บทที่ 46 : การเติบโตอย่างรวดเร็ว

บทที่ 46 : การเติบโตอย่างรวดเร็ว

ขณะที่ชูโจวและคนอื่นๆพุ่งทะยาน​ออกมา พวกเขาก็ถูกพบเห็นโดยหมูป่าหนามเหล็กเกือบจะทันที

"กรรรรรร..."

หมูป่าหนามเหล็กทั้งสี่ตัวเงยหน้าขึ้นมองไปที่พวกชูโจวที่วิ่งเข้ามา จากนั้นดวงตาของพวกมันแดงก่ำและคำรามลั่น

หมูป่าหนามเหล็กทั้งสี่ตัวเคลื่อนที่อย่างฉับพลันจนดูราวกับรถถังความเร็วสูงสี่คันที่มีเหล็กแหลมทิ่มแทงออกมาจากร่างของพวกมัน...เเละในพริบตาหมูป่าตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาถึงร่างของชูโจว

"มอนส​เตอร์​พวกนี้เร็วมาก" ชูโจวพึ่งตระหนัก​ได้ว่าหมูป่าหนามเหล็กระดับนักรบมอนส​เตอร์​นั้นแข็งแกร่งกว่าหมูป่าหนามเหล็กระดับสัตว์ร้ายที่เขาเคยฆ่าในการทดสอบชั้นยอดมากเเละเมื่อมองไปที่หนามเหล็กที่หนาทึบเขาก็ไม่กล้าเสี่ยงรับการโจมตีนี้ เขาจึงใช้ทักษะย่างก้าวลวงตาทันที….ทันใดนั้นทักษะ​ก็เเสดงผล ชูโจวก้าวออกไปหนึ่งก้าวจากนั้นดึงร่างลวงตาออกมาสองร่าง

หมูป่าหนามเหล็กคำรามอย่างดุร้ายเเละชนเข้ากับร่างหนึ่ง แต่หลังจากนั้น​มันก็พบว่าร่างที่มันโจมตี​เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้นเเต่ด้วยร่างที่ใหญ่โตของมันทำให้​มันไม่สามารถหยุดการโจมตี​ได้ทันและกระแทกเข้ากับซากรถเก่าที่อยู่ใกล้ๆ

“ตายซะ” ร่างจริงของชูโจวไล่ตามมาจากอีกด้านเเละเขาถือดาบฟันมังกรไว้ในมือจากนั้นฟันเข้าที่คอของหมูป่าหนามเหล็กราวกับสายฟ้าฟาด

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะฟันคอหมูป่าด้วยดาบเล่มนี้ จู่ๆก็มีเงาสีดำพุ่งเข้าใส่ดาบฟันมังกรของเขา

เคร้งงงง!.... มีแรงกระแทกอย่างรุนแรงจากดาบฟันมังกรและร่างของชูโจวก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวทันที เเละเมื่อเขามองดูดีๆ เขาก็พบว่าเงาดำนั้นคือหางของหมูป่านั่นเอง

"นี่คือความแข็งแกร่งของมอนสเตอร์ระดับนักรบมอนส​เตอร์​ซินะ น่าสนใจ…..มันแข็งแกร่งมากกว่ามอนสเตอร์ในการทดสอบชั้นยอดถึงสิบเท่า"

ชูโจวมองดูหมูป่าที่กำลัง​คำรามต่อหน้าเขาด้วยความสนใจ และหลังจากการเผชิญหน้ากันก่อนหน้านี้​ เขาสามารถ​ประเมินความแข็งแกร่งของหมูป่าหนามเหล็กตัวนี้อย่างคร่าว ๆ….. หมูป่าหนามเหล็กตัวนี้ควรเป็นนักรบมอนส​เตอร์​ระดับต่ำ

นักรบมอนส​เตอร์​ระดับต่ำเทียบได้กับนักรบมนุษย์ผู้ปลุก​พลังระดับต่ำ เเต่ในแง่ของร่างกายมอนสเตอร์จะมีความได้เปรียบมากกว่า​ ดังนั้นนักรบมนุษย์ส่วนใหญ่จะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมอนส​เตอร์​ในระดับเดียวกัน

แต่……มนุษย์มีความฉลาดเเละได้สร้าง​สรรค์​เทคนิคการต่อสู้ต่างๆ มากมายอีกทั้งยังเก่งในการใช้อาวุธและอุปกรณ์​อื่นๆ….. ดังนั้นตราบใดที่คุณใช้ข้อได้เปรียบ​ของตัวเองในการต่อสู้กับมอนสเตอร์….. การฆ่ามอนสเตอร์ในระดับเดียวกันจึงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป​

……..

หลังจากที่ชูโจวคาดเดา​ความแข็งแกร่งของหมูป่าหนามเหล็กได้ เขาก็เชื่อมั่นทันที​ว่าเขาสามารถกำจัดหมูป่าหนามเหล็กที่อยู่ตรงหน้าเขาได้อย่างรวดเร็วด้วยการโจมตี​เพียงครั้งเดียว

แต่ในเวลานี้เขาไม่ได้รีบร้อนมากนัก เเละเเผนของเขาตอนนี้คือการใช้หมูป่าหนามเหล็กตัวนี้เพื่อฝึกวิชาดาบมิเอะ​ชิที่เขายังไม่ได้เข้าสู่ขั้นพื้นฐาน​เลย

"กรรรรร..." หมูป่าหนามเหล็กที่มีดวงตาสีแดงเลือดได้พุ่งเข้าหาชูโจวอีกครั้ง เเละทางด้านชูโจวก็ใช้ทักษะย่างก้าว​ลวงตา​เพื่อหลบหลีก​ จากนั้นวาดดาบฟันมังกรในมือของเขาตามวิถีของวิชาดาบ "มิเอะ​ชิ" อย่างไรก็ตามดาบของเขาครั้งนี้​ก็ไม่ประสบความสำเร็จเช่นเดิม

แต่ชูโจวไม่ได้สนใจเเลัใช้ทักษะย่างก้าวลวงตาของเขาหลบการโจมตีของหมูป่าหนามเหล็กอีกครั้งหลังจากนั้นก็ใช้วิชาดาบ"มิเอชิ" ฟันไปที่หมูป่าหนามเหล็กอีกครั้งเเละกระบวนการนี้เกิดขึ้นซ้ำเเล้ว​ซ้ำเล่า, เเต่หลินเป่ยไม่ได้ทำไปโดยเปล่าประโยชน์….ระหว่างการต่อสู้​เขาก็ค่อยๆไตร่ตรองถึงความหมายที่ลึกซึ้งของวิชาดาบ "มิเอะชิ"ไปด้วย

เกือบจะเหมือนกับชูโจว….หลิงซาน, ซีเหมิง และหลี่ชิงฉี ต่างก็เลือกใช้หมูป่าหนามเหล็กเป็นเป้าหมายในการปรับปรุง​ทักษะของเเต่ละคน…. แน่นอนว่าพวกเขาทั้งสามอยู่ในระดับเดียวกับหมูป่าหนามเหล็ก ดังนั้นพวกเขาจึงค่อนข้างลำบาก​กว่าชูโจวมาก(ทั้งสามคนอยู่ระดับต้นอยู่)​

ในขณะที่กำลังฝึกผนตัวเองด้วยความช่วยเหลือของหมูป่าหนามเหล็ก หลิงซานก็ระเบิดการโจมตี​ครั้งใหญ่ของเขาเป็นครั้งคราวเเละแสดง "ทักษะดาบพายุ" โปรยฝนดาบไปทั่วท้องฟ้าใส่หมูป่าหนามเหล็กอย่างเต็มกำลัง

อีกด้านรูปเเบบการต่อสู้ของซีเหมิงนั้นดุดันกว่ามาาก, หลังจากที่ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นนักรบผู้​ปลุก​พลัง​ ร่างกายของเขาก็เหมือนกับมอนส​เตอร์​ที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์เข้าไปทุกที​และเขาก็ชอบวิธีการต่อสู้แบบตัวต่อตัว…. เช่นเดียวกับตอนนี้ เขาถือโล่หกเหลี่ยมไว้ในมือข้างซ้ายเพื่อคอยป้องกันและใช้กำปั้นที่สวมด้วยถุงมือโลหะในการโจมตี….. ด้วยวิธี​นี้​ทำให้การต่อสู้​ของ​ซีเหมิงกับหมูป่าหนาม​เหล็ก​นั้นรุนแรง​ราวกับว่าสัตว์ประหลาดสองตัวกำลังเผชิญหน้ากันด้วยวิธีที่ดั้งเดิมที่สุด

….

สุดท้าย​รูปแบบการต่อสู้ของหลี่ชิงฉีนั้นเปลี่ยนไปมากที่สุด, คราวนี้เธอไม่เพียงแค่ใช้กริชเท่านั้นแต่เธอยังใช้ปืนด้วย….. ร่างของเธอเคลื่อนที่​ไปรอบๆหมูป่าหนามเหล็กด้วยความเร็วสูงมากและกริชสองเล่มมักจะปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันเหมือนสายฟ้าสองเส้น แทงเข้าที่ตา รูหู คอ และจุดสำคัญอื่นๆ ของหมูป่า….. และเมื่อหมูป่าหนามเหล็กโจมตีใส่เธอเพื่อตอบโต้, กริชสองเล่มในมือของเธอก็จะถูกแทนที่ด้วยปืนสองกระบอกทันที, ปืนพกหนึ่งอันที่ใช้กระสุนปกติอเละอีกอันคือปืนพกพลาสมาที่ใช้กระสุนพลังงาน จากนั้นกระสุนโลหะและกระสุนพลังงานจำนวนหนึ่งถูกยิงใส่หมูป่าหนามเหล็กทันที……แม้ว่ากระสุนเหล่านี้หลี่ชิงฉีพยายาม​จะเลี่ยงจุดสำคัญทั้งหมด แต่พวกมันก็ยังยิงหมูป่าหนามเหล็กจนกระอักเลือดและคำรามด้วยความเจ็บปวด

"พลังของอาวุธปืนนั้นรุนแรงอย่างมากต่อนักรบระดับต่ำ" ชูโจวชำเลือง​มองดูสถานการณ์ของหลี่ชิงฉีและอดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจ…… อาวุธปืนยังคงเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงต่อมนุษย์ระดับผู้ปลุก​พลัง​หรือมอนส​เตอร์​ระดับนักรบเพราะหากคุณถูกลูกกระสุน…. คุณจะตายโดยทันที

อย่างไรก็ตาม ยิ่งระดับของสิ่งมีชีวิตสูงขึ้นมากเท่าไร, อาวุธ​ประเภท​ปืนก็จะยิ่งส่งผลน้อยลงเท่านั้น อย่างเช่นมอนสเตอร์ระดับพิเศษ​ อาวุธปืนธรรมดาไม่ว่าจะเป็นอาวุธพลังงานจลน์หรืออาวุธพลังงานพลาสมาก็ยากที่จะยิงผ่านผิวหนังของมันได้เเละสิ่งนี้ทำให้ประสิทธิภาพ​ของอาวุธปืนจะลดลงอย่างมาก, จักรพรรดิมอนส​เตอร์​ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของมอนส​เตอร์​นั้นน่ากลัวยิ่งกว่า แม้แต่ขีปนาวุธก็แทบจะไม่สามารถทำร้ายร่างกายของพวกมันได้

ดังนั้นชูโจวจะไม่อิจฉารูปแบบ​การต่อสู้​ของหลี่ชิงฉี….. เขาเชื่อว่านักรบจะไปถึงจุดสูงสุด​ได้ต้องพึ่งพลังของตัวเองเพราะหลังจากที่นักรบไปถึงระดับสูงสุดแล้วพวกเขาจะน่ากลัวกว่าอาวุธพลังงานจลน์หรืออาวุธพลังงานที่ทรงพลังเหล่านั้นทั้งหมด

……

"คงต้องพอเเล้ว" หลังจากต่อสู้กับหมูป่าหนามเหล็กมาสักพัก ชูโจวเริ่มรู้สึกว่าหมูป่าหนามเหล็กที่เค้าใช้ฝึกฝนเริ่มที่จะอ่อนเเอลงเรื่อยๆเเละเเทบจะไม่เป็นภัยคุกคาม​ของเขาได้อีกต่อไป….. เมื่อสังเกตเห็นเเบบนี้ดาบฟัรมังกรในมือของเขาก็ถูกปกคลุมด้วยชั้นของพลังงานสีเทาในทันใด และร่องรอยของออร่าที่แหลมคมและหาที่เปรียบมิได้ก็ปรากฏออกมา

ฉึบ!

แสงวาบของมีดสีเทาราวกับสายฟ้าแลบออกมา…. จากนั้นหัวของหมูป่าหนามเหล็กก็บินออกจากร่างกายของมันโดยตรงเเละร่างที่มีน้ำหนักหนึ่งตันก็ตกลงบนพื้นอย่างแรง

………..

3 นาทีต่อมาหลิงซานเเละคนอื่นๆก็สังหารหมูป่าหนามเหล็กเเล้วเช่นกัน อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขามองมาที่ด้านของชูโจว พวกเขาตกตะลึงทันที​

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ชูโจวทำการหยิบเตาย่างบาร์บีคิว, หยิบแท่งทำความร้อนอุณหภูมิสูงพิเศษออกมาเเละแม้กระทั่งกำลังนั่งย่างหมูป่าหนามเหล็กอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น เขากำลังดูวิดีโอที่ชื่อว่า "108 วิธีในการทำอาหารจากเนื้อ​มอนส​เตอร์​" เเละจากวิดีโอ, ชูโจวทำการโรยเกลือ, ผงยี่หร่า, โป๊ยกั๊ก และเครื่องปรุงรสอื่นๆ บนเตาย่างบาร์บีคิวอย่าง​ชำนาญ……กลิ่นหอมฟุ้งกระจายเข้าจมูกทั้งสามของพวกหลิงซาน ทำให้พวกเขาซึ่งเพิ่งใช้พลังงานร่างกายไปมากต่างเต็มไปด้วยความอยากอาหาร​ทันที….พวกหลิงซานทั้งสามคนตกอยู่ในภวังค์อยู่พักหนึ่ง ทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกว่าชูโจวในตอนนี้….ราวกับไม่ได้มาเพื่อล่ามอนสเตอร์ แต่มาเพื่อท่องเที่ยวและปิกนิกเเทน

"พวกนายรออะไรอยู่ ทำไมไม่รีบมากิน?..... ไม่รู้หรือไงว่ากลิ่นของบาร์บีคิวอาจดึงดูดมอนส​เตอร์​ที่อยู่ใกล้เคียง…. เราต้องรีบกินแล้วรีบออกไปนะ..." ชูโจวตะโกนขณะที่หยิบเนื้อบาร์บีคิวและกินมันเต็มปากเต็มคำ

นายก็รู้นี่ ว่าการทำบาร์บีคิวในพื้นที่รกร้างว่างเปล่าอาจดึงดูดมอนส​เตอร์​เข้ามาเเต่ก็ยังทำมันอีก….. หลิงซานทั้งสามมองชูโจวด้วยสายตาว่างเปล่า เเต่หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินไปนั่งข้างๆชูโจวอย่างรวดเร็วเเละหยิบบาร์บีคิวขึ้นมาทานโดยตรง

"อร่อยมาก…. กัปตัน​ชูรู้วิธีการใช้ชีวิตจริงๆ" ซีเหมิงกัดเนื้อชิ้นใหญ่แล้วหัวเราะ​ออกมา

"ดูเหมือนว่าภารกิจ​ของเราในการฆ่ามอนส​เตอร์​ในถิ่นทุรกันดารจะไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเเท่งอาหาร​พลังงานสูงเพื่อตอบสนองความหิวของเราอีกเเล้ว" หลี่ชิงฉียิ้มแย้ม​

เเท่งอาหารพลังงานสูงเป็นอาหารปกติ​สำหรับนักรบที่ต้องการไปในถิ่นทุรกันดารเพื่อฆ่ามอนส​เตอร์​ แต่รสชาติของมันนั้น...ยากที่จะอธิบาย,

…..

"ฮ่าฮ่าฮ่า พื้นที่รกร้างเป็นขุมสมบัติจากส่วนผสมของธรรมชาติ มันน่าเสียดายที่เราจะไม่เพลิดเพลิน​ไปกับมัน" ชูโจวหัวเราะเสียงดังและเริ่มกินเหมือนพายุ….. สำหรับเขาไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการกิน เพราะการกินสามารถเพิ่มคะแนนคุณสมบัติ​ได้ดังนั้นการกินจึงสามารถทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น, โดยเฉพาะอย่างยิ่งหมูป่าหนามเหล็กเหล่านี้ โดยพื้นฐานแล้วสิ่งที่มีค่าที่สุดมีเพียงงาสองอันเท่านั้น…..ส่วนที่เหลือจะสูญเปล่า,การกินบางส่วนตอนนี้ถือได้ว่าเป็นการชดเชยการสูญเสีย…..หลังจากกินอย่างรวดเร็ว พวกเขาก็ตัดงาของหมูป่าหนามเหล็กออกมาเเละเดินทางต่อไป

เเละในการเดินทาง พวกเขายังคงพบกับมอนส​เตอร์​มากมาย บางชนิดอยู่เป็นกลุ่ม แต่บางชนิดอยู่ตัวเดียว…ด้วยวิธี​นี้ถ้าพวกเขาเจอฝูงมอนสเตอร์พวกเขาก็จะหาทางเลี่ยง, เเต่ถ้าหากเจอมอนส​เตอร์​ที่เเยกกันอยู่และเป็นมันส​เตอร์​ระดับนักรบ, พวกมันจะถูกใช้เป็นที่ฝึกฝนของหน่วยใบมีด

นอกจากนี้ชูโจวซึ่งเป็น "นักปรุง" ก็ไม่เคยหยุดทำงานและคอยใช้เนื้อมอนส​เตอร์​ปรุงอาหารรสเลิศต่างๆ อยู่เสมอทำให้หน่วยใบมีดเพลิดเพลินกับอาหารของพวกเขาได้ในทุกๆวัน…… และเมื่อต้องรับมือกับมอนสเตอร์​ในทุกๆวัน, ความแข็งแกร่งของพวกเขาทั้งสี่ก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของเขา​เริ่มรุนแรงและรัดกุมมากขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดมอนส​เตอร์​ในระดับเดียวกัน​กับ​พวกเขาก็จบชีวิตลงได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

…….

ในวันนี้ หลังจากชูโจวรับประทานอาหารเสร็จ…..เขาได้เดินออกมาพร้อมถือเเผ่นโลหะผสมไททาเนียมชิ้นเล็กๆ ขนาดเท่าฝ่ามือและเริ่มฝึกฝน "ร่างไทเทเนียม​ทองคำ​" อย่างเงียบๆเเละทันใดนั้นเซลล์​ในร่างกายของเขาถูกกระตุ้น​อย่างรุนแรงจากนั้นใบหน้าของชูโจวก็ปรากฏ​ร่องรอย​ของความสุขขึ้นมาทันที

"ในที่สุด, อนุภาคโลหะก็หลอมรวมกับเซลล์เนื้อเยื่อ​ของฉันได้สำเร็จและทักษะร่างไทเทเนียมทองคำก็ได้พัฒนา​เข้าขั้นพื้นฐาน​เเล้ว…….อีกทั้งในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ฉันได้กินเนื้อมอนส​เตอร์​ไปมากมาย, ดังนั้นคะแนนคุณสมบัติที่สะสมไว้จึงมากพอที่จะอัพเกรดทักษะ​ร่างไทเทเนียมทองคำเป็นขั้นแรกเเล้ว" จากนั้นชูโจวมองไปที่แผงคุณสมบัติทันที

…

คะแนนคุณสมบัติ​: 62.15

- ร่างไทเทเนียมทองคำ​ (ระดับ C): ระดับพื้นฐาน​ (สามารถอัพเกรดได้)

…

“อัพเกรด​ทักษะ​ร่างไทเทเนียมทองคำ”ทันทีที่เขาคิดเเบบนั้น เเผงคุณสมบัติ​ก็ทำการเริ่มอัพเกรดทักษะร่างไทเทเนียมทองคำทันที

……………………….