บทที่ 1481 จะไม่ยืนดูเฉย ๆ

บทที่ 1481 จะไม่ยืนดูเฉย ๆ

คืนวันนั้น หลังสี่ทุ่ม อวี๋จื้อหมิงและกู้ชิงหนิงที่อยู่บ้านจวินซานฝู่ ก็ต้อนรับโจวม๋อที่กลับมาด้วยสีหน้าหมดแรงเต็มที

เมื่อโจวม๋อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในสตูดิโอถ่ายภาพให้ฟัง อวี๋จื้อหมิงก็ถามเพื่อยืนยัน

“แค่ล้มทีเดียว... แล้วตายเลยเหรอ?”

โจวม๋อพยักหน้า หน้าหมอง “ก็แค่ล้มลงไป จากนั้นก็นอนคว่ำอยู่บนพื้นไม่ขยับเลย”

“ตอนแรกพวกเราคิดว่าเขาแค่ล้มแล้วมึน แต่พอผ่านไปเกือบนาที เขายังนิ่งสนิท เราถึงรู้ว่าไม่ปกติ”

“พอเข้าไปเช็ก ก็พบว่าไม่มีทั้งชีพจรและลมหายใจแล้ว”

“รีบทำ CPR แล้วก็โทร 110 กับ 120 แต่ก็ช่วยชีวิตไว้ไม่ได้…”

“แม่งเอ๊ย!”

โจวม๋อสบถออกมาด้วยความโมโห ก่อนจะบ่นด้วยความเศร้า

“เรื่องซวย ๆ แบบนี้ดันมาเกิดกับฉันเนี่ยนะ…”

อวี๋จื้อหมิงปลอบใจ

“อย่ารู้สึกผิด ไม่ต้องกลัวด้วย นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ”

“อายุแค่ 26 ไม่ใช่คนแก่ ถ้าล้มแล้วตาย แสดงว่าต้องมีปัญหาในสมองหรือหัวใจอยู่แล้ว”

“พอชันสูตรแน่นอน ก็จะรู้สาเหตุชัดเจน”

กู้ชิงหนิงถามขึ้นมา

“โจวม๋อ เธอบอกว่าในมือถือของหมอนั่นมีภาพที่ทำให้เธอคลื่นไส้ มันคืออะไร?”

โจวม๋อตอบ

“ก็รูปผู้ชายผู้หญิงทำเรื่องแบบนั้นน่ะ แต่เป็นแบบกลุ่ม หลายคน ดูไม่ได้เลย…”

กู้ชิงหนิงยังอยากถามต่อ แต่ถูกอวี๋จื้อหมิงมองปรามจนต้องเงียบลงพร้อมหัวเราะแหะ ๆ

โจวม๋อนิ่งไปพักหนึ่ง แล้วพูดเบา ๆ

“คือ... หมอนั่นล้มเพราะจงชุนเสี่ยวสะดุดขาเขานิดหน่อย”

“คนของตงเส้าไม่เห็นนะ แล้วจงชุนเสี่ยวก็ไม่ได้พูดอะไร ฉันก็เลยแกล้งทำเป็นไม่รู้ บอกตำรวจแค่ว่าเขาวิ่งจะมาแย่งมือถือฉันแล้วก็ล้มเอง”

“ฉันไม่อยากให้จงชุนเสี่ยวโดนลากเข้ามาเกี่ยวด้วย เธอทำแบบนั้นเพราะอยากช่วยฉันจริง ๆ”

อวี๋จื้อหมิงครุ่นคิด

“ไม่ว่าจะล้มเองหรือถูกสะดุดล้ม โอกาสจะตายเพราะแค่นั้นน่าจะน้อยมาก”

“อีกความเป็นไปได้คือ…”

เขาวิเคราะห์ต่อ

“เขาเห็นเธอเปิดภาพพวกนั้นในมือถือ แล้วตกใจหรือกลัวมากจนความดันพุ่ง ทำให้เส้นเลือดในสมองแตกก็ได้”

“ล้มอาจเป็นผลจากการหมดสติไปก่อนแล้วก็ได้”

โจวม๋อถอนหายใจ

“ฉันก็รู้ว่าสาเหตุหลักน่าจะมาจากตัวเขาเอง แต่ยังไงมันก็เกิดขึ้นเพราะฉันแย่งมือถือ”

“พ่อแม่หมอนั่นตามมาที่โรงพยาบาล แล้วชี้หน้าฉันหาว่าฉันเป็นคนฆ่าลูกเขา”

กู้ชิงหนิงพูดเสียงเย็น

“พอเกิดเรื่องก็โยนความผิดให้คนอื่น ทั้งที่เป็นฝ่ายละเมิดก่อน แอบถ่ายรูปเองแท้ ๆ”

อวี๋จื้อหมิงก็กล่าวสนับสนุน

“โจวม๋อ ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกังวล พวกเราจะไม่ยืนดูเฉย ๆ แน่นอน”

คำพูดนี้ทำให้ใจโจวม๋อสงบลง รู้สึกอบอุ่นขึ้นจนจมูกเริ่มแดง

“คุณหมออวี๋ ชิงหนิง ขอบคุณนะคะ…”

กู้ชิงหนิงจับมือเธอไว้

“พูดแบบนี้ก็เกินไปแล้วนะ ด้วยความสัมพันธ์ของพวกเรา…”

“ว่าแต่ การถ่ายโฆษณาล่ะ?”

โจวม๋อสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนตอบ

“ตั้งแต่เกิดเรื่องก็หยุดถ่ายทันทีเลยค่ะ”

“ดีที่จงชุนเสี่ยวไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรง ตำรวจสอบปากคำเสร็จก็ไม่พูดอะไรมาก พรุ่งนี้ก็คงถ่ายต่อได้”

อวี๋จื้อหมิงบอก

“เธอแค่รอฟังผลชันสูตรก็พอ เรื่องอื่นให้ทนายจัดการ ไม่ต้องออกหน้าเอง”

โจวม๋อพยักหน้า แต่แล้วท้องเธอก็ร้องจ๊อกเบา ๆ

อวี๋จื้อหมิงถามด้วยความห่วงใย

“ยังไม่ได้กินข้าว?”

โจวม๋อบ่น

“ตอนแรกกะจะถ่ายโฆษณาให้เสร็จก่อน แล้วค่อยไปกินข้าวเย็นกับจงชุนเสี่ยว แต่ไม่คิดว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นซะก่อน”

“จากนั้นก็ไปโรงพยาบาล ตอบคำถามตำรวจ แล้วรีบกลับบ้านเลย ไม่มีเวลาจะกินอะไรทั้งนั้น”

กู้ชิงหนิงลุกขึ้น

“ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าวก็ต้องกินนะ อยากกินอะไร เดี๋ยวให้คุณป้าลิ่วทำให้”

โจวม๋อลูบท้อง “ไม่ค่อยมีอารมณ์กินอะไรเลยค่ะ ให้ทำเกี๊ยวต้มธรรมดาก็พอ”

ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของอวี๋จื้อหมิงก็ดังขึ้น

เป็นสายจากผู้อำนวยการหลี่เหยา…

เมื่อกดรับ สายปลายทางก็พูดขึ้น

“จื้อหมิง ได้ยินมาว่าผู้ช่วยของนาย โจวม๋อ เจอเรื่องเข้า มีคนหนุ่มเสียชีวิตเพราะเธอ?”

อวี๋จื้อหมิงเล่าเรื่องที่ได้ยินจากโจวม๋อให้อีกฝ่ายฟังแบบย่อ ๆ ก่อนจะถามกลับ

“ท่านรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?”

หลี่เหยาตอบ

“พ่อแม่ของผู้เสียชีวิตรู้ว่าโจวม๋อเกี่ยวข้องกับนาย เลยใช้เส้นสายจนมาถึงฉัน”

เขาพูดต่อ

“เบื้องต้น ตำรวจสันนิษฐานว่าสาเหตุการเสียชีวิตมาจากตัวผู้ตายเอง และอาจไม่ต้องชันสูตรศพ เพราะการตรวจภายนอกไม่พบร่องรอยบาดแผล การใช้ยา หรืออาการเลือดออกในสมอง”

“ครอบครัวผู้ตายไม่อยากให้ลูกถูกชำแหละ เลยอยากให้คุณช่วยตรวจหาสาเหตุการตายแทน”

อวี๋จื้อหมิงย้อนถาม

“ในเมื่อ..รู้ว่าผมสนิทกับโจวม๋อ แล้วเขาไม่กลัวว่าผมจะเข้าข้างกันหรือ?”

หลี่เหยาตอบเบา ๆ

“ฉันก็ถามเขาเหมือนกัน”

“พวกเขาบอกว่าเชื่อมั่นในวิชาและจรรยาบรรณของนาย เชื่อว่านายจะไม่บิดเบือนความจริง”

“พวกเขาทั้งอยากรู้สาเหตุการตาย และไม่อยากให้ลูกถูกผ่า นายคือคนเดียวที่ทำได้”

อวี๋จื้อหมิงหันมามองโจวม๋อ “แค่ล้ม แล้วตายเลย? บอกตรง ๆ ผมก็สงสัยมากเหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง”

“ผู้อำนวยการ ผมรับเรื่องนี้ครับ…”

หลังวางสาย โจวม๋อก็พูดขึ้นเบา ๆ

“คุณหมออวี๋ เรื่องของฉัน ทำให้คุณอดพักวันอาทิตย์อีกแล้ว”

อวี๋จื้อหมิงยิ้ม

“ที่บอกผู้อำนวยการไปว่าผมสนใจเรื่องนี้จริง ๆ ไม่ใช่พูดเล่น”

“การหาคำตอบให้ปริศนาบางอย่าง บางทีก็เหมือนการพักผ่อนอย่างหนึ่ง”

โจวม๋อถามต่อ

“คุณหมอสามารถตรวจได้ไหม ว่าเขาล้มเพราะสะดุด หรือเพราะล้มเอง?”

อวี๋จื้อหมิงคิดสักพัก ก่อนส่ายหน้า

“แยกไม่ออกหรอกว่าเป็นเพราะอะไร ถึงล้มแบบนั้นได้”

“แต่ถ้าอยากรู้ว่าเขาตายเพราะล้ม หรือหมดสติก่อนล้ม แบบนี้พอวิเคราะห์ได้”

โจวม๋อถาม

“ต่างกันเยอะเหรอ?”

อวี๋จื้อหมิงพยักหน้า

“ถ้ามีสติอยู่ก่อนล้ม ร่างกายจะพยายามหลบหรือป้องกันตัวโดยอัตโนมัติ”

“ตำแหน่งบาดเจ็บ น้ำหนักแรงกระแทก จะต่างกับคนที่ล้มลงทั้งที่หมดสติแล้ว”

โจวม๋อครุ่นคิด

“ฉันรู้สึกว่าเขาล้มลงไปตรง ๆ ไม่มีท่าทางป้องกันเลย”

“แสดงว่าเขาอาจจะตายก่อนจะล้มแล้ว?”

อวี๋จื้อหมิงหัวเราะเบา ๆ

“อย่าคาดเดาไปก่อนเลย พรุ่งนี้ผมตรวจเอง แล้วจะรู้ทุกอย่าง…”