บทที่ 20 แรงบันดาลใจของชีวิต
บทที่ 20 แรงบันดาลใจของชีวิต
บทที่ 20 แรงบันดาลใจของชีวิต
ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าชีวิตของเด็ก!
เมื่อสือซินเหยียนได้ยินอวี๋จื่อหมิงบอกว่าลูกชายของเธออาจมีสิ่งแปลกปลอมในโพรงจมูก เธอรู้สึกกระวนกระวายใจทันทีและตัดสินใจพาลูกชายไปตรวจที่โรงพยาบาลทันที พร้อมกับขอโทษที่ต้องปล่อยให้อวี๋จื่อหมิงและพวกเดินทางไปยังร้านอาหารกันเอง
อวี๋จื่อหมิงเข้าใจสถานการณ์ดีและตอบรับอย่างไม่ถือสา
หลังจากเตรียมตัวเสร็จ อวี๋จื่อหมิง อวี๋เซียงว่าน และฟู่เสี่ยวเสวี่ยลากกระเป๋าที่เต็มไปด้วยของฝากมาถึงห้องรับรองส่วนตัวในร้านอาหารบนชั้นสามของโรงแรม
ห้องรับรองมีขนาดกว้างขวางและตกแต่งอย่างหรูหรา มีโต๊ะกลมขนาดใหญ่ที่สามารถหมุนได้ซึ่งจุคนได้สิบคน พร้อมพื้นที่รับแขกและห้องน้ำส่วนตัว
ขณะนั่งพักอยู่ที่โซฟา ฟู่เสี่ยวเสวี่ยถามเบาๆ ด้วยความอยากรู้ “น้าคะ ภรรยาของหมอฉีทั้งสวยและดูอ่อนวัยมาก เธอจะเป็นดาราไหมคะ?”
“ในนิยายก็ชอบเขียนว่าดารามักแต่งงานกับหมอชื่อดังนะ”
อวี๋จื่อหมิงยิ้มและดีดหน้าผากเธอเบาๆ “เวลาปกติไม่ตั้งใจเรียน อ่านแต่เรื่องไร้สาระพวกนี้ใช่ไหม?”
ฟู่เสี่ยวเสวี่ยยู่หน้า “น้าอย่าเปลี่ยนเรื่องสิคะ ฉันพูดเรื่องสำคัญนะ…”
อวี๋เซียงว่านที่นั่งฟังอยู่พูดขึ้นว่า “ทั้งสองคนเงียบหน่อยได้ไหม ระวังคนอื่นมาได้ยินแล้วจะดูถูกเรา”
หลังรอประมาณครึ่งชั่วโมง หมอฉีเยว่มาถึงพร้อมภรรยาของเขาและลูกชายตัวน้อย ทั้งคู่มีรอยยิ้มบนใบหน้า ซึ่งทำให้อวี๋จื่อหมิงมั่นใจว่าปัญหาของลูกชายไม่ร้ายแรง
“คุณหมออวี๋ ขอบคุณมากค่ะ ลูกชายของฉันมีสิ่งแปลกปลอมในจมูกจริงๆ” สือซินเหยียนยื่นมือเปิดเผยสิ่งของที่อยู่ในฝ่ามือของเธอ “นี่คือพลอยสีชมพูที่คุณฉีเคยให้ฉันเมื่อสี่ปีก่อน ฉันหาไม่เจอเลย ที่แท้ลูกชายดูดเข้าไปในจมูกนี่เอง…”
หลังจากนั่งประจำที่ หมอฉีเยว่เห็นของฝากที่อวี๋จื่อหมิงนำมา โดยเฉพาะหัวหมูตุ๋นจากผู้อำนวยการอู๋ เขาถึงกับตื่นเต้นและรีบสั่งให้พนักงานนำไปเตรียมทันที
“หัวหมูหั่นบางๆ จัดเรียงสวยๆ ไม่ต้องใส่อะไรเพิ่ม แค่นำกระเทียมสดมาด้วย… เอาสองหัวเลย เราจะปอกเอง”
สือซินเหยียนไอเบาๆ และมองไปที่สามีอย่างไม่พอใจ “ฉันไม่ได้ว่าเรื่องหัวหมูนะคะ แต่กระเทียมนี่สิ กลิ่นมันแรงจะตาย…”
หมอฉีเยว่หัวเราะเสียงดัง “คุณไม่เข้าใจหรอก กินหัวหมูพันกับขนมปังงา แล้วตามด้วยกระเทียมสด มันคือรสชาติที่ดีที่สุดในโลก!”
“ใช่ไหม จื่อหมิง?”
อวี๋จื่อหมิงพยักหน้าและพูดกับสือซินเหยียนว่า “การกินเนื้อโดยไม่มีกระเทียม รสชาติจะขาดไปครึ่งหนึ่งครับ”
“ในมณฑลลู่บ้านผม ปลูกกระเทียมเยอะมาก คนที่นั่นกินกระเทียมสดเป็นเรื่องปกติ หมอฉีเองก็คงไม่เปลี่ยนแปลงสิ่งนี้เช่นกัน”
สือซินเหยียนส่งเสียงฮึเบาๆ สองครั้งอย่างไม่สบอารมณ์
ในขณะนั้น หมอฉีเยว่เปิดฝาขวดเหล้าขาวที่ผู้อำนวยการอู๋ฝากมา เขาดมกลิ่นลึกๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงพอใจ “ทั้งเผ็ด ทั้งแรง ทั้งนุ่มลึก ฉันชอบมาก!”
“จื่อหมิง ดื่มเหล้าหน่อยไหม?”
อวี๋จื่อหมิงรีบส่ายหน้า “หมอฉี ผมไม่เคยดื่มเหล้าครับ”
หมอฉีเยว่หัวเราะเบาๆ “ดื่มหรือไม่ดื่มก็ไม่เป็นไร ขอแค่ทำตามใจตัวเองก็พอ”
เขารินเหล้าใส่แก้วของตัวเองและของอวี๋เซียงว่าน จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ชีวิตต้องสนุกสนาน ทั้งมุ่งมั่นพัฒนาและเพลิดเพลินกับสิ่งดีๆ รอบตัว”
“อย่าทำให้ตัวเองต้องลำบากเกินไป แม้จะมีชีวิตยืนยาวถึงสองร้อยปี แต่ถ้าขาดสีสัน มันจะมีความหมายอะไร?”
พูดไปเขาก็หันไปมองสือซินเหยียนด้วยรอยยิ้ม “ตอนนั้นที่ผมเจอเธอครั้งแรก หัวใจเหมือนถูกชน ผมรู้สึกเหมือนตกหลุมรักอีกครั้ง…”
สือซินเหยียนยิ้มและตบไหล่เขาเบาๆ “ยังไม่ทันดื่มก็เมาแล้วเหรอคะ?”
หมอฉีเยว่หัวเราะเสียงดังและหันไปพูดกับอวี๋จื่อหมิง “จื่อหมิง ผมไม่ใช่คนไร้ยางอายหรอกนะ แต่สิ่งที่อยากบอกคุณคือ ถ้าคุณเจอสิ่งที่คุณต้องการ จงพยายามคว้ามันมาให้ได้”
“ถ้าล้มเหลว แล้วไง? ลองใหม่อีกครั้งสิ!”
คำพูดนี้ทำให้อวี๋จื่อหมิงเริ่มคิดทบทวน เขาไม่เคยมองว่าตัวเองเป็นคนหัวโบราณ แต่เขารู้ว่าการอยู่ที่โรงพยาบาลในเขตชนบทมานานนั้นเพราะยังรู้สึกว่าตัวเองต้องเรียนรู้อีกมาก
หมอฉีเยว่พูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “จื่อหมิง วิทยาศาสตร์การแพทย์ในปัจจุบันไม่สามารถพัฒนาได้ด้วยการทำตามกฎเกณฑ์เดิมๆ มันต้องการความคิดสร้างสรรค์และความกล้าที่จะทำลายกรอบเดิมๆ”
“ผมมองเห็นพรสวรรค์ของคุณ อย่าปล่อยให้มันสูญเปล่า ไม่ว่าจะในชีวิตหรือในงาน คุณต้องกล้าหาญขึ้น!”
อวี๋จื่อหมิงมองสบตาหมอฉีเยว่และพูดว่า “หมอฉี ผมสัญญาว่าจะพยายามอย่างเต็มที่”
หลังจากพูดคุยกันไม่นาน อาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟ มีทั้งอาหารเรียกน้ำย่อย 6 จาน หัวหมูตุ๋นหั่นบางๆ และกระเทียมสด
หมอฉีเยว่หยิบขนมปังงาแผ่นใหญ่ พันด้วยเนื้อหัวหมูและกระเทียมสด จากนั้นพูดกับสือซินเหยียนด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ต้องห่วงนะ คืนนี้ผมจะนอนอีกห้อง ไม่ทำให้คุณเหม็นแน่!”
สือซินเหยียนมองเขาด้วยความเหนื่อยใจ ขณะที่หมอฉีเยว่กัดขนมปังพันเนื้อหัวหมูและกระเทียมสดด้วยความสุขใจ