีกสิบปี เขาไม่มีทางยอมตายภายในปีเดียวแน่”

“อีกอย่าง ต่อให้เขายกสูตรพวกนั้นให้คุณไป ก็ไม่ได้กระทบอะไรกับการเปิดคลินิกในญี่ปุ่น เขายังจะได้ชื่อว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการฟื้นฟูอยู่ดี”

พูดถึงตรงนี้ กู้ชิงหนิงทำหน้ารังเกียจเล็กน้อย “อายุจริงแค่เจ็ดสิบห้า แต่ดันอ้างว่าแปดสิบแปด หลอกคนอื่นให้คิดว่าอายุเกินร้อย แบบนี้มันเกินไปแล้วนะ”

อวี๋จื้อหมิงหัวเราะเบา ๆ “ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านฟื้นฟูสุขภาพ ยิ่งอายุมากแล้วยังสุขภาพดี ก็ยิ่งน่าเชื่อถือ”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ไหน ๆ ช่วงเที่ยงก็ว่างแล้ว งั้นให้เธอเป็นคนจัดการแล้วกัน”

“ให้ฉันตัดสินใจเองเหรอ?” ดวงตาของกู้ชิงหนิงเป็นประกาย

อวี๋จื้อหมิงพยักหน้า

กู้ชิงหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “งั้นไปที่คลับของพี่สาวฉันกัน เราไปผ่อนคลายให้เต็มที่เลย…”

เมื่อทั้งสองมาถึงฟู่หรงหญิงคลับ ก็เป็นเวลาราวสิบเอ็ดโมงเช้า ทั้งคู่แช่น้ำร้อน นวดผ่อนคลายทั้งตัว แล้วจึงเริ่มรับประทานอาหารกลางวัน

เจ้าของคลับ เจียงหลิน มาต้อนรับด้วยตัวเอง

อวี๋จื้อหมิงสังเกตเห็นว่าอาหารจานหลักหลายจานที่วางอยู่บนโต๊ะ ไม่ใช่ของที่พวกเขาสั่งไว้

“พี่เจียง ออกตัวแรงแบบนี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? ถ้ายังไม่บอก ผมไม่กล้าจับตะเกียบเลยนะ”

เจียงหลินยิ้มกว้าง “น้องเขย พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน คุณช่วยเหลือฉันมามาก วันนี้คุณมาที่นี่ทั้งที ฉันก็อยากต้อนรับให้สมกับโอกาส ไม่ควรเหรอ?”

“น้องเขย กู้ชิงหนิง กินให้เต็มที่เถอะ ไม่ต้องเกรงใจ”

อวี๋จื้อหมิงยกตะเกียบขึ้น พลางหัวเราะ “พี่เจียง ถ้าคุณยังไม่บอกเรื่องตอนนี้ แล้วรอให้ผมกินเสร็จ ผมจะไม่รับฟังนะครับ”

เจียงหลินใช้ตะเกียบกลางคีบปลานึ่งวางให้เขาหนึ่งคำ พลางพูดว่า “กินเถอะ ใครเชิญคุณมากินข้าว ก็ล้วนมีเรื่องจะขอทั้งนั้นแหละ”

อวี๋จื้อหมิงเริ่มลงมือกิน พร้อมฟังสองสาวคุยกันเรื่องข่าวลือดารา...

“กู้ชิงหนิง ญาติฝ่ายแม่ของเธอคนนั้น ที่เคยว่าพวกเธอขายยาอาหารบำรุงไม่ดี ตอนนี้หย่ากับสามีเรียบร้อยแล้วเมื่ออาทิตย์ก่อน...”

“มีสมาชิกคลับของเราคนหนึ่งเพิ่งตั้งครรภ์ได้ไม่นาน ไปตรวจกรองพันธุกรรมแล้วพบว่าเด็กในท้องเป็นโรคกลุ่มอาการโครโมโซม Y เกิน ตอนนี้กำลังลังเลว่าจะเอาเด็กออกดีไหม”

กู้ชิงหนิงหันมาถามอวี๋จื้อหมิงด้วยความสงสัย “กลุ่มอาการโครโมโซม Y เกิน มันรุนแรงเหรอ?”

อวี๋จื้อหมิงดื่มน้ำซุปเล็กน้อย กลืนอาหารในปากลง ก่อนตอบ “ยังจำได้ไหมว่าซือซือเคยนัดดูตัวกับผู้ชายอกใหญ่ผิดปกติ แล้วสุดท้ายตรวจเจอว่าเป็นกลุ่มอาการเคลินเฟลเทอร์?”

กู้ชิงหนิงพยักหน้า

อวี๋จื้อหมิงอธิบายต่อ “กลุ่มอาการเคลินเฟลเทอร์คือในร่างกายของผู้ชายมีโครโมโซม X เกินมา ทำให้มีลักษณะผู้หญิงมากขึ้น”

“ส่วนกลุ่มอาการโครโมโซม Y เกิน คือในร่างกายของผู้ชายมี Y เกินมาอีกเส้น ทำให้เป็นผู้ชายมากยิ่งขึ้น”

กู้ชิงหนิงพึมพำ “เป็นผู้ชายมากขึ้น จะมีอาการแย่ ๆ ด้วยเหรอ?”

อวี๋จื้อหมิงอธิบาย “จะว่าไปก็เหมือนคำว่า ‘แมน ๆ’ นั่นแหละ ร่างกายกำยำ ดุเดือด กล้าชนกล้าบวก”

“กลุ่มอาการนี้มีลักษณะเด่นคือ ตัวสูงใหญ่ ตื่นเต้ง่าย อารมณ์รุนแรง และมีแนวโน้มก้าวร้าวสูง”

“เลยมีคนเรียกคนที่เป็นกลุ่มนี้ว่า ‘ปีศาจโดยกำเนิด’ แบบไม่แคร์ญาติใครทั้งนั้น”

เจียงหลินแย้งว่า “ก็มีคนบอกว่านั่นเป็นการเหมารวมเกินไป ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นกลุ่มนี้จะก้าวร้าวนะ”

“ถึงอารมณ์จะรุนแรง แต่ก็ยังสามารถบำบัดทางจิตได้ไม่ใช่เหรอ?”

อวี๋จื้อหมิงพยักหน้า “นั่นแหละคือเรื่องของ ‘ส่วนใหญ่’ กับ ‘รายบุคคล’ โดยรวมแล้ว คนในครอบครัวของผู้ป่วยกลุ่มนี้ ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมาก”

เจียงหลินถามต่อ “ถ้าคนที่ตั้งครรภ์เป็นเพื่อนคุณ แล้วลูกในท้องมีภาวะนี้ คุณจะแนะนำยังไง?”

อวี๋จื้อหมิงตอบ “เพื่อสุขภาพของแม่และเด็ก ผมจะแนะนำให้ยุติการตั้งครรภ์”

“อย่าไปเสี่ยงว่าเด็กจะเป็นคนดี หรือคิดว่าตัวเองจะเป็นพ่อแม่ผู้ยิ่งใหญ่ที่จะเลี้ยงดูเขาให้ดีได้”

เขาถอนหายใจ “โอกาสพลาดมีสูงมาก และพ่อแม่จำนวนไม่น้อย ก็ไม่เหมาะจะเป็นพ่อแม่เท่าไหร่”

เจียงหลินถาม “น้องเขย ฉันขอถ่ายทอดคำพูดของคุณไปบอกเพื่อนคนนั้นได้ไหม?”

อวี๋จื้อหมิงพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

กู้ชิงหนิงเตือน “พี่สาว ถ้าจะเล่าให้ฟังก็ได้ แต่ห้ามให้เขาเผยชื่อจื้อหมิงนะ”

“ตอนนี้จื้อหมิงเป็นบุคคลสาธารณะ มีพวกโลกสวยที่อยู่แต่ในโลกเพ้อฝันออนไลน์อยู่เยอะเลย”

เจียงหลินหัวเราะ “ไม่ต้องห่วง ฉันรู้วิธีจัดการ...”

หลังจากอาหารกลางวัน ทั้งสามคนย้ายไปห้องพักผ่อน ดื่มชา กินผลไม้ และช่วยย่อยอาหาร

เจียงหลินปอกแอปเปิลแล้วหั่นเป็นชิ้นให้ด้วยตัวเอง “น้องเขย แอปเปิลลูกนี้มาจากเติงโจวในมณฑลซานตง เป็นของดีที่สุดเลย หวานมาก ได้ยินว่าคุณชอบแอปเปิลจากที่นั่น?”

อวี๋จื้อหมิงกินแล้วพยักหน้า “หวานจริง ๆ แอปเปิลเป็นผลไม้สุขภาพดี กินบ่อย ๆ ได้ไม่มีปัญหา”

“ถ้าชอบ เดี๋ยวฉันห่อกลับให้เป็นลังเลย!”

เจียงหลินพูดอย่างใจกว้าง แล้วจู่ ๆ ก็ถามขึ้น “น้องเขย คุณว่าฉันควรหนักเท่าไหร่ถึงจะดีที่สุด?”

อวี๋จื้อหมิงมองร่างอวบอิ่มของเจียงหลิน ก่อนตอบแบบไม่ตรงใจตัวเอง “พี่เจียง ตอนนี้พี่ก็ดูดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนอะไรหรอกครับ”

เจียงหลินฮึดฮัด “พูดจาหลอกล่อชัด ๆ ถ้าฉันทนกับการลดน้ำหนักได้ ฉันต้องบีบให้คุณบอกน้ำหนักที่เหมาะสมแน่ ๆ”

พูดจบ เธอหยิบรีโมตเปิดหน้าจอความละเอียดสูงบนผนัง แล้วเรียกภาพสาวสวมบิกินีขึ้นมา

“น้องเขย ผู้หญิงคนนี้ใช่สเปกคุณไหม?”

อวี๋จื้อหมิงเหลือบมองกู้ชิงหนิงที่นั่งข้าง ๆ แล้วยิ้ม “พี่เจียง จะทำอะไรเหรอครับ? ภรรยาผมนั่งอยู่ตรงนี้นะ”

เจียงหลินถลึงตาใส่ “จะให้ฉันแนะนำกิ๊กให้คุณรึไง? ผู้หญิงในภาพนี่เป็นมิสฮ่องกงที่มีรูปร่างดีที่สุดในรอบสิบปี คนส่วนใหญ่ว่าแบบนั้นนะ”

“คุณว่าเธอทั้งหุ่นดีและหน้าสวยไหม?”

อวี๋จื้อหมิงพยักหน้า “ก็ใช่ครับ แต่ในใจผม ยังคิดว่ากู้ชิงหนิงของผมสวยที่สุด หุ่นก็ดีที่สุด”

กู้ชิงหนิงหัวเราะออกมา “พอเถอะ ที่รัก คุณไม่ต้องพูดปลอบหรอก ฉันรู้ตัวดีอยู่แล้ว”

เธอหันไปทางเจียงหลินแล้วยิ้ม “พี่สาว ในที่สุดคุณก็เผยหางจิ้งจอกออกมาแล้ว”

“มีเรื่องอะไร พูดมาตรง ๆ เลย”

เจียงหลินหัวเราะ แล้วกดภาพสาวบิกินีอีกคนขึ้นจอ

“สาวในภาพคนนี้ กำลังเตรียมตัวไปประกวดมิสฮ่องกงปีหน้า”

เธอหยุดเล็กน้อยก่อนอธิบายต่อ “กติกาการประกวดไม่อนุญาตให้ศัลยกรรมตกแต่งนะ”

“น้องเขย คุณเข้าใจสรีระร่างกายมนุษย์ดีที่สุด ถ้าคุณช่วยดูให้ว่าเธอมีจุดไหนที่ควรปรับปรุง แล้วใช้วิธีไม่ต้องผ่าตัดเสริมความงามให้เธอ เพื่อให้หน้าตาและรูปร่างดีขึ้นอีกระดับ คุณทำได้ไหม?”

“งานนี้ถ้าคุณรับไว้ ฉันให้ค่าที่ปรึกษาสองล้าน”

กู้ชิงหนิงถามด้วยความแปลกใจ “พี่สาว ทำไมต้องเป็นคุณออกเงิน?”

เจียงหลินอธิบาย “กู้ชิงหนิง ที่ฉันเปิดฟู่หรงหญิงคลับได้ เพราะมีเพื่อนที่ฮ่องกงช่วยสนับสนุนอย่างมาก”

“ตอนนี้ถึงเวลาที่ฉันต้องตอบแทนเธอบ้างแล้ว…”