บทที่ 192 - วิญญาณสัมบูรณ์ (4) [24-06-2020]

บทที่ 192 - วิญญาณสัมบูรณ์ (4)

”

[ก๊าซซซซซซ]

"โรโร่จบชีวิตมันซะ"

[ก๊าซซซซซซซซ]

ดวงกว่าได้สะบัดเขาทั้งสองข้างของมันและทุ่มผู้กินมานาลงไป ในเวลาเดียวกันหนวดของผู้กินมานาก็ได้เริ่มละลายกระดองของดวงกว่างช้าๆ ท่าทางของเดซี่ได้เปลื่ยนไป

"นะ นั่นมันอะไร? กระดองขอโรโร่ไม่สามารถจะถูกละลายได้ด้วยการโจมตีทางกายภาพนะ"

"เธอยังไม่ได้รับข้อความการจู่โจมใช่ไหม? มันเป็นผู้กินมานา! ผู้ กิน มา นา นะ! มันกำลังกินมานาที่เสริมพลังให้กับกระดองของโรโร่"

"ทำไมนายถึงมาสู้กับเจ้าสัตว์ประหลาดบ้าๆแบบนี้"

"เพราะว่าพวกเราหนีไปไม่ได้ ฉันจะบอกให้เธอรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ทีหลัง"

"ดึงมานาทั้งหมดออกไม่ ไม่เช่นนั้นมันจะไม่ตาย"

ความมั่นใจของเธอในตอนแรกได้หายไปและเธอดูจะกังวลเล็กน้อย

"ไม่ว่าลักษณะภายนอกมันจะเจ็บยังไง แต่ถ้ามันยังมีมานาเหลือมันจะฟื้นฟูกลับมา มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต"

"ถ้างั้นคือมันได้ใช้มานาเพื่อสร้างร่างกายใหม่ตลอดเวลาหรอ? นั่นมันหมายความว่าถ้าเราไม่สามารถทำให้มานามันหมดลงก็จะไม่มีทางเอาชนะมันได้สินะ

"ฉลาดนี่...ดูเหมือนว่าฉันจะต้องไปแล้วล่ะ"

ด้วยแบบนี่ดวงตาของเดซี่ได้กระพริบขึ้น มอนสเตอร์จำนวนมากได้เริ่มปรากฏตัวขึ้นมาบนท้องฟ้า พวกมันคือมอนสเตอร์ที่ฉันได้ขายให้กับเธอไป หนอกเหนือไปจากเดรกที่เธอขี่และดวงกว่างแล้วก็ยังมี ไซครอปลอร์ด ราชินีตักแตนและมอนสเตอร์หลากหลายชนิดในโลกแมลงซึ่งทั้งหมดต่างก็เป็นอันเดต

"เธอสามารถควบคุมมันทั้งหมดได้ในเวลาเดียวกันเลยงั้นหรอ?"

"ฉันเป็นผู้สมัครสืบทอดของฮีโร่ น่าทึ่งมากๆเลยใหม่

ถ้าเธอไม่แข็งแกร่ง จักรวรรดิก็คงจะไม่ให้กิลด์แมลงป่องทะเลทรายมาขัดขวางไม่ให้เธอไปได้ไกลอยู่แล้วล่ะ.... มันเพียงแต่ว่าวิธีของพวกนั้นมันไม่ได้ดีทื่สุด ตั้งแต่ที่ฉันสามารถจะรับเดซี่เข้ามาสู่กิลด์ของฉันเพราะแบบนั้น บางทีฉันอาจจะควรขอบคุณพวกนั้นเลยก็ได้ ถ้าพวกนั้นยังมีชีวิตอยู่ในโลกที่ล่มสลาย เมื่อฉันได้ไปที่นั้นฉันก็จะไปตอบแทนพวกเขาแน่ๆ แต่แน่นอนว่ามันเป็นไต้ฝุ่นคลั่งน่ะนะ

มอนสเตอร์ที่ซึ่งได้โผล่ขึ้นมาเหนือหัวเราในตอนนี้ได้เปลื่ยนตำแหน่งกันเมื่อเดซีได้กระพริบดวงตามารของเธอ จากนั้นฉันก็ได้เข้าใจว่าเดซี่กำลังใช้พลังของดวงตามาร มันช่วยให้เธออ่านความคิดของผู้อื่นและส่งความคิดของเธอไปยังพวกเขาได้ เมื่อได้ใช้พลังนี้จึงทำให้เธอสามารถสั่งกองทัพอันเดตของเธอได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพตามที่เธอต้องการ

มอนสเตอร์ประเภทอันเดตทั้งหดมของเดซี่ได้เคลื่อนไหวราวกับว่ามันมีชีวิต มันทั้งกัดและเผาหนวดของผู้กินมานาเพื่อที่จะไม่ให้หนวดไปโจมตีที่เดซี่กับฉัน แถมแม้แต่ยังคว้ามอนสเตอร์บนท้องฟ้าลงมาฆ่าเพื่อที่จะไม่ให้ผู้กินมานาได้ฟื้นมานาอีกด้วย กองทัพของเดซี่ได้ทำทั้งหมดนี่ได้อย่างง่ายดาย

"เดซี่ เธอนี่น่าทึ่งจริงๆ.."

"ตอนนี้ตานายแล้วคังชิน แสดงพลังของหัวหน้ากิลด์มา"

เธอกำลังพยายมามจะสั่งฉันเหมือนกัน เอ๊ะ? เดซี่ได้เหวี่ยงแส้ของเธอลงมาบนหลังของเดรกและฉันก็ได้ยกหอกขึ้น แม้ว่าเธอจะไม่ได้พูดอะไรออกมาก็ตาม แต่ว่าฉันทำมันไปแล้ว ฉันได้พุ่งเข้าไปหาผู้กินมานาและอัญเชิญภูติธาตุออกมา

"ริยู ชาราน่า"

[อื้อ]

[ฉันพร้อมแล้ว]

"ไพก้าแสดงรูปธรรม"

"โอเครนายท่าน"

ภูติธาตุทั้งสามตนได้บินอยู่เยื้องหน้าของฉันอย่างร่าเริง ไพก้าได้ปรากฏออกมาตามแบบร่างมังกรของของเธอและเปล่งออร่าสายฟ้ามาอย่างดุดัน

"ป้องกันคนๆนั้นจากการถูกโจมตี ริยูหยุดหนวดด้วยน้ำแข็ง ชาราน่าเสริมพลังให้ริยู ไพก้าพยายามทำให้มันเป้นอัมพาตให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"

[ไม่ต้องห่วงสายฟ้าของฉันสามารถจะเผามานาได้]

ไพก้าได้ตะโกนออกมาเหมือนๆเตย หลังจากนั้นบอลสายฟ้าก็ได้ปะทะเข้ากับผู้กินมานาซึ่งได้สร้างเสียหายที่มากกว่ามันจะดูดกลืนได้ซึ่งเป็นผลให้ร่างกายของมันไหม้เกรียมไปเล็กน้อยและหนวดที่รัดโรโร่อยู่ได้หลุดไป

[ก๊าซซซซซซซซ]

[เอากลิ่นเน่าเหม็นไปไกลๆข้านะ]

"นั่นแหละฉันกำลังจะเข้าไปหาแกไงไอเวร"

หนวดที่บินเรามานาพวกเราได้ถูกแช่แข็งไปด้วยพลังของริยู จากนั้นก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ภูติธาตุทั้งสามได้ร่วมมือกันโจมตีหนวดที่ผุดออกมาจากพื้นพร้อมๆ กันและไพก้าก็ได้ใช้มานาของฉันไป 1% ทุกวินาที แต่ว่าฉันก็รู้ในวิธีที่จะเติมเต็มในมานานี้

[คิดว่าข้าจะปล่อยให้ทำงั้นหรอ!]

"ฉันก็คิดงั้นแหละ"

"ลบล้าง"

[ก๊าซซซซซซซซซ]

ด้วยเสียงของเดซี่ทำให้กองทัพอันเดตของเธอร้องเสียงแปลกๆออกมาและโจมตีไปที่หนวดอย่างสุดแรง ในเวลาเดียวกันไพก้าก็ได้ใช้พลังมานาของฉันมากขึ้น เธอได้โยนหอกสายฟ้าเข้าใส่ร่างของผู้กินมานา จากนั้นฉันก็กระโดดขึ้นไปบนร่างของมันและง้างหอกออกมาราวกับจะขว้างใส่มัน

"ความเร็วศักดิ์สิทธิ์"

'โจมตีต่อเนื่อง 100 ครั้งโดยที่ขนาดของหอกน้้นแตกต่างไปจากครั้งหอก!' ในขณะนั้นฉันก็แทงหอกที่ขยายขึ้นไปที่ร่างกายของผู้กินมานาทำให้ร่างกายของมันพ่องขึ้นอย่างบ้าคลั่งและพยายามที่จะกลืนกินฉัน ยังไงก็ตามกำแพงน้ำแข็งก็ได้ปรากฏขึ้นมารอบๆตัวในทันทีและแช่แข็งชิ้นส่องร่างกายของผู้กินมานาและทำให้มันแตกเป็นชิ้นๆ น้ำแข็งของริยูที่ได้ถูกเสริมพลังโดยชาราน่านั้นทรงพลังทั้งในด้านพลังโจมตีและป้องกันอย่างไม่น่าสงสัย

"ฮ่าาาาาาาาาห์"

[ก๊าซซซซซซซซซซ]

ผลของช่วงเวลาแห่งยักษ์นั้นน่าตื่นตาตื่นใจอย่างแท้จริง แม้ว่าฉันจะยังตัวเล็กนิดเดียวแต่ฉันก็สามารถจะใช้หอกยักษ์ได้อย่างอิสระ ในระยะเวลา 3 วินาทีที่รู้สึกเหมือน 30 วินาทีฉันก็ได้กระหน่ำแทงเข้าไปในร่างกายของมัน ฉันต้องการจะระเบิดร่างกายของมันทั้งหมดในคราวเดียว

[เลือดต้องสาปทำงาน ได้รับมานา 10% จากศัตรู]

[เลือดต้องสาปทำงาน ได้รับมานา 10% จากศัตรู]

หลังจากเลือดต้องสาปทำงานสองครั้งร่างกายของฉันก็ได้เอ่อล้นไปด้วยมานา

เพยีงแค่มานา 10% ของมันก็เพียงพอแล้วที่จะเติมเต็มมานาของฉันจนเต็ม แต่ว่าด้วยการเพิ่มขึ้นถึงสองครั้งทำให้มานามันล้นจนเกินไป ในตอนที่ฉันโคจรวงจรเพรูต้าฉันรู้สึกเหมือนร่างกายของฉันมันจะระเบิด ยังไงก็ตามฉันก็ได้คิดเรื่องนี้ไว้แล้ว ฉันได้เทมานาออกไปโดยไม่ลังเลเพื่อสร้างออร่าสีขาวเหนือเพลิงโกลาหลที่ห่อหุ้มหอกอยู่

"ฮีโรอิค สไตรค์"

เพลิงที่น่ากลัวได้ลุกโชนขึ้นบนท้องฟ้าในขณะที่เจาะทะลวงร่างของผู้กินมานาด้วยหอกของฉัน

[ติดคริติคอล]

[ก๊าซซซซซซซซซ]

เพลิงโกลาหลที่รุกโชนอยู่รอบๆหอกได้สร้างความเสียหายที่ร้ายแรงให้กับผู้กินมานามากแล้ว แต่ยยังไงก็ตามออร่าสีขาวนั้นทรงประสิทธิภาพกับผู้กินมานายิ่งกว่า ในตอนนี้มันมีเพียงทฤษฏีเดียวเท่านั้นคือผู้กินมานาไม่สามารถที่จะดูดกลืนมานาบริสุทธิ์ได้ แม้ว่าฉันจะไม่แต่ใจก็ตาม แต่ว่าฉันยังคงมีมานาเหลืออีกมากพอที่จะยืนยันมัน

จากนั้นฉันก็ตามด้วยฮีโรอิคสไตรค์ครั้งที่สองและสาม มานาที่เอ่อล้นในตัวของฉันได้ถูกระบายออกไปและในทางกลับกันฉันก็ได้พิสูจน์แล้วว่าทฤษฏีของฉันมันค่อนข้างจะเป็นความจริง

"ไพก้า"

[เข้าใจแล้ว]

ไพก้าได้บินเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็วและเข้าไปในหอก สายฟ้าสีขาวได้มาห่อหุ้มออร่าสีขาวแทนที่เพลิงโกลาหล ร่างของมันได้ปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงอยู่แล้วดังนั้นมันจะดีกว่าที่จะยืมพลังในการโจมตีของไพก้าแทนที่จะไปสร้างไฟเพิ่มอีก

[จะ เจ้าเป็นมนุษย์แน่หรอ?]

ด้วยมานาที่ฉันได้รับมาอีกครั้งหนึ่ง ผู้ใช้มานาก็เริ่มอ่อนแอลงไปอย่างเห็นได้ชัด นอกเหนือจากนี้กองทัพอันเดตของเดซี่ก็กำลังจัดกรตัดหนวดทุกๆเส้นและป้องกันไม่ให้เกิดการฟื้นคืนมาด้วยมานา ถ้าหากมันยังเป็นเช่นนี้ต่อไปมันก็จะตายอย่างแน่นอน

ยังไงก็ตามฉันก็ยังไม่มั่นใจนักว่าเดซี่และภูติธาตุของฉันจะอยู่จนถึงตอนนั้นไหวไหม ที่สำคัญไปกว่านั้นฉันอยากจะจบงานนี้ด้วยตัวเอง ในตอนที่ช่วงเวลาแห่งยักษ์ยังทำงานอยู่

ดังนั้นฉันจึงได้จับหอกที่ขยายใหญ่ขึ้นพร้อมกับแทงไปที่ผู้กินมานาอีกครั้ง

"ฮีโรอิค สไตรค์"

[ข้าจะฆ่าเจ้าแล้วเอาเจ้ามาเป็นมานาของข้า]

[ฉันจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นแน่]

"หนวด ตัดหนวดของมันทั้งหมดก่อนเลย"

ท่ามกลางเสียงตะโกนจากทุกๆด้าน ร่างกายและพลังของพวกเราได้ปะทะกัน จากนั้นฉันก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรเข้ามาในหูอีกเลย หนวดนั้นต้องการจะเจาะเข้าไปในเกาะของฉัน แผ่นดินได้สั่นสะเทือนในทุกๆครั้งที่ผู้กินมานาโจมตี น้ำแข็งของริยูได้กระจัดกระจายออกไปทั่วทุกทิศทาง พลังของหอกโกลาหลได้ผสมผสานไปกับพลังของไพก้าทำให้ประกายสายฟ้าเกิดขึ้นไปทั่ว

[เลือดต้องสาปทำงาน ได้รับมานา 10% จากศัตรู]

ในตอนที่ฉันได้ยินข้อความฉันก็ได้ระเบิดมานาที่รวบรวมเอาไว้ภายในหอกและทำการระเบิดการโจมตีไปที่ผู้กินมานา"

"ตายซะ ไอ้เจาหนอนไชเกราะ"

อย่าคิดว่าฉันจะลืมที่แกทำลายเพราะของฉันไปนะ

[อ๊ากกก! มะ มานาของข้า....!]

คำพูดของคนที่กำลังจะตายมันน่าจดจำเสมอ จากนั้นร่างกายของมันก็ได้ทันในทันที มานาที่อยู่ในแผ่นดินทั้งหมดได้ถูกดูดกลับไปและรวบอยู่ในจุดๆเดียว

เดี๋ยวก่อนนะนี้มัน...?

"อันตรายคังชิน"

นั่นคือเสียงตะโกนของเดซี่ ยังไงก็ตามฉันก็ไม่ใช่คนเดียวที่อยู่ในอันตราย การระเบิดของมานานี้ไม่ได้มีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวอย่างแน่นอน ฉันได้กัดฟันแน่นและโยนตัวไปยังจุดๆเดียว

"ผิวมังกร"

'อย่าได้ปล่อยให้ฉันล้มนะผิวมังกร อย่าปล่อยให้ฉันล้มนะรอยสักแมลงปีกแข็งทองคำ'

ฉันได้บังตัวผู้กินมานาไว้ด้วยร่างกายของตัวเองซึ่งมันได้ระเบิดตัวเองหลังจากนั้นในทันที

[เหตุการการจู่โจมสำเร็จ! ผู้เข้าร่วมทั้งสี่คนได้ประสบความสำเร็จเหตุการการจู่โจม! ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่นี้จะเพิ่มผลตอบแทนให้มากยิ่ขึ้น! เนื่องจากว่าระดับโดยเฉลี่ยของคุณน้อยกว่าบอสการจู่โจมรางวัลจะถูกเพิ่มขึ้นอีกครั้ง]

[คังชินได้มีผลงานมากที่สุด เลือกรางวัลของคุณ]

[1.หนังสือเวทย์ดูดกลืนมานา

2.หนึ่งล้านหนวด (อีปิค)

3.อิลิกเซอร์ x3

4.ฮูดผู้กินมานา (อีปิค)]

ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าถูกทุบด้วยค้อนจนมึน ฉันได้เกือบตายถึงสองครั้งภายในวันๆเดียว ฉันไม่ได้รู้สึกเหมือนว่าฉันยังรอดอยู่อีกแล้ว

แต่ว่าฉันก็ยังคงไม่ตาย แน่นอนว่าถ้าฉันไม่มั่นใจในระดับหนึ่ง ฉันก็จะไม่พุ่งเข้าไปเอาตัวบังแบบนั้น

"คังชิน คังชิน! บอกฉันสิถ้านายตายแล้ว"

"ฉันจะตอบเธอได้ยังไงถ้าฉันตาย"

ฉันรู้สึกได้ว่าเดซี่กำลังมาอยู่ใกล้ๆฉัน ฉันได้ลุกขึ้นและตะโกนกลับไป หลังจากฉันยืนขึ้น ตัวของเดซี่ที่แข็งทื่อก็ได้ผ่อนคลายลงไป เธอดูเหมือนว่าจะรู้สึกโล่งใจ มันหาได้ยากมากเลยสำหรับเธอที่จะตะโกนแบบนี้ แต่ว่าในวันนี้ฉันก็ได้ยินเธอตะโกนมากกว่าหนึ่งครั้งในวันเดียวแล้ว การจู่โจมระดับ SSS น่าทึ่งมาก

ในขณะที่ฉันกำลังมึนกับความคิดนี้ก็ได้มีเสียงตะโกนอื่นดังขึ้นมาจากด้านบน

"เจ้าชายฉันกำลังจะลงไปแล้ว"

"อ๊าากกกกก! ช่วยด้วย ฉันต้านไว้ไม่ได้แล้ว"

อ่า....ใช่แล้ว เมื่อเห็นเดซี่เอียงหัวและมองไปข้างบน ฉันก็ยักไหล่และพูดออกไป

"ไปจัดการพวกนั้นกันเถอะ"

จากนั้นพวกเราก็ได้ใช้เวลาเพียงแค่ 2 ชม. ในการเก็บกวาดกองทัพทางอากาศและลงมาจากเขา