บทที่ 975 กลยุทธ์เข้าร่วม

บทที่ 975 กลยุทธ์เข้าร่วม

เช้าวันอังคารที่ปักกิ่ง แดดจ้าท่ามกลางสายลมอุ่นของปลายฤดูใบไม้ผลิ ทว่ายังแฝงความร้อนอบอ้าว

ฉู่อวิ๋นฝานเดินทางมาอีกครั้งที่ลานบ้านหลังเล็กซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรจีน ความรู้สึกในใจกลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ออก

เขามองไปยังฉู่สืออวี่ที่กำลังเดินไปมาในลานบ้านด้วยสีหน้าครุ่นคิด แล้วกล่าวขึ้นตรง ๆ ว่า “พ่อ ฝั่งของอวี๋จื้อหมิงยังไม่ตอบรับราคาซื้อโสมป่าเลยครับ”

“ผมสงสัยว่าพวกเขาอาจจะคิดค้นยาทดแทนได้สำเร็จแล้ว แล้วปล่อยข่าวลวงมาหลอกพวกเรา?”

เขาหยุดนิดหนึ่งก่อนพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด “เรื่องนี้ผมก็ผิดที่โลภเกินไป ถ้าแรก ๆ ไม่ขึ้นราคาพวกเขาขอซื้อที่หนึ่งล้านหยวน ถ้าเราขายไปเลยก็คงได้กำไรมากอยู่”

ฉู่สืออวี่เหลือบตามองลูกชายก่อนตำหนิว่า “ตื่นตระหนกอะไร? เรื่องใหญ่อย่าหวั่นไหว เรื่องแค่นี้เอง”

“ต่อให้พวกเขาคิดค้นยาทดแทนได้จริง แต่ประสิทธิภาพย่อมสู้โสมต่ออายุไม่ได้แน่ ๆ”

“เพราะงั้น ฝั่งอวี๋จื้อหมิงยังไงก็ต้องการโสมป่าอายุยาวของเราอย่างแน่นอน”

ฉู่อวิ๋นฝานสูดหายใจลึก “ที่จริงผมก็รู้ว่าเราผูกขาดตลาดโสมป่าระดับสูงในประเทศไว้แล้ว ถึงอวี๋จื้อหมิงจะไม่ซื้อ สุดท้ายก็ยังมีเศรษฐีอยากได้อยู่ดี”

“เราค่อย ๆ ปล่อยของกับใช้เองบ้าง ก็ไม่ถึงกับขาดทุน แต่เงินลงทุนจะหมุนกลับช้ามาก อาจนานถึงสิบปีแปดปี”

ฉู่สืออวี่เดินกลับไปกลับมาในลาน แล้วพูดอย่างรอบคอบ “ตอนแรกพวกเธอหวังว่าใช้โสมป่ากดดันให้อวี๋จื้อหมิงยอมร่วมมือ”

“แต่คนเขาไม่แม้แต่จะสนใจ”

ฉู่อวิ๋นฝานหน้าสลด “เราคิดผิดกันหมด ถึงเราจะเห็นว่างานวิจัยรักษามะเร็งระยะสุดท้ายนี้สำคัญมาก และไม่มีใครทำได้เหมือน แต่สำหรับอวี๋จื้อหมิง มันก็แค่งานชิ้นหนึ่งของเขา”

“แม้งานนี้จะยุติลง ก็ไม่กระทบอะไรกับเขามากนัก”

“เพราะงั้นคำเชิญร่วมมือที่แฝงเจตนาบีบบังคับของเรา กลับยิ่งทำให้เขารังเกียจเราเข้าไปอีก”

ฉู่สืออวี่กล่าวเบา ๆ “เพราะที่ผ่านมาเราคุ้นชินกับการอยู่เหนือคนอื่น เลยเคยชินกับการใช้มุมมองแบบดูแคลนแก้ปัญหา”

“พอชวนไม่สำเร็จก็ใช้กลยุทธ์แทน ทั้งที่ไม่รู้เลยว่าเขาสามารถเมินหรือแม้แต่เอาชนะเราได้”

เขาหยุดเดิน หันมาหาฉู่อวิ๋นฝาน แล้วพูดว่า “ถ้าสู้ไม่ได้ ก็เข้าร่วมซะ ลองเดิมพันใหญ่ดูสักครั้ง”

“พ่อ หมายถึง?” ฉู่อวิ๋นฝานยังไม่เข้าใจ

ฉู่สืออวี่ครุ่นคิด “ใช้โสมป่าที่เรามี จัดตั้งกองทุนโสม นำมาทำยาโสมต่ออายุ แจกจ่ายฟรีให้ผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย”

“ไม่เพียงแค่นั้น ผู้ป่วยทั้งหมดให้ฝั่งอวี๋จื้อหมิงเป็นผู้เลือก เรามีข้อแม้เพียงว่า พวกเขาต้องเข้ารับการผ่าตัดและรักษาที่โรงพยาบาลจิงเฉิงของเรา”

“เราจะให้ส่วนลดสูงสุดเท่าที่จะทำได้”

ฉู่อวิ๋นฝานเริ่มเข้าใจ “ค่าใช้จ่ายรักษาที่พวกอวี๋จื้อหมิงประกาศไว้สามล้าน หนึ่งล้านสองแสนเป็นค่ารักษา CAR-T”

“ถ้าเราใช้เครือข่ายของ ไคเซอร์ เมดิคอลในอเมริกา ร่วมกับสัญญาระยะยาวและการสั่งจำนวนมาก อาจลดราคาลงครึ่งหนึ่งได้”

“รวมกับค่ายาโสมต่ออายุสามแสน แล้วเราลดค่าใช้จ่ายส่วนอื่นอีกนิด ก็อาจลดต้นทุนให้เหลือสองล้าน หรืออาจน้อยกว่านั้น”

“ความแตกต่างกว่า 1 ล้าน จะดึงดูดให้ผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายที่ต้องจ่ายเองแทบทุกราย อยากมารักษาที่โรงพยาบาลจิงเฉิงของเราแน่นอน”

“พ่อ นี่คือการใช้กระแสเรียกร้องจากผู้ป่วยกดดันให้อวี๋จื้อหมิงยอมร่วมมือระยะยาวใช่ไหม?”

ฉู่สืออวี่พยักหน้า “นี่เป็นส่วนลดจริงกว่าล้าน ผู้ป่วยไม่มีทางปฏิเสธผลประโยชน์นี้ได้ ส่วนฝั่งอวี๋จื้อหมิงก็ไม่มีอะไรจะเสีย”

“ผมคิดว่าความเป็นไปได้ที่เขาจะร่วมมือมีสูงมาก”

ฉู่อวิ๋นฝานพูดเสียงอ่อย “แต่แบบนี้เราต้องลงทุนเยอะนะพ่อ ตอนนี้เราใส่เงินไปกับโสมป่าไปแล้ว 270 ล้านหยวน”

ฉู่สืออวี่พูดเสียงหนักแน่น “มองระยะยาว ถ้าทำสำเร็จ มันจะเป็นการประชาสัมพันธ์ระดับประเทศที่มีประสิทธิภาพมากครั้งหนึ่ง”

“เกือบสามร้อยล้านเข้าไปแล้ว ถ้าแค่ให้สาขาแต่ละแห่งเปิดตัวได้ ผู้ป่วยเข้ามาไม่ขาด อีกแค่สองสามเดือนก็น่าจะคืนทุนได้แล้ว”

ฉู่อวิ๋นฝานพยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “พ่อ ในเมื่อจะเดินหน้าทำเรื่องนี้ ผมจะกลับไปหารือกับทีมบริหาร จัดทำแผนอย่างรอบคอบ คราวนี้พลาดไม่ได้อีก”

เขาหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนเปลี่ยนเรื่องว่า “พ่อ ห้องทดลองที่อเมริกาโทรมาขอเงินอีกแล้ว คราวนี้ขอมาเลยยี่สิบล้านดอลลาร์ เราใช้เงินไปกับโสมป่ามากแล้ว ตอนนี้ต้องเอาเงินสำรองฉุกเฉินมาใช้แล้ว”

เขาพูดต่อด้วยความเหนื่อยล้า “งานวิจัยยีนมันเหมือนหลุมดำ ไม่มีที่สิ้นสุด”

“ที่หนักคือ มันยังไม่มีทีท่าว่าจะเห็นปลายทางเลยด้วยซ้ำ”

ฉู่สืออวี่ก็พ่นลมหายใจ “เราใส่เงินไปหลายปีแล้ว ก็ต้องกัดฟันเดินหน้าต่อ”

“ฝากบอกพวกหยุนหวงที่อยู่อเมริกาด้วย เงินพวกนี้เราประหยัดสุด ๆ กว่าจะหาได้ ต้องเอาไปใช้อย่างคุ้มค่า”

ฉู่อวิ๋นฝานพยักหน้ารับ...

เวลาเที่ยง ณ อาคารจื้อเจิน โรงพยาบาลหัวซาน เมืองปินไห่

อวี๋จื้อหมิงกลับมาที่ห้องตรวจเสียงเก็บเสียง แล้วพบว่ากู้ชิงหนิงกับโจวม๋อกำลังจัดอาหารกลางวันอีกครั้ง

“คุณมาอีกแล้วเหรอ?”

กู้ชิงหนิงยืดตัวขึ้นแล้วยิ้มหวาน “ไม่ชอบให้ฉันมากวนเหรอ?”

อวี๋จื้อหมิงรีบพูดแก้ “ชอบสิ แต่อยากให้คุณพักบ้าง อีกอย่าง วันนี้ฝนตก ถนนลื่น อันตรายนะ”

กู้ชิงหนิงยิ้ม “วันนี้ฉันมาส่งข้าวก็เพราะบังเอิญอยู่แล้ว จุดประสงค์หลักคือมาคุยเรื่องความร่วมมือกับพี่สาวจงจิ้งต่างหาก”

“เธอเป็นหญิงแกร่ง ถ้าเข้าร่วมกับบริษัทยาอาหารของเราได้จะเป็นกำลังสำคัญเลยล่ะ”

อวี๋จื้อหมิงแย้มยิ้ม “แต่พี่ชายคุณก็จะเข้ามาบริหารบริษัทหลังควบรวมใช่ไหม? ถ้าพวกเขาทำงานด้วยกัน คุณไม่กลัวจะมีปัญหา?”

กู้ชิงหนิงพยักหน้าเบา ๆ “ก็จริงนะ ฉันเองก็ไม่ค่อยมั่นใจในความมั่นคงของพี่ชายเวลามีผู้หญิงอยู่ใกล้ ๆ…”

อวี๋จื้อหมิงไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าแล้วกลับมานั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับสองสาว

ระหว่างกินข้าว กู้ชิงหนิงเล่าว่า ซื่อซื่อพาแม่แมวกับลูกแมวไปตรวจสุขภาพ ฉีดวัคซีนเรียบร้อย และรับเลี้ยงอย่างเป็นทางการแล้ว

อวี๋จื้อหมิงพยักหน้า แล้วหันไปถามโจวม๋อ “กระต่ายขาวสามตัวนั้นเลี้ยงเป็นยังไงบ้าง?”

โจวม๋อพูดอย่างอึดอัด “ฉันให้แม่บ้านไปซื้อแครอทกับผักสดมาให้ แต่เลี้ยงได้ไม่กี่วัน พวกมันท้องเสียแล้วตายหมดเลยค่ะ…”

อวี๋จื้อหมิงกลอกตา “ตายไปแบบนี้แทบไร้ค่า จะให้พวกมันอยู่ที่ศูนย์ทดลองสัตว์เพื่อสละร่างกายเพื่อการแพทย์ยังดีซะกว่า”

โจวม๋อพูดเสียงอ่อน “ฉันก็พยายามดูแลเต็มที่นะ ใครจะรู้ว่าพวกมันเปราะบางขนาดนั้น…”

กู้ชิงหนิงรีบเปลี่ยนเรื่อง “เอ่อ ปู่สามของฉันมาหาตรวจอาการเวียนหัวตอนบ่ายนี้ใช่ไหม?”

“นัดไว้กี่โมงเหรอ?”

โจวม๋อตอบ “นัดไว้บ่ายสี่โมงค่ะ”

กู้ชิงหนิงพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย “เย็นไปหน่อยแฮะ ฉันต้องรีบกลับบริษัทไปจัดการงาน จะไม่ได้รู้ผลตรวจทันทีเลย”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “จื้อหมิง เรื่องตรวจปู่สามฉัน ไม่ต้องปิดบังข้อมูลนะ ถ้ามันเกี่ยวกับยาอาหารของเรา เราจะไม่ปัดความรับผิดชอบเด็ดขาด”

อวี๋จื้อหมิงยิ้ม “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น ผมเข้มงวดกับงานแพทย์ทุกขั้นตอน ไม่เคยแต่งผลตรวจ”

โจวม๋ออดถามไม่ได้ “หมออวี๋ คุณพูดว่าไม่เคย ‘แต่งผลง่าย ๆ’ หมายความว่าคุณเคยแต่งอยู่บ้าง?”

อวี๋จื้อหมิงพูดอย่างตรงไปตรงมา “ผมเคยพูดโกหกที่มีเจตนาดี และในบางสถานการณ์ก็เคยแต่งข้อมูลเพื่อปราบความชั่วและยกย่องความดี”

“โจวม๋อ จริยธรรมของฉันไม่ได้สูงส่งอย่างที่เธอคิดหรอกนะ”

โจวม๋อยิ้มนิด ๆ “ดีแล้วล่ะ ถ้าคุณเป็นนักบุญจริง ๆ นั่นสิถึงจะแปลก”

ขณะนั้นเอง ต้วนอี๋เคาะประตูเข้ามา

เธอถือรายงานเวชระเบียนเข้ามาหาอวี๋จื้อหมิง แล้วรายงานว่า “ผลตรวจทั้งหมดของเด็กหญิงอายุ 11 ขวบเมื่อวานออกแล้วค่ะ ยืนยันว่าเป็นโรคลูปัสแบบระบบ”

อวี๋จื้อหมิงพยักหน้ารับเสียงเบา พลางครุ่นคิด แล้วถามว่า “เด็กคนนั้นกับครอบครัวล่ะ?”

ต้วนอี๋ตอบว่า “จะมารับผลตรวจช่วงบ่ายค่ะ”

อวี๋จื้อหมิงกล่าวว่า “ให้พวกเขามาตอนหนึ่งทุ่มนะ ฉันจะขอให้ท่านอาจารย์หลิวตรวจร่างกายเด็กให้หน่อย”

เขาสังเกตว่าต้วนอี๋มีท่าทางดีใจ จึงเตือนว่า “อย่าพึ่งดีใจเกินไป และอย่าให้ความหวังกับครอบครัวเด็กมากเกินไปด้วย”

“ท่านอาจารย์หลิวมีโอกาสรักษาโรคลูปัสได้เฉพาะบางชนิดเท่านั้น”

“เคสของเด็กหญิงคนนี้ อาจจะไม่ใช่ชนิดที่ตรงกับการรักษาของท่าน”

“ที่สำคัญ การรักษาของท่านอาจารย์หลิวเป็นแบบใช้พิษต่อพิษ มีผลข้างเคียงและการกระตุ้นร่างกายสูงมาก เด็กเพิ่งอายุสิบเอ็ด กำลังอยู่ในช่วงเจริญเติบโต อาจไม่เหมาะกับวิธีนี้”

ต้วนอี๋กลับมองโลกในแง่ดี “แต่โรคลูปัสของเธอยังอยู่ในระยะเริ่มต้น ถือว่าง่ายต่อการรักษานะคะ ท่านอาจารย์หลิวน่าจะมีสูตรยาสำหรับเคสเบาบ้างล่ะ?”

อวี๋จื้อหมิงวิเคราะห์ว่า “ฉันก็หวังว่าอย่างนั้น แต่คิดว่าโอกาสน้อย”

“คนที่มาหาท่านอาจารย์หลิว ส่วนใหญ่ล้วนหมดทางรักษาแล้ว หวังน้ำบ่อหน้ากันทั้งนั้น คนที่อยู่ในระยะเบาแบบนี้คงไม่ค่อยมี”

เขาพูดต่อ “แต่ต่อให้ท่านหลิวรักษาไม่ได้ ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ โรคของเด็กยังอยู่ในระยะต้น ใช้การรักษาแบบแพทย์แผนปัจจุบันควบคุมอาการให้ดี อย่างน้อยสิบปีข้างหน้าไม่น่าจะมีปัญหา”

“อีกสิบปีข้างหน้า เทคโนโลยีทางการแพทย์ก็คงก้าวหน้าขึ้นมาก อาจมีวิธีรักษาให้หายขาดก็ได้”

ต้วนอี๋พูดอย่างมีความหวัง “ฉันก็ยังอยากให้ท่านหลิวรักษาเด็กคนนี้ได้นะคะ”

“ไม่อย่างนั้น ต่อจากนี้ไป เด็กคนนั้นกับครอบครัวจะต้องใช้ชีวิตอย่างระวัง กลัวโรคจะกำเริบหรือแย่ลง...”