ตอนที่ 10 : คนโง่ที่ถูกกูลหลอก

แม็คเรย์ยืนกอดอกอยู่หลังหินก้อนใหญ่และมีรอยยิ้มขี้เล่นปรากฎขึ้นบนใบหน้าของเขา

ในขณะเดียวกัน ไซม่อนและอีกสองคนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากกูล มองไปที่บิลซึ่งกําลังมอบกริชในมือของเขาให้กับชายชราลึกลับด้วยความประหม่าโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมิ่งฉี เพราะนั่นมันคือกริชของเขา!

บิลก้าวไปตามทางจนมาถึงหน้าชายชราอย่างรวดเร็ว เขาโค้งตัวเล็กน้อยและยื่นกริชให้ชายชราด้วยมือทั้งสองข้าง พร้อมกล่าวด้วยความเคารพ

“ผู้พิทักษ์ผู้ทรงเกียรติ ท่านกล่าวได้ถูกแล้ว พวกเรามาที่นี่เพื่อกําจัด ดาร์คก็อบลินที่น่ารังเกียจเหล่านี้”

“ดังนั้น ขอให้ท่านได้โปรดรับกริชเล่มนี้ไป และโปรดช่วยพวกเรากําจัดสิ่งมีชีวิตที่ชั่วร้ายเหล่านี้ด้วยเถิด”

ที่ด้านหลัง ไซม่อนและอีกสองคนมองไปที่บิลซึ่งมีสีหน้าเคร่งขรึมและคําพูดที่เต็มไปด้วยความเคารพ พวกเขาก็แทบไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือคนเดียวกับชายที่เห็นแก่ตัวก่อนหน้านี้ มันทำให้พวกเขา อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงจริงๆ

ชายชรารับกริชที่บิลส่งให้และตรวจสอบมันอย่างละเอียด เขารับมันไว้ด้วยความพึงพอใจและพูดออกมาอย่างมีความสุข

“ดาบของเจ้านี่ดีจริงๆ แต่เจ้ามันโง่งมเกินไป ไม่สมควรที่จะมีดาบที่แหลมคมเช่นนี้! และเพราะเจ้าโง่งมเช่นนี้ยังไงแหละ จึงได้ถูกกูลเช่นข้าหลอกเอา ตอนนี้ข้ามีความสุขมากเสียจนอยากจะฆ่าเจ้าให้ตาย!”

ทันใดนั้น ชายชราก็บิดตัวและกลายร่างเป็นดาร์คก็อบลินที่น่าสะพรึงกลัว โดยเหลือใบหน้าเพียงครึ่งเดียวและอีกครึ่งนึงมีเห็นเพียงแต่กระดูกสีขาว

{ระบบ: บอสได้ถูกกระตุ้นแล้ว—‘กูลผู้หลอกลวง’}

{ระบบ: ผู้เล่น ‘บิล’ ถูกดีบัฟ— “คนโง่ที่ถูกหลอกโดยกูล”}

...

เมื่อแม็คเรย์ได้ยินเสียงของระบบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

แม้แต่เมิ่งฉีที่เพิ่งสูญเสียกริชไป ก็ยังร่วมวงหัวเราะด้วย

“ฮ่าฮ่าฮ่า คนโง่ที่ถูกมอนสเตอร์หลอก สมกับเป็นนายดีนะ บิล”

บิลมองไปที่มอนสเตอร์น่าเกลียดที่อยู่ตรงหน้าและรัศมีของดีบัฟที่ปรากฎบนร่างกายของเขา เขาสาปแช่งออกมาด้วยความโกรธแล้วเข้าสู่โหมดพรางตัว

แต่กูลเองก็ไม่ใช่มอนสเตอร์ธรรมดาอีกต่อไป เพราะมันคือบอสตัวสุดท้ายของป่าแห่งนิรันดร์โหมดแอดเวนเจอร์ มอนสเตอร์ระดับบอส การรับรู้และระยะการติดตามของมันนั้น สูงกว่ามอนสเตอร์ทั่วไปหนึ่งระดับ

ใบหน้าที่น่ากลัวของกูล เผยรอยยิ้มที่น่าเกลียดเสียยิ่งกว่าการร้องไห้ออกมา

"เจ้าโจรโง่ อย่าคิดที่จะหนี แล้วเตรียมตัวตายซะเถอะ!"

ทันใดนั้น กูลก็เหมือนลูกศรที่ถูกยิงออกไป ด้วยกริชในมือ เขาพุ่งตรงไปที่บิลซึ่งหายตัวไปแล้ว

บิลซึ่งอยู่ในโหมดซ่อนเร้น รู้สึกเหมือนมีดวงตาที่แหลมคมคู่หนึ่งจ้องมองมาที่ด้านหลังของเขา เหงื่อเย็น ๆ ผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง

"ไม่นะ การพรางตัวของฉันถูกค้นพบแล้ว!"

หลังจากที่ล็อคเป้าแล้ว กูลก็แกว่งกริชในมือและฟันไปที่บิลอย่างแม่นยํา ค่าความเสียหายจำนวนมากลอยอยู่เหนือหัวของบิล—102!

"บ้าเอ้ย!" บิลรู้สึกราวกับว่าหลังของเขาถูกทะลวง HP ของเขาเกือบจะหมดหลอดในทันที!

ทันใดนั้นเขาก็พลิกตัวและกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่

ความคล่องตัวและความสามารถในการกระโดดของโจรนั้นเหนือกว่าคลาสอื่นๆมาก

แม็คเรย์ซึ่งหลบอยู่หลังหินก้อนใหญ่ มองไปที่บิลที่กําลังหนีพร้อมกับ HP ที่เกือบจะหมดหลอด พลางคิดกับตัวเองว่า

“ในวันแรกของการเปิดเซิร์ฟเวอร์ คุณลักษณะพื้นฐานที่ถูกเพิ่มโดยไอเทมระดับเหล็กดำก็ยังคงน่าประทับใจล่ะสินะ? ไม่อย่างนั้น การโจมตีของกูลนี้คงจะสามารถปิดฉากคลาสที่เปราะบางอย่างโจรได้ในครั้งเดียว”

...

ในอีกด้านหนึ่ง เนื่องจากกูลสูญเสียเป้าหมายแรกไปแล้ว มันจึงหันไปยังไซม่อนและอีกสองคนที่อยู่ใกล้ที่สุด

กูลซึ่งสูญเสียเป้าหมายไป คำรามออกมาด้วยความโกรธ

"ไอ้เจ้าพวกมนุษย์!"

"กล้าบุกเข้ามาในดินแดนของดาร์คก็อบลินงั้นหรือ!"

"ตายไปซะให้หมด!"

กูลคํารามออกมาอย่างกราดเกรี้ยว มันโบกกริชในมือไปยังอูซอร์

อูซอร์ซึ่งยืนอยู่ด้านหน้า ในขณะที่เขากำลังขวัญผวากับภาพลักษณ์ที่น่าเกลียดน่ากลัวของกูล แต่เขาไม่ใช่มือใหม่ที่เพิ่งเริ่มเล่นเกมอีกต่อไปแล้ว

อูซอร์ให้กำลังใจตัวเอง

“ใจเย็นๆ! ใจเย็นๆ!”

“หาโอกาสที่เหมาะสม! มั่นคง!”

เช่นเดียวกับกริชในมือของกูล ที่กําลังพุ่งเป้ามาที่ร่างของอูซอร์...

ทันใดนั้น เขาก็ยกโล่ไม้ในมือขึ้นมา

ปัง!

เสียงการปะทะกันดังขึ้น โล่ของอูซอร์ก็ถูกผ่าออกเป็นสองส่วน!

อูซอร์รีบกลิ้งหลบ หนีการโจมตีครั้งต่อไปในทันที

เมื่อไซม่อนซึ่งยืนอยู่ด้านข้างเห็นว่าสถานการณ์ของอูซอร์กำลังวิกฤต เขาก็รีบยกดาบสั้นในมือขึ้นและปลดปล่อยสกิล [ยั่วยุ] ออกมา แต่มันกลับไม่มีผลใดๆต่อกูลเลย มันยังคงไล่ตามอูซอร์ที่หลบหนีต่อไป

แม็คเรย์ ซึ่งหลบอยู่หลังก้อนหินส่ายหัว

“ไม่ใช่อย่างนั้นสิ หลังจากที่การโจมตีของบอสถูกป้องกันไว้ได้ ค่าความเกลียดชังจะไม่ถูกถ่ายโอนโดยสกิล [ยั่วยุ] เลเวลต่ำ เป็นช่วงระยะเวลานึง”

ในสายตาของแม็คเรย์ อูซอร์ที่กำลังพยายามหลบหนี คนจะไม่รอดอย่างแน่นอน

ทางด้านของบิลที่กำลังกระดกยาเพิ่มเลือดจน HP กลับมาเต็มดังเดิมก็กระโดดลงมาจากต้นไม้และตะโกนว่า

"ไม่ต้องกลัวไป!"

"พวกเรามาโจมตีพร้อมๆกัน!"

“เหล่าอัศวิน! เดินหน้าต่อไป!”

“นักรบอีกสองคน พวกนายผลัดกันใช้สกิล [ยั่วยุ] เพื่อดึงความสนใจของบอสซะ!”

“ใจเย็นเข้าไว้! เราฆ่ามันได้แน่นอน!”

ในสายตาของบิล กูลไม่ใช่มอนสเตอร์อีกต่อไป แต่เป็นหีบสมบัติสีทองที่เปล่งประกาย

ด้วยค่าความคล่องตัวที่ค่อนข้างสูงของคลาสโจร จึงทำให้บิลสามารถเคลื่อนที่ผ่านพุ่มไม้ได้อย่างรวดเร็ว เขาเข้าไปก่อกวนบอสที่กำลังโจมตี อูซอร์อยู่ เป็นระยะๆ

“ฮีลอัศวินเร็วเข้า! เร็วๆ!”

บิลรีบตะโกนบอกแม็คเรย์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินใหญ่