บทที่ 16 : การต่อสู้!

บทที่ 16 : การต่อสู้!

ชายผู้มีแผลเป็นก้มศีรษะลงด้วยความประหลาดใจ มองไปที่แขนครึ่งหนึ่งของเขาที่หล่นอยู่กับพื้น

แขนของเขาขาดได้ยังไง?

"นี่...เป็นไปได้ยังไง แขนของพี่เหลียวสามารถป้องกันกระสุนไรเฟิล​ได้ เเต่กลับถูกตัดโดยมือใหม่คนนั้น"

"เขาใช้ทักษะฝ่ามือมีดทักษะการต่อสู้ระดับ D แต่ทำไมฝ่ามือมีดถึงมีพลังที่น่ากลัวขนาดนี้ได้ล่ะ?"

เหล่านักรบผูร่วงหล่น​จำนวนมากมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

"ฝ่ามือมีดระดับลึกซึ้ง​? ไม่ ฝ่ามือมีดมีดระดับลึกซึ้ง​ไม่มีพลังเช่นนั้น...

ชายผู้มีแผลเป็นกำลังประเมินขอบเขตของฝ่ามือของชูโจว….. เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเขาจะได้พบกับคนนิสัยเสียเเบบชูโจว

มือใหม่ที่พึ่งหัดต่อสู้ เขาสามารถ​ฝึกฝนทักษะการต่อสู้ระดับ D ไปจนถึงระดับนี้ได้ยังไง

"ฉันอยากรู้จัง ฝ่ามือมีดของเเกไปถึงระดับนี้ได้ยังไง"

"อยากรู้คำตอบใช่ไหม ไปที่ชอบๆแล้วลองถามยมบาล​ดู!" ชูโจวพูดเบาๆ แล้วเดินเข้าไปหาชายที่มีแผลเป็นทีละก้าว

ชายผู้มีแผลเป็นแสยะยิ้มอย่างดุร้ายจากนั้นด้วยแขนอีกข้างที่ไม่บุบสลายก็คว้าเสาคอนกรีตที่ยู่ข้างๆ

มีเสียงดังโครมครามเเละเสาคอนกรีตหนาก็ถูกดึงขึ้นอย่างกะทันหัน เสาคอนกรีตหนาถูกมือที่ปกคลุมด้วยกระดองประหลาดของชายผู้มีแผลเป็นคว้าไว้ เหวี่ยงมันอย่างรุนแรงและทุบไปทางชูโจว

อากาศอาการรอบๆระเบิดออก มีพายุขนาดเล็กกวาดไปทั่วทั้งห้องโถงเเละทำให้เกิดฝุ่นนับไม่ถ้วน

หลิวเฉียนๆหน้าซีดเมื่อเห็นฉากที่บ้าดีเดือดเเบบนี้ เธอรู้ว่าถ้าเป็น​เธอจะไม่สามารถสกัดกั้นการโจมตีเเบบนี้ได้เลย หากชายผู้มีแผลเป็นพุ่งเป้ามาที่เธอ เธออาจถูกทุบเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้ในทันที

แต่อีกด้านใบหน้าของชูโจวนั้นยังคงสงบอยู่และการก้าวไปหาชายที่มีแผลเป็นก็ถูกเร่งความเร็ว​ขึ้นทันที

ฝ่ามือของเขาเปรียบ​เหมือนดาบไร้เทียมทานที่จู่ๆ ก็หลุดออกจากฝักปล่อยออร่าใบมีดสีแดงเข้มออกมา

ฟุ่บๆๆๆๆๆๆ

เสาคอนกรีตที่ถูกทุบลงมานั้นถูกตัดออกเป็นหลายสิบท่อนในพริบตาเดียวเเละกระจัดกระจายไปทั่ว

เสาคอนกรีต​ขนาดใหญ่​ในมือชายที่มีแผลเป็นหายไปในพริบตาเหลือไว้เพียงชิ้นส่วนขนาดเล็กซึ่งเขาถืออยู่ในมือ สีหน้าของชายที่มี​เเผลเป็นเปลี่ยนไปอย่างมาก และตอนนี้เขาตัดสินใจ​ที่จะถอยหนีเเล้ว

น่าเสียดายที่เขาตัดสินใจ​ช้าไป…. ชูโจวได้มาถึงตัวเขาเเล้วเเละขยับมือและเท้าเข้าหาเขา มือเป็นมีดเท้าเป็นมีดทั้งร่างกายเต็มไปด้วยมีด จากนั้นออร่าใบมีดสีเเดงเเละสีขาวก็ปกคลุมชายที่มีแผลเป็นในเวลาเดียวกัน

ร่างของชายที่มีแผลเป็นก็ชะงักกึก

ชูโจวก็หยุดเช่นกันจากนั้นมองชายที่มีแผลเป็นเงียบๆ ร่องรายโลหิตโผล่ออกมาจากคอ เท้า ขา เอว และส่วนอื่นๆของชายที่มีรอยแผลเป็น

ในวินาทีต่อมาร่างของชายที่มีแผลเป็นก็แยกออกเป็นชิ้นๆ และล้มลงกับพื้น

"นี่คือพลังของฝ่ามือมีดระดับสมบูรณ์​หรือไม่……มันแข็งแกร่งมาก!" หลิวเฉียนๆอ้าปากกว้างด้วยความตกใจ

"หนีเร็ว…...."

นักรบผู้ร่วงหล่นอีกเจ็ดคนที่เหลือ เมื่อเห็นเจ้านายของพวกเขาถูกชูโจวหั่นเป็นชิ้น ๆพวกเขาก็กลัวจนกลั้นไม่อยู่เเละรีบวิ่งหนีออกจากตึกทันที

แต่เมื่อพวกเขาเริ่มจะขยับตัว ดาบเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ดาบนี้ไม่เพียงเร็วเหมือนสายฟ้าแต่ยังไร้ความปรานีอีกด้วย

ภายในสามอึดใจนักรบผู้ร่วงหล่นทั้งเจ็ดที่ล้มลงก็กลายเป็นศพไร้หัวทันที

จาดนั้นปรากฏ​ชายหนุ่มผมสีเงินมีดาบอยู่บนหลัง ท่าทางของเขาดูไม่แยแสโลกใบนี้เปรียบ​เหมือนนักดาบโบราณ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาเป็นคนที่ตัดศีรษะนักรบผู้​ร่วงหล่น​ทั้งเจ็ดเมื่อครู่นี้

"หลิงซานจากโรงเรียนมัธยมหมายเลข 1 เขามาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร" หลิวเฉียนๆจำบุคคลนี้ได้และอุทานเบาๆ

"เป็นไปได้ไหมว่าเขากำลังปฏิบัติภารกิจอยู่ใกล้ๆ ด้วย?" ดวงตาของชูโจวแสดงความสงสัย

หลิงซานเดินผ่านศพทั้งเจ็ดจากนั้นสายตาของเขาจับจ้องไปที่ชายที่มีรอยแผลเป็นที่ตอนนี้กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย มีร่องรอยของความเสียใจในดวงตาของเขา

"ฉันรู้ว่ามีมนุษย์กลายพันธุ์อยู่ที่นี่ และฉันต้องการให้เขาเป็นที่ลองดาบของฉัน... โชคไม่ดีที่ถูกฆ่าตายไปแล้ว" เขาถอนหายใจเบา ๆ และเลื่อนสายตาไปที่ชูโจว

"ไม่คาดคิดเลยว่าในหมู่นักเรียนมัธยมปลายของเราในเจียงเฉิง ยังมีคนอย่างนายซ่อนอยู่ นายที่ได้ฝึกฝนทักษะการต่อสู้ระดับ D ไปจนถึงระดับปรมาจารย์…..น่าสนใจมาก ดูเหมือนว่าการทดสอบชั้นยอดครั้งนี้จะไม่น่าเบื่อ"

"ฉันจะรอสู้กับนายในการทดสอบชั้นยอดครั้งนี้…..อย่าเเพ้ไปก่อนล่ะ!"หลังจากที่หลิงซานพูดจบ เขาก็หันหลังและจากไป

"ว้าวว… ชูโจวหลิงซานสนใจในตัวนายมาก" หลิวเฉียนๆพูดด้วยความตกใจ "เขาเป็นหัวหน้าของสัตว์ประหลาดทั้งสามตัวในโรงเรียน​มัธยม​ที่หนึ่งเเละฉันได้ยินมาว่าเขาเย็นชาและก้าวร้าวมาโดยตลอด เขาไม่แม้แต่จะสนใจสัตว์ประหลาดอีกสองตัวในโรงเรียน​ของเขาเลย"

"เเต่ตอนนี้ เขามาท้านานสู้...โอ้พระเจ้านี่แสดงว่าเขาถือว่านายเป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง….

ถ้าข่าวนี้กระจายออกไป ฉันเกรงว่านักเรียนมัธยมปลายทุกคนในเจียงเฉิงจะต้องรู้สึกตกใจ​แน่ๆ"

"จะรอฉันในการทดสอบชั้นยอดหรอ….น่าสนใจ" ชูโจวยิ้มและร่องรอยของจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ก็ปรากฏขึ้นในหัวใจของเขา

หลังจากที่ทักษะฝ่ามอมีดได้รับการเลื่อนขั้นเป็นระดับปรมาจารย์​ ความคาดหวังของเขาสำหรับการทดลองขั้นยอดก็ยิ่งสูงขึ้นไปอีก

ก่อนหน้านี้เป้าหมายของเขาคือการเข้าสู่สามอันดับแรกของการทดสอบชั้นยอดและได้รับยาเสริมประสิทธิภาพ​ยีน​

เเต่ตอนนี้เป้าหมายของเขาเปลี่ยนไปแล้ว

เขาอยากได้ที่หนึ่ง!

"นี่ หลิวเฉียนๆ… ฉันยังไม่อยากเปิดเผยความแข็งแกร่งของฉัน ได้โปรดปกปิดสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ อย่าเเจ้งว่าฉันเป็นคนฆ่าชายที่มีแผลเป็น แต่ให้บอกหลิงซานเป็นคนทำ!" ชูโจวกล่าว

"นายยังต้องการซ่อนความแข็งแกร่งของนายต่อไปอีกหรือ" ใบหน้าของหลิวเฉียนๆแสดงความประหลาดใจ "ชายที่มีแผลเป็นเห็นได้ชัดว่าเป็นหัวหน้าใหญ่ของฐานที่มั่นนี้ การฆ่าเขาถือเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยม นายจะปล่อยให้เป็นผลงานของหลิงซานไปแบบนี้เหรอ"

"เธอเข้าใจถูกเเล้ว” ชูโจวพูดอย่างใจเย็น

หลิวเฉียนๆพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชูโจวถึงหมกมุ่นกับการซ่อนความแข็งแกร่งของเขานัก ถึงขนาดยอมยกความดีความชอบให้คนอื่น

นี่ถ้าเป็นโจวถงหรือจินเจิ้นหนานพวกเขาคงอยากจะเผยแพร่เรื่องนี้ออกไปให้ทั่วโลกได้รับรู้

"ตกลง! ฉันจะช่วยเเค่อย่างไรก็ตาม หลิงซานก็เห็นว่านายเป็นคนฆ่าชายที่มีแผลเป็น... ถ้าเขาต้องการพูดเรื่องริง ฉันก็คงช่วยอะไรไม่ได้นะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ดูเเล้วเขาน่าจะขี้เกียจไปบอกคนอื่นเรื่องนี้... ถ้าเขาพูดก็ปล่อยมันไป"

หลังจากตกลงกันได้เเล้ว ชูโจวก็เริ่มค่นศพของชายที่มีแผลเป็นและนักรบอีกเจ็ดคน

เขาจะฆ่าสัตว์ประหลาดโดยไม่เก็บรางวัล​ได้อย่างไร? โชคไม่ดีที่ชายผู้มีแผลเป็นและนักรบทั้งเจ็ดไม่มีเงินมากนัก มีเพียงแค่เหรียญ 10,000 เหรียญเท่านั้น

พวกเขามีบัตรธนาคาร แต่ชูโจวไม่รู้รหัสผ่าน ทำให้บัตรธนาคารเหล่านี้ไม่มีประโยชน์สำหรับเขา

"ยุงตัวเล็กแค่ไหนก็ยังมีเนื้อ" ชูโจวยัดเงินสดที่เขาพบลงในกระเป๋าอย่างมีความสุข….เขาไม่กลัวเจ้าหน้าที่ตำรวจเกาจุนจะต่อว่า

ก่อนทำภารกิจ​เกาจุนบอกพวกเขาเเล้วว่าหากพวกเขาฆ่านักรบผู้​ร่วงหล่น​ระหว่างปฏิบัติการ สิ่งของบนตัวนักรบพวกนั้นจะเป็นของพวกเขา

เเน่นอนว่าหากสิ่งของของนักรบผู้​ร่วงหล่น​มีความสำคัญมาก เช่น เงื่อนงำและหลักฐานที่สำคัญ...กรมตำรวจจะยึดสิ่งเหล่านี้และชดใช้เป็นเงินเเทน

หลิวเฉียนๆที่เห็นว่าชูโจวเอาเงินไปทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก….ผลงานนี้เป็นของชูโจว นอกจากนี้เธอก็ไม่ได้ขาดเงิน

จากนั้นชูโจวและหลิวเฉียนๆได้เข้าไปหลังผ้าปิดทึบเพื่อค้นหาและพวกเขาพบศพชายซึ่งเต็มไปด้วยกระจกซึ่งเป็นศพที่ชูโจวเคยเห็นมาก่อน

นอกจากศพนี้แล้ว พวกเขายังพบนักเรียนหญิงสองคนที่หมดสติอยู่ข้างในด้วย

"นักรบผู้​ร่วงหล่น​เหล่านี้กำลังตามลักพาตัว​นักเรียน พวกมันกำลังพยายามทำอะไรกันแน่" หลิวเฉียนๆมองดูนักเรียนหญิงสองคนด้วยสีหน้าโกรธจัด

โชคดีที่นักเรียนหญิงสองคนอยู่ในอาการโคม่าเท่านั้นแต่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร

"รอเจ้าหน้าที่เกาจุนและคนอื่นๆมาจัดการสิ่งเหล่านี้ต่อไป" ชูโจวกล่าว

"ตกลง" หลิวเฉียนๆพยักหน้าและทันใดนั้นเธอเหลือบมองไปทางโจวถงและจินเจิ้นหนานด้วยความขยะแขยงและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นเราจะทำอย่างไรกับไอ้สองตัวนี้ดี"

"ปล่อยให้เป็นเรื่องของเจ้าหน้าที่เกาจุนและคนอื่นๆ เราจะบอกความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาได้ทำลงไป" ชูโจวกล่าวอย่างไร้ความรู้สึก

ที่จริงเขารู้เซ็งเล็กน้อย มันคงจะดีถ้าชายที่มีแผลเป็นกระทืบสองคนนี้จนตายไปเลย

ในตอนนี้หลิวเฉียนๆอยู่กับเขาและหลิงซานก็เคยมาที่นี่ด้วย ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะทำอะไรกับไอ้สองตัวนี้

มิฉะนั้น…..วันนี้คือวันตายของพวกมัน

…..

"ชูโจว, หลิวเฉียนๆ ดีที่พวกเธอปลอดภัย​"

ในที่สุด​เจ้าหน้าที่เกาจุนและคนอื่นๆก็มาถึง

อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขาเห็นชายที่มีแผลเป็นกลายเป็นชิ้นๆ และศพไร้ศีรษะของนักรบทั้งเจ็ดคนพวกเขาทั้งหมดก็อ้าปากค้าง

"ชูโจว, หลิวเฉียนๆ...พวกเธอฆ่าคนเหล่านี้หรือเปล่า" เจ้าหน้าที่ตำรวจถามด้วยความตกใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นมือของชายที่มีแผลเป็นซึ่งดูเหมือนมือของสัตว์ประหลาด

แน่นอนว่าเขารู้ว่ามนุษย์กลายพันธุ์เเบบนี้น่ากลัวแค่ไหน….มันเหลือเชื่อที่ชูโจวและหลิวเฉียนๆสามารถฆ่าชายที่มีแผลเป็นได้

"เจ้าหน้าที่เกาจุน คุณเข้าใจผิดแล้วเราไม่ได้ฆ่าคนเหล่านี้...หลิงซานจากโรงเรียนมัธยมที่ 1 เป็นคนฆ่าพวกเขา เมื่อกี้เขาปรากฏตัวที่นี่" ชูโจวอธิบาย

"กลายเป็นว่านี่เป็นฝีมือ​ของหลิงซานจากโรงเรียนมัธยมที่ 1……ก็สมเหตุสมผลแล้ว"

เจ้าหน้าที่เกาจุนและคนอื่นๆพยักหน้า​ พวกเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับหลิงซานสัตว์ประหลาดอัจฉริยะแห่งโรงเรียน​มัธยมที่ 1

"แล้วพวกนั้นล่ะ….มันเกิดอะไรขึ้น?" เจ้าหน้าที่ เกาจุนมองไปที่โจวถงและจินเจิ้นหนานที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าที่มืดมน…เขาเกลียดคนอวดดีที่ไม่ทำตามคำสั่งเเบบนี้ที่สุด​

"เจ้าหน้าที่เกาจุน พวกเขา……..." หลิวเฉียนๆเเจ้งเหตุการณ์​ที่โจวถงและจินเจิ้นหนานได้ทำอะไรลงไปบ้างในก่อนหน้านี้​

เจ้าหน้าที่เกาจุนและคนอื่น ๆยิ่งมีสีหน้า​มืดมนยิ่งขึ้น พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าโจวถงและจินเจิ้นหนานจะกลัวความตายมากขนาดนี้ เพื่อความอยู่รอดพวกเขาไม่เพียงเลือกที่จะเข้าร่วมกับศัตรู แต่ยังต้องการที่จะเอาเพื่อนร่วมทีมของพวกเขาไปมอบให้กับศัตรู

"ใส่กุญแจมือพวกมันแล้วนำมันกลับไปหาผู้บัญชาการ" จากนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนเดินไปหาโจวถงและจินเจิ้นหนานอย่างเย็นชา ใส่กุญแจ​มือแต่ละคนและยกขึ้นไปตามลำดับ

เเละเจ้าหน้าที่ตำรวจอีก 2 นายก็ช่วยหามนักเรียนหญิงที่หมดสติทั้งสองคนออกไป

"ปฏิบัติการนี้จบลงแล้ว... ฉันจะรายงานผลงานของพวกเธอต่อผู้บังคับบัญชา"

"ตอนนี้…..กลับไปที่สถานีตำรวจกันเถอะ!"

……………………….