(ฟรี) บทที่ 126: แม่น้ำสวรรค์ปั่นป่วน กระบี่เดียวสยบ

พึ่งพูดจบ ฝูเหยาก็โดนมะเหงกเขกหัว

“โอ๊ย เจ้าทำอะไร เบาๆ หน่อย!” ฝูเหยาทำแก้มป่องพลางลูบหัว

“ที่นี่คือสำนักเทียนเจี้ยน อย่าคิดถึงแต่วิธีการของสำนักเหอฮวนของพวกเจ้า”

“ข้าก็ทำไปเพื่อเจ้ามิใช่หรือ!” ฝูเหยาแค่นเสียงเบาๆ “แม่นางนั่นหน้าตาก็ไม่เลว เจ้าก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไรเลย ช่างไม่รู้จักน้ำใจคนดีเสียจริง”

ซูหมิงไม่ต้องการพัวพันกับนางปีศาจน้อยฝูเหยามากนัก หันหลังเดินไปยังนอกหอพิรุณกระบี่

นอกหอพิรุณกระบี่ เสวี่ยชิงโหรวนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น อยู่ในท่าฝึกฝนหลับตาตั้งสมาธิ

ซุนฮ่าวหรานยืนอยู่ข้างๆ พลางรอคอย พลางมองไปยังทิศทางของหอพิรุณกระบี่ด้วยสายตาเคียดแค้น

“ชิงโหรว ข้าไม่เข้าใจเลยว่า ด้วยฐานะของเจ้า จำเป็นต้องมานั่งรออยู่หน้าหอพิรุณกระบี่อย่างต่ำต้อยเช่นนี้ด้วยหรือ?” ซุนฮ่าวหรานมีสีหน้าไม่พอใจ “ซูหมิงนั่นไม่คู่ควรเลยแม้แต่น้อย!”

“เจ้าเบาเสียงหน่อย!” เสวี่ยชิงโหรวลืมตาขึ้น ใบหน้างดงามปรากฏแววขุ่นเคือง “บุตรศักดิ์สิทธิ์กำลังฝึกฝนอยู่ข้างใน แม้แต่ท่านเจ้าสำนักก็ยังไม่กล้ารบกวน หากทำให้บุตรศักดิ์สิทธิ์ตกใจ เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ?”

เห็นปฏิกิริยาของเสวี่ยชิงโหรวเช่นนี้ ในใจของซุนฮ่าวหรานก็พลันเกิดความโกรธแค้นอย่างรุนแรง

“ข้าอยู่กับเจ้ามานานขนาดนี้ ไม่เคยเห็นเจ้าส่งยิ้มให้ข้าสักครั้ง พูดดีกับข้าสักคำ แต่ซูหมิงนั่น เจ้าพึ่งจะเจอเขาเพียงครั้งเดียว เพียงครั้งเดียวเจ้าก็ปกป้องเขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

ซุนฮ่าวหรานย่อตัวลงมองเสวี่ยชิงโหรว บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความสงสัย

“เจ้าเป็นคนดี!” เสวี่ยชิงโหรวสูดหายใจเข้าลึกแล้วกล่าว “แต่ข้าอยากจะแข็งแกร่งขึ้น และในสำนักเทียนเจี้ยน มีเพียงบุตรศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่สามารถช่วยข้าได้”

“เขาแข็งแกร่งตรงไหน?” ซุนฮ่าวหรานคลุ้มคลั่งอย่างสมบูรณ์ ตะโกนลั่น “เจ้าไม่ได้ยินหรือว่าเขาไม่มีแม้แต่ปรากฏการณ์ประตูสวรรค์ คนเช่นนี้มีอะไรน่าให้เจ้าเชิดชู?”

เสวี่ยชิงโหรวหันหน้าหนี ไม่พูดอะไร

“เจ้ารอไปเถอะ รอให้เขาออกมา ข้าจะทำให้เจ้าเข้าใจว่า เมื่อเทียบกับข้าแล้ว เขาไม่ได้เรื่องอะไรเลย!” ซุนฮ่าวหรานกล่าวอย่างดุร้าย ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายแห่งความอาฆาต

แต่พึ่งพูดจบ ค่ายกลป้องกันของหอพิรุณกระบี่ก็บิดเบี้ยว

ภายใน ซูหมิงในชุดคลุมสีขาวพร้อมกับฝูเหยาก้าวเดินออกมา

“บุตรศักดิ์สิทธิ์...” เห็นซูหมิง เสวี่ยชิงโหรวรีบลุกขึ้นคารวะ

“ช่างประจวบเหมาะเสียจริง ข้าพึ่งจะฝึกฝนเสร็จก็มีสุนัขมาเห่าอยู่หน้าประตูแล้วหรือ?” ซูหมิงยิ้ม สายตากวาดมองซุนฮ่าวหรานเบาๆ

“ซุนฮ่าวหรานเคยตัว ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ หวังว่าบุตรศักดิ์สิทธิ์จะให้อภัย!” เสวี่ยชิงโหรวโค้งคำนับเล็กน้อย

ถึงแม้ว่านางจะไม่ชอบซุนฮ่าวหราน แต่เขาก็ติดตามนางมาหลายปี ก็ยังคงไม่อยากเห็นซุนฮ่าวหรานกับซูหมิงบาดหมางกันอยู่บ้าง

“ชิงโหรว เจ้าไม่ต้องไปพูดดีกับเขาหรอก เหมือนข้ากลัวเขานักนี่!”

พูดจบ ซุนฮ่าวหรานก็มองซูหมิงด้วยสีหน้าหยิ่งยโส “การประลองครั้งก่อนข้าแพ้เจ้า แต่ตอนนั้นข้ายังไม่ได้ใช้ปรากฏการณ์ประตูสวรรค์ วันนี้หากเจ้ามีความสามารถ ก็มาสู้กับข้าอีกครั้ง”

“ซุนฮ่าวหราน เจ้าเลิกก่อเรื่องได้แล้วหรือยัง!” เสวี่ยชิงโหรวเอ่ยขึ้น ในน้ำเสียงมีแววโกรธเล็กน้อย

ยิ่งเห็นซุนฮ่าวหรานก่อเรื่องไร้สาระเช่นนี้ นางก็ยิ่งรังเกียจ

“ข้าก็แค่ท้าทายบุตรศักดิ์สิทธิ์ตามปกติ ข้าก่อเรื่องตรงไหน?” ซุนฮ่าวหรานมองซูหมิงอย่างเย็นชา “หรือว่า บุตรศักดิ์สิทธิ์ท่านกลัวแล้ว ไม่กล้ารับคำท้า?”

“เจ้ามันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี...” เสวี่ยชิงโหรวพูดจบ ก็โค้งคำนับซูหมิงอีกครั้ง “ครั้งนี้ชิงโหรวมาเพื่อขอคำชี้แนะจากบุตรศักดิ์สิทธิ์ ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ข้าจะพาซุนฮ่าวหรานจากไปเดี๋ยวนี้ เพื่อไม่ให้รบกวนความสงบของบุตรศักดิ์สิทธิ์”

พูดจบ เสวี่ยชิงโหรวก็หันหลังเตรียมจะจากไป

“เดี๋ยวก่อน!” ในขณะนั้นเอง เสียงของซูหมิงก็ดังมาจากด้านหลัง

“บุตรศักดิ์สิทธิ์โปรดสั่งมาได้เลย!”

“ในเมื่อซุนฮ่าวหรานบอกว่าอยากจะสู้กับข้า หากจากไปเช่นนี้ ไม่แน่ว่าอาจจะทิ้งปมในใจให้เขาได้ ข้าคือบุตรศักดิ์สิทธิ์ สมควรให้โอกาสเขา” ซูหมิงยิ้มอย่างมีเลศนัย เอ่ยขึ้นเบาๆ

“แต่ว่า...” เสวี่ยชิงโหรวมีสีหน้าลำบากใจ

“ชิงโหรวเจ้าอย่าพูดเลย!” ซุนฮ่าวหรานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวขวางหน้าเสวี่ยชิงโหรว “ข้ารู้ว่าเจ้ากลัวข้าจะชนะเขา แต่เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะรู้จักประมาณตน จะไม่ทำให้เขาแพ้อย่างน่าเกลียดเกินไป”

ซูหมิงที่ได้ยินคำพูดนี้ก็ยิ้มโดยไม่พูดอะไร

ส่วนฝูเหยาที่อยู่ด้านหลังกลับกุมขมับหัวเราะอย่างขมขื่น ถึงแม้ว่านางจะไม่รู้ว่าในช่วงครึ่งเดือนนี้ซูหมิงพัฒนาไปมากเพียงใด

แต่นางสัมผัสได้ลางๆ ว่า ซูหมิงในตอนนี้จะต้องแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อแน่นอน

……

ส่วนซุนฮ่าวหรานที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้ ฝูเหยาก็ทำได้เพียงภาวนาให้เขาโชคดีเงียบๆ...

“วันนี้ ข้าซุนฮ่าวหรานจะทำให้เจ้าคนที่ไม่แม้แต่จะมีปรากฏการณ์ประตูสวรรค์ได้รู้ว่า อะไรคือพลังของปรากฏการณ์ประตูสวรรค์!” ขณะพูด ประตูสวรรค์สีฟ้าบานหนึ่งก็ลอยอยู่ด้านหลังซุนฮ่าวหรานแล้ว

แสงสีฟ้าสาดส่อง ประตูสวรรค์สั่นสะเทือนเล็กน้อย

จากนั้น แม่น้ำยาวที่คดเคี้ยวไหลเชี่ยวก็ค่อยๆ ปรากฏออกมาจากภายในประตูสวรรค์

แม่น้ำนั้นมีสีเหลืองขุ่นทั้งสาย ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด จะไหลไปยังที่ใด เพียงแค่น้ำกระเซ็นปั่นป่วนเล็กน้อย ก็ยังคงทำให้ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน

“แม่น้ำสวรรค์ปั่นป่วน!” ดวงตาของฝูเหยาหรี่ลงเล็กน้อย “ในเมื่อเป็นหนึ่งในปรากฏการณ์ที่แข็งแกร่งที่สุดภายใต้สิบสุดยอดปรากฏการณ์ประตูสวรรค์ ก็ไม่แปลกที่เขากล้ามาท้าทายซูหมิง”

“เวลาโอหังของเจ้าควรจะจบลงได้แล้ว!” ซุนฮ่าวหรานตวาดลั่น ชี้นิ้วกระบี่ในมือออกไป

จากนั้น ในแม่น้ำที่เชี่ยวกรากก็พลันมีสายน้ำขนาดเท่าข้อมือจำนวนนับไม่ถ้วนพวยพุ่งขึ้นมา พวกมันต่างก็กลายเป็นกระบี่ยาว พุ่งเข้าสังหารซูหมิงพร้อมกับเสียงหวีดหวิว

ความว่างเปล่าถึงกับถูกตัดขาด บนกระบี่ยาวที่เกิดจากสายน้ำนับไม่ถ้วนนั้น มีกลิ่นอายที่แข็งแกร่งและยากที่จะต้านทานวนเวียนอยู่

“หากเจ้าสามารถฝึกฝนปรากฏการณ์นี้จนถึงขั้นสูงสุดได้ บางทีอาจจะเป็นภัยคุกคามต่อข้าอยู่บ้าง แต่ตอนนี้...” ซูหมิงส่ายหน้าเบาๆ

กุมนิ้วกระบี่ ยกมือขวาขึ้นสูง

ระหว่างที่พลังปราณและเจตจำนงกระบี่ปั่นป่วน เงาร่างขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นด้านหลังซูหมิงในทันที

“ก่อนที่เจ้าจะใช้ปรากฏการณ์ ข้าสามารถใช้กระบี่ไท่จี๋จักรพรรดิสวรรค์เอาชนะเจ้าได้ วันนี้ถึงแม้เจ้าจะใช้ปรากฏการณ์ ข้าก็ยังคงสามารถใช้กระบวนท่านี้สยบเจ้าได้เช่นกัน!”

สิ้นเสียง นิ้วของซูหมิงก็ชี้ลง

เงาแสงใหญ่โตราวกับภูเขา พร้อมกับชั่วพริบตาที่นิ้วของซูหมิงชี้ลง ก็ฟันกระบี่ยักษ์ลงมาพร้อมกัน

“หึ่งง!”

บนเงาแสงส่องประกายศักดิ์สิทธิ์ไร้สิ้นสุด ที่ใดที่กระบี่ยักษ์ผ่านไป ความว่างเปล่าก็ส่งเสียงหึ่งๆ

บนความว่างเปล่า กระบี่ยาวที่เกิดจากสายน้ำนับไม่ถ้วนในที่สุดก็ปะทะเข้ากับกระบี่ยักษ์

ไม่มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวฟ้าถล่มดินทลายอย่างที่คาดไว้ กระบี่ยาวที่เกิดจากสายน้ำเมื่อสัมผัสกับกระบี่ยักษ์ ก็ราวกับหยดน้ำฝนที่ตกลงในแม่น้ำ เพียงแค่ทำให้เกิดระลอกคลื่นเล็กน้อยบนกระบี่ยักษ์ จากนั้นก็หายไปในทันที

ซุนฮ่าวหรานเห็นดังนั้นก็ยิ่งคลุ้มคลั่ง ระดมกระบี่ยาวที่เกิดจากสายน้ำทั้งหมดพุ่งเข้าโจมตีกระบี่ยักษ์ทันที

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับกระบี่ยักษ์ที่ทรงพลังราวกับจะทำลายทุกสิ่ง กระบี่ยาวที่เกิดจากสายน้ำเหล่านั้นแทบจะไม่มีแรงต้านทานเลยแม้แต่น้อย ที่ใดที่กระบี่ยักษ์ผ่านไป ทุกสิ่งล้วนถูกทำลาย

ในที่สุด กระบี่ยักษ์ก็ลอยตกลงมา ขวางอยู่เหนือศีรษะของซุนฮ่าวหราน

“ปัง!”

นอกจากบริเวณที่ซุนฮ่าวหรานยืนอยู่ พื้นดินด้านล่างที่ตรงกับกระบี่ยักษ์ก็ถูกฟันจนเกิดเป็นร่องลึกยาวกว่าร้อยเมตร ลึกหลายเมตรในทันที

ซูหมิงไพล่มือเดียวไว้ด้านหลัง อีกมือกางนิ้วกระบี่ชี้ตรงไปยังซุนฮ่าวหราน เอ่ยขึ้นเบาๆ “เจ้าแพ้แล้ว!”

“อึก!”

ใต้กระบี่ยักษ์ สัมผัสได้ถึงพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากกระบี่ยักษ์เหนือศีรษะ เหงื่อเย็นหยดหนึ่งไหลลงมาจากหน้าผากของซุนฮ่าวหราน ลูกกระเดือกขยับอย่างยากลำบาก

จากนั้นก็กล่าวด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ:

“นี่...นี่คือกลิ่นอายของเจตจำนงกระบี่ระดับสาม...เจ้า...เป็นไปได้อย่างไร?”

……