บทที่ 213 : ช่วยเหลือหยวนปิงเม่ย

บทที่ 213 : ช่วยเหลือหยวนปิงเม่ย

ณ เมืองร้างที่ถูกทิ้ง

ในขณะนี้, เมืองร้างแห่งนี้ได้ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาสีดำ

ในหมอกสีดำมีเงาขนาดใหญ่แวบผ่านไปมา…….ทำให้มันด​ูแปลกตาและน่าสะพรึงกลัว

ทันใดนั้นชายวัยกลางคนที่ดูเเปลกประหลาด​ก็โผล่มาจากอีกด้าน

สาเหตุที่ชายวัยกลางคนนี้ดูแปลกประหลาด​เพราะเขามีสองหัว

นอกจากหัวมนุษย์หนึ่งหัวแล้ว, บนไหล่ของเขายังมีหัวหมาป่าสีทองขนาดเท่าครึ่งหนึ่งของหัวมนุษย์ทั่วๆไปอีกหัวหนึ่งด้วย

ชายวัยกลางคนคนนี้มีออร่าที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมา จนมันสามารถ​บิดเบือนความว่างเปล่าโดยรอบได้

"หยวนปิงเหม่ย…….เธอหนีไม่รอดหรอก"

ชายวัยกลางคนพูดอย่างเย็นชากับหยวนปิงเม่ยที่อยู่เขตเเดนที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำ

"ราชาหมาป่า, หลิวเหยาให้ผลประโยชน์กับคุณมากเท่าไร……..คุณถึงสนับสนุนเธอเเบบนี้"

ในหมอกสีดำ, เสียงของหยวนปิงเม่ยดังออกมา

“เธอไม่ต้องสนใจ​เรื่อง​นั้นหรอก…… ยังไงวันนี้เธอจะต้องตาย”

ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างเฉยเมยและก้าวเข้าไปในหมอกสีดำ

อย่างไรก็ตาม, ในขณะที่เขาเข้าไปในหมอกสีดำ……..หมอกสีดำก็ปะทุ​ขึ้นราวกับน้ำทะเลที่กำลังเดือดดาล

ทันใดนั้น, มอนสเตอร์จำนวน​มากก็โผล่ออกมาจากหมอกสีดำและพุ่งเข้าหาชายวัยกลางคนทันที​

"ฮึ่ม, การโจมตี​ที่ไร้ประโยชน์!"

ชายวัยกลางคน​เพียงแค่ปล่อยเสียงเย็นเยียบออกมา

จากนั้นก็มีสายฟ้าฟาดลงมาจากท้องฟ้าสีคราม และมอนสเตอร์ที่พุ่งเข้ามาหาเขาทั้งหมดก็ระเบิดกลายเป็นฝนเลือด

"ราชาหมาป่า, หากคุณสนับสนุนฉันให้ได้สถานะ [นักบุญ​เงา] ​เเทนที่ผู้ห​ญิงคน​นั้น… …….. ฉันจะเพิ่มสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นสัญญาไว้กับคุณเป็นสองเท่า"

เสียงของหยวนปิงเม่ยดังออกมาจากหมอกสีดำอีกครั้ง

“หยวนปิงเหม่ย…….หยุดทำอะไรที่ไร้ประโยชน์”

"ไม่ว่าเธอจะทำอะไรในวันนี้ มันก็จะมีเพียงความตายสำหรับเธอเท่านั้น!”

ดวงตาของวัยกลางคนนั้นเย็นชาและไร้ความปรานี

ทันใดนั้นเขาก็ชกไปที่หมอกสีดำโดยตรง​

บูมมมมมมม!!!

หมอกสีดำ​ถูกระเบิดออกเป็นช่องทางเดินสุญญากาศที่กว้างกว่าสิบเมตร

ช่องทางเดินสุญญากาศนั้นทะลุ​ผ่านทั่วทั้งเขตของหมอกสีดำโดยตรง

ระหว่างทางเดินสุญญากาศ, มอนสเตอร์จำนวนมากถูกระเบิดและศพของพวกมันก็นอนล้อมรอบทางเดินสุญญากาศ

"ราชาหมาป่า……..คุณคิดว่าจะสังหารฉันได้จริงๆหรือ?"

หลังจากหยวนปิงเม่ยกล่าวจบ, หมอกสีดำทั่วทั้งเขตเเดนก็เดือดพล่านทันที

และทันใดนั้น, มอนสเตอร์นับหมื่นก็พุ่งออกมาจากหมอกสีดำและเข้าหาชายวัยกลางคน​ทีละตัว

ในบรรดามอนสเตอร์เหล่านั้น, มีแม้กระทั่งงูเกล็ดเขียวสองปีก, กิ้งก่าลาวา, แมงมุมร้อยตา และมอนสเตอร์อื่นๆที่ถึงระดับขอบเขต​แล้ว

อย่างไรก็ตาม, เมื่อเผชิญกับการโจมตีของมอนสเตอร์ระดับขอบเขต​ที่มีจำนวนมาก​ขนาด​นี้……..ชายวัยกลางคน​ยังคงเฉยเมยและสงบนิ่ง

"กรรรรรรรร--"

หัวหมาป่าสีทองขนาดเท่ากำปั้นบนไหล่ของเขาก็เปิดปากของมันและปล่อยเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนปฐพีออกมา

ในทันทีที่เสียงคำรามถูกปล่อยออกมา

ระลอกคลื่นสีทองก็เเผ่กระจายออกไปเป็นวงกลมรอบๆร่างของชายวัยกลางคน​

ผลของระรอกคลื่น​สีทอง​ประการแรกคือ, มอนสเตอร์ที่พุ่งเข้ามาระเบิดกลายเป็นฝนเลือดทั้งหมด

ประการที่สอง, หมอกสีดำที่ปกคลุมทั่วทั้งเขตเเดนก็สั่นคลอนอย่างน่ากลัว​

เป็นเพียงเเค่เสียงหอนของหัวหมาป่า เเต่กลับทำให้​มอนสเตอร์ทั้งหมดถูกระเบิดทิ้ง………เเถมยังทำให้เมืองเก่ารอบๆของบริเวณ​นี้ก็กลายเป็นซากปรักหักพังทันที

จากสิ่งนี้จะเห็นได้อย่างชัดเจน​ว่าความแข็งแกร่งของชายวัยกลางคนนี้น่ากลัวมากเเค่ใหน​

จากนั้นชายวัยกลางคนก็จ้องมองไปที่ซากปรักหักพังอย่างว่างเปล่า

ดวงตาของเขาเฉียบคมราวกับสายฟ้าและสแกนซากปรักหักพังทั้งหมดอย่างรวดเร็ว​

……..แต่เขากลับไม่พบร่างของหยวนปิงเหม่ย

“หนีไปอีกแล้วเหรอ”

“แต่หนีไม่พ้นหรอก”

ชายวัยกลางคน​กล่าวอย่างเย็นชา, จมูกของหัวหมาป่าสีทองที่อยู่บนไหล่ของเขาขยับเล็กน้อย…….ราวกับว่ามันกำลังดมกลิ่นอะไรบางอย่าง

วินาทีต่อมา, ชายวัยกลางคนก็กลายเป็นภาพติดตา​และรีบไปที่ป่าที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร​ทันที

อย่างไรก็ตาม, เมื่อเขามาถึงเเละเห็นศพมอนส​เตอร์​ที่มีเศษผ้าอยู่ในปาก……..สีหน้าของเขาก็ดูน่าเกลียดเล็กน้อย​

ครู่ต่อมา, เขาก็เคลื่อนที่ตามกลิ่นอีกครั้ง……..เเละมาปรากฏตัวขึ้นเหนือทะเลสาบที่อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร​

เขาเปิดใช้พลังที่พลุ่งพล่านโดยตรง ระเหยทะเลสาบทั้งหมดให้แห้ง

จากนั้นเขาเอื้อมมือไปคว้าซากปลาเกล็ดเงินยาวสามเมตรไว้ในมือ…… เเละเขาก็พบชิ้นส่วนเสื้อผ้าในปากของปลาเกล็ดเงินนี้

บูมมมมม!

เขาโมโห​จนทุบร่างของปลาเกล็ดเงิน​จนเป็นผงในทันที

“หยวนปิงเม่ย…....เธอกล้าดียังไงถึงมาเล่นกับฉันแบบนี้”

ใบหน้าของชายวัยกลางคนนั้นมืดมนราวกับท้องฟ้า,​ และออร่าแห่งการสังหาร​ก็ควบแน่นอย่างเต็มพิกัด​ในดวงตาของเขา

จากนั้นเขากลายเป็นภาพติดตาอีกครั้งและกลับไปยังเมืองเที่เพิ่งถูกทำลาย​จเป็น​ซากปรักหักพัง​ในตอนเเรก

เขาลอยอยู่เหนือซาก​ปรักหักพัง​ราวกับความตายจากอเวจีทั้งเก้า เเละปลดปล่อย​กลิ่นอายแห่งการสังหารที่ไม่มีที่สิ้นสุดแผ่ออกมาจากตัวเขา

ซากปรักหักพังทั้งหมดดูเหมือนจะมีเมฆดำปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์

“หยวนปิงเหม่ย ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่ที่นี่”

"แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าเธอใช้วิธีใด ถึงได้ซ่อนตัวจากการรับรู้ของฉันได้"

“แต่ฉันก็รู้อยู่ดีว่าเธออยู่ที่นี่”

ชายวัยกลางคน​กล่าวด้วยท่าทางอาฆาต

ทันใดนั้นเขาก็เอื้อมมือออกไป…….ควบเเน่นพลังเป็นฝ่ามือขนาดใหญ่ที่ปกคลุมท้องฟ้าและกดลงมาที่ซากปรักหักพัง​อย่างรุนแรง

ฝ่ามือขนาดใหญ่ที่ปกคลุมท้องฟ้านั้นมีพลังงานมหาศาล

ก่อนที่มันจะตกลงมา, ซากปรักหักพังทั้งหมดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และพื้นที่ขนาดใหญ่ของพื้นดินยังคงพังทลาย​อย่างต่อเนื่อง​

สามารถคาดการณ์ได้เลยว่าผลที่ตามมาจะร้ายแรงเพียงใดเมื่อฝ่ามือนี้ตกลงมาอย่างสมบูรณ์

และเมื่อฝ่ามือขนาดใหญ่ที่ปกคลุมท้องฟ้ากำลังจะตกกระทบพื้น

ร่างที่ล้อมรอบด้วยหมอกสีดำก็ระเบิดออกมาจากซากปรักหักพังในทันที และพุ่งออกจากระยะของฝ่ามือขนาดใหญ่​ราวกับสายฟ้า

"บูมมมมมม!!!"

ฝ่ามือขนาดใหญ่ตบลงบนซากปรักหักพังอย่างรุนแรง และมันก็ทำให้ซากปรักหักพังทั้งหมดถูกทำลายในทันที

พายุพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวพัดพาก้อนอิฐ หิน และเศษดินนับไม่ถ้วนขึ้นไปบนท้องฟ้า……..ก่อตัวเป็นฉากที่น่าสะพรึงกลัวราวกับวันโลกาวินาศ

อย่างไรก็ตาม, ร่างที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บเพราะเธอหนีจากระยะของฝ่ามือนี้ได้ทันเวลา

"ในที่สุดเธอก็แสดงตัวออกมาเสียที"

ชายวัยกลางคนมองไปที่ร่างที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำ

ตะคอกอย่างเย็นชาและพุ่งเข้าหาร่างนั้นราวกับสายฟ้าฟาด

คลื่นพลังปะทุออกมาจากร่างกายของเขา……..จนทำให้ความว่างเปล่าทั้งหมดสั่นสะท้าน

อย่างไรก็ตาม, ก่อนที่เขาจะเข้าไปถึงร่างนั้น ความว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้าเขาก็บิดเบี้ยวทันที​

รอบๆตัวของชายวัยกลางคน​ปรากฏ​กิ่งก้านของดอกเบียนฮัวเติบโตขึ้น……..และในที่สุดก็ก่อตัวเป็นทะเลดอกไม้ที่ไร้ขอบเขต

ในขณะเดียวกัน, เพลงที่โศกเศร้าก็ปรากฏ​เเละลอยอยู่ในทะเลดอกไม้ราวกับว่ากำลังต้อนรับคนตาย

ฉากที่อยู่ตรงหน้านี้สามารถอธิบายได้เลยว่าเป็นความชั่วร้าย

มันทั้งทะเลดอกไม้สีแดงเลือดเเละบทเพลงเเห่งความตาย

………..

ตามตำนานโบราณเเล้ว, ดอกเบียนหัวเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นดอกไม้แห่งความตาย​

กลิ่นหอมของดอกไม้นี้มีพลังวิเศษและสามารถกระตุ้นคนตายได้

ผู้ที่จะไปสู่อาณาจักรแห่งความตายจะตามดอกไม้นี้ไปสู่นรก

หลังจากที่ชายวัยกลางคนได้ตกลงไปในทะเลดอกไม้ที่แปลกประหลาดนี้

ทันใดนั้นเขาก็พบว่าจิตสำนึกทางจิตวิญญาณของเขาดูเหมือนจะจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งอย่างรวดเร็ว

และสิ่งนี้ทำให้พลังในร่างกายของเขาก็ลดลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ชายวัยกลางคนตกตะลึง​อย่างมาก

เขารู้ว่านี่คือภาพลวงตาพิเศษ​นี้เป็นของหยวนปิงเม่ย "ทะเลดอกไม้เเห่งความตาย" และเขาเคยได้ยินชื่อของมันมาหลายครั้งเเล้ว

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า "ทะเลดอกไม้เเห่งความตาย" นี้จะน่ากลัวมากจนสามารถ​ทำร้ายเขาซึ่งเป็นนักรบขั้นราชาได้

โชคดีที่เขายังสามารถ​ดึงสติตัวเองออกมาได้ทันเวลา………ไม่เช่นนั้นเขาอาจจะถูกฝังอยู่ในทะเลดอกไม้เเห่งนี้อย่างสมบูรณ์

"หยวนปิงเม่ย, เธอเป็นอัจฉริยะ​ที่หายากมาก……… โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านภาพลวงตา​"

"ในบรรดารุ่นเยาว์………ฉันเกรงว่าจะไม่มีใครเทียบเธอได้เลย"

"ถ้าเธอมีเวลาเพียงพอให้เติบโต, บางทีเธออาจจะมีโอกาสปีนขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์และแข่งขันกับอาปาซาคนนั้นได้"

"โชคไม่ดีที่เธอไม่มีโอกาสนั้นเเล้ว"

ชายวัยกลางคนรู้สึกตกใจอย่างมากกับพรสวรรค์ในด้านภาพลวงตาของหยวนปิงเม่ย

แต่​อย่างไร​ก็​ตาม, เขาก็จะไม่ปล่อยหยวนปิงเม่ยไปอยู่ดี

"ตูม!!"

ร่างกายของชายวัยกลางคน​สั่นอย่างรุนแรง​และคลื่นพลังที่ท่วมท้นก็ปะทุออกมาจากร่างกายของเขาทันที

ในเวลาเดียวกัน, หัวหมาป่าสีทองขนาดเท่ากำปั้นบนไหล่ของเขาก็เปิดปากของมันอีกครั้งและปล่อยเสียงหอนที่สั่นสะเทือนแผ่นดินออกมา

เมื่อต้องเจอกับเสียงหอนที่ทรงพลังนี้……….ด้านหนึ่งของทะเลดอกไม้ที่ไร้ขอบเขตก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ

เเละหลังจากที่ด้านหนึ่งของทะเลดอกไม้แตกเป็นเสี่ยงๆ……… ชายวัยกลางคน​ก็สามารถ​มองเห็น​ร่างของหยวนปิงเม่ยได้เป็นครั้งแรก

ทันใดนั้น, ร่างของเขาก็กระโดดข้ามความว่างเปล่าราวกับสายฟ้า…….และต่อยไปที่หยวนปิงเม่ยอย่างรวดเร็ว​และรุนแรง

กำปั้น​นี้ปลดปล่อย​พลังงานที่น่าสะพรึงกลัวจนดูเหมือนว่ามันจะสามารถ​ทำลายท้องฟ้าได้

อย่างไรก็ตาม, กำปั้นของชายวัยกลางคนไม่ได้โดนร่างของหยวนปิงเม่ย

เพราะมันถูกหยุดไว้ด้วยฝ่ามือสีขาว

“คุณชายน้อย, ปล่อยให้ฉันรออยู่ตั้งนาน”

"หากคุณมาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว​ ฉันคงจะตายไปเเล้ว”

หยวนปิงเม่ยยิ้มอย่างมีเลศนัยให้กับชายที่จู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆเธอและร่างกายอันอ่อนนุ่มของเธอติดก็เกาะติดกับเขาโดยอัตโนมัติ

"สถานที่ที่คุณส่งพิกัด​ให้ฉันไปนั้นอยู่ห่างไกลมาก………เเละฉันค้นหาอยู่นานกว่าจะเจอ"

ชูโจวมองผู้หญิงที่เป็นตัวปัญหาข้างๆอย่างโมโห……..เเต่เขาก็ยื่นมือออกมาดึงเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา

………

ดาบเทพเจ้า, ชูโจว?

ชายวัยกลางคน​มองชูโจวที่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาด้วยความตกตะลึง​

เเละเมื่อเขาเห็นชูโ​จวดึงหยวน​ปิงเม่ยเข้ามาไว้ในอ้อมแขน, เขาก็ยิ่งตกตะลึง​มากยิ่งขึ้นไป​อีก​

ชูโ​จวมีความสัมพันธ์บางหย่างกับหยวนปิงเม่ย……...และความสัมพันธ์นั้นก็ไม่ธรรมดา​เลย

………………………