SAI011

ตอนที่ 11: บทเรียนของร็อกส์!

เมื่อเห็นกลุ่มคนบุกเข้ามาโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง สีหน้าของร็อกส์พลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

“พวกแกไม่มีมารยาทกันเลยรึไง? กล้าดียังไงถึงบุกรุกเข้ามาในห้องของชั้นโดยไม่ได้รับอนุญาต?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหล่าผู้บุกรุกก็อดไม่ได้ที่จะเหงื่อแตกพลั่ก

“พวกเรารู้สึกถึงพลังการต่อสู้จากทางห้องของท่าน ระหว่างงานเลี้ยง...”

“ก็เลย... อดรนทนไม่ไหว รีบพุ่งตรงมาน่ะสิ!” หวังจื้อรีบอธิบายตะกุกตะกัก แต่ในใจก็อดบ่นไม่ได้ว่า “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กลุ่มโจรสลัดของพวกเรามีกฎแบบนี้ด้วย?”

“ให้มันเป็นครั้งสุดท้าย!”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ชั้นแค่กำลังซ้อมมือกับบ๊อบนิดหน่อยเท่านั้น!”

“แต่ในเมื่อตอนนี้พวกแกมากันครบแล้ว ก็ถือโอกาสสอนอะไรสักหน่อยก็แล้วกัน!” ร็อกส์ไม่ได้ลงโทษพวกนั้น เขาคิดจะใช้โอกาสนี้ถ่ายทอดบางสิ่ง อีกทั้งยังอยากแสดงให้บ๊อบเห็นว่า เขานั้นมีคุณสมบัติพอจะเป็นอาจารย์ของเขา

ว่าดังนั้น ร็อกส์ก็เดินออกจากห้องในทันที เหล่าคนอื่นๆ จึงรีบเดินตามติดไม่ห่าง

ณ ลานกว้าง ร็อกส์ลากก้อนหินขนาดเกือบสองเมตรมาตั้งไว้กลางลาน

ทุกคนต่างยืนล้อมรอบ

ไคโดก็ปรากฏตัวในตอนนั้น เขาตื่นตั้งแต่หลังถูกแบกกลับมาแล้ว แต่ด้วยความอับอาย เขาจึงไม่กล้าไปที่ห้องจัดเลี้ยง และเลือกที่จะมาที่นี่แทน

“ทุกคนคงรู้กันดีอยู่แล้วว่า ฮาคิมี 3 ประเภท ได้แก่ ฮาคิเกราะ ฮาคิสังเกต และฮาคิราชันย์!”

ขณะนั้น ร็อกส์ดูเคร่งขรึมและจริงจังเป็นอย่างยิ่ง เหล่าผู้บัญชาการและลูกเรือที่อยู่ใกล้ต่างนิ่งเงียบ ตั้งใจฟังคำสอนของเขาอย่างเต็มที่

นับว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งที่ร็อกส์จะลงมือสอนด้วยตนเอง ลูกเรือหลายคนที่อยู่มานานยังไม่เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ หากสามารถเข้าใจสิ่งใดจากคำพูดของเขาได้ การฝึกฝนในอนาคตจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นและประหยัดเวลาไปมาก

“ฮาคิเกราะ สามารถมองว่าเป็นเกราะเหล็กสีดำ สามารถใช้กับร่างกายหรือสิ่งของภายนอก เช่น อาวุธต่างๆ” ร็อกส์ยื่นนิ้วออกมา และทันใดนั้นนิ้วก็กลายเป็นสีดำ ภายใต้พลังของฮาคิเกราะ “นอกจากการชุบแข็งพื้นฐานแล้ว การพัฒนาและประยุกต์ใช้ฮาคินี้ยังมีระดับที่ลึกยิ่งกว่า เช่น การเคลือบ และการปลดปล่อย!”

“และระดับที่สูงกว่านั้นคือ การทำลายจากภายใน ซึ่งในประเทศวาโนะเรียกว่า ‘ริวโอขั้นสูง!’” ขณะกล่าว ฮาคิสีแดงก็ไหลเวียนและแผ่ออกมารอบๆ นิ้วที่ถูกชุบดำของร็อกส์

บ๊อบเข้าใจในทันที ว่าร็อกส์กำลังถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับฮาคิเกราะให้แก่ลูกเรือ ลูกเรือบางส่วนที่ร่วมเดินทางกับร็อกส์มานานต่างก็รับรู้ดี และพวกเขาก็เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจเช่นกัน

ส่วนผู้มาใหม่ทั้งหลายต่างเงี่ยหูตั้งใจฟังสุดกำลัง กลัวจะพลาดแม้แต่คำเดียว หลายคนยังไม่สามารถปลุกพลังฮาคิเกราะได้ด้วยซ้ำ ต่างก็หวังจะได้รับปัญญาบางอย่าง เพื่อนำไปขัดเกลาในภายหลัง

ร็อกส์ที่ตอนนี้ห่อหุ้มนิ้วด้วยฮาคิสีแดง ค่อยๆ แตะเบาๆ ที่ก้อนหินเบื้องหน้า เสียงรอยแตกภายในหินดังขึ้นเบาๆ แต่พื้นผิวภายนอกยังคงเรียบเนียนไร้รอยร้าว ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

จากนั้น ร็อกส์สะบัดนิ้วอย่างรวดเร็ว หินสูงสองเมตรพลันแยกออกเป็นสองส่วน ราวแตงโมที่ถูกผ่าเป็นสองซีก ภายในของหินถูกทำลายจนสิ้น กลายเป็นผงละอองละเอียด

“นี่มัน... ฮาคิขั้นสูงที่กัปตันพูดถึงงั้นเหรอ?”

“ช่างน่าสะพรึงกลัวนัก!”

การทำลายจากภายใน ท่าของร็อกส์นี้ทำให้ทุกผู้คนถึงกับอ้าปากค้าง พวกเขาตกใจแทบสิ้นสติ ถึงขนาดที่ว่า ฮาคิราชันย์สามารถใช้งานในลักษณะนี้ได้ หากเชี่ยวชาญในวิชานี้อย่างถ่องแท้ แค่แตะเบาๆ ก็อาจทำให้อวัยวะภายในของศัตรูกลายเป็นเยื่อเนื้อเละไม่ต่างจากโจ๊ก

บรรดาผู้บัญชาการหลายคนถึงกับยืนค้างเมื่อเห็นฉากนั้น พวกเขาเพียงเข้าใจแค่เศษเสี้ยว ยังห่างไกลนักจากระดับของกัปตัน มีเพียงหนวดขาวและสิงโตทองที่ดูจะรับมือได้บ้างเล็กน้อย แต่ทั้งคู่ก็มีสีหน้าเคร่งขรึม

จากฉากนี้ ย่อมเห็นได้ชัดถึงช่องว่างระหว่างพลังของพวกเขากับร็อกส์

“นอกจากนี้ ยังมีเทคนิคอีกหนึ่ง เป็นหนึ่งในวิธีใช้ฮาคิ เป็นการประยุกต์ขั้นสูงของฮาคิราชันย์!” ทันทีที่ถ้อยคำนั้นหลุดออกมา ความเงียบงันก็แผ่คลุมทั่วทั้งลาน ฮาคิราชันย์—พลังที่มีเพียงหนึ่งในล้านจะสามารถปลุกได้ มันไม่อาจฝึกฝนให้เกิดขึ้นได้ด้วยความพยายามเพียงอย่างเดียว

เหล่าผู้บัญชาการที่อยู่ ณ ที่นั้นก็เบิกตาโพลง แม้จะเคยได้ยินถึงมัน และบางคนอาจใช้ได้บ้าง แต่ไม่คาดคิดเลยว่าร็อกส์จะสอนมันด้วยตัวเองเช่นนี้

นี่คือหนึ่งในเส้นทางที่ขาดไม่ได้ หากต้องการยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก! เมื่อผนวกกับการสอนฮาคิเกราะ ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะยกย่องในความใจกว้างของร็อกส์

“ตั้งใจให้ดี! ฮาคิราชันย์นั้นแตกต่างจากฮาคิเกราะ มันคือพลังแห่งจิตวิญญาณที่ใช้กดข่มผู้อื่น! แต่ก็สามารถแทรกซึมสู่การโจมตีได้เช่นกัน!”

ว่าพลาง ร็อกส์ชูหมัดขึ้น ทันใดนั้นคลื่นฮาคิราชันย์ก็พวยพุ่งออกมา โจรสลัดที่พลังอ่อนกว่าหลายคนล้มลงทันที

ประกายแห่งแสงวาบขึ้นในดวงตาของบ๊อบ →→ ก่อนหน้านี้ในห้อง ร็อกส์ยังคงออมมืออยู่ชัดเจน บัดนี้ สีหน้าของเขาเคร่งเครียด เขาเหวี่ยงหมัดเปล่าออกไปยังยอดเขาลูกเล็กที่อยู่ห่างออกไป

ตู้ม!! เสียงระเบิดดังสนั่น คลื่นลมกระจายออกไปทั่ว ท่ามกลางเศษหินปลิวว่อน ยอดเขานั้นหายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่

“อะ... อะไรกันแน่... นี่มันพลังแบบไหนกัน?” เหล่าโจรสลัดที่ได้เห็นฉากนั้นต่างตะลึงงัน หัวหน้าบางคนสัมผัสได้ถึงแรงมหาศาลที่แฝงอยู่เบื้องหลังหมัดนั้น

หากหมัดเมื่อครู่ตกลงใส่พวกเขา คงไม่มีทางรอดอย่างแน่นอน บ้างก็อาจถึงตาย บ้างก็อาจพิการตลอดชีวิต

ส่วนบ๊อบที่ยืนอยู่ด้านข้าง เงียบสงบ แต่ในใจกลับกำลังไตร่ตรองลึก

จากนั้น ร็อกส์หันไปมองทางบ๊อบ ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วกล่าวว่า

“บ๊อบ! แสดงให้ทุกคนดูอีกครั้ง!”

จบตอน