บทที่ 122 พ่อค้าคนกลางที่น่าตกใจ (ฟรี)

บทที่ 122 พ่อค้าคนกลางที่น่าตกใจ (ฟรี)

ชายหนุ่มคนนั้นชื่อเฉิงซูหยวน ตอนนั้นเขาเคยขอคำแนะนำเรื่องการทำน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่จากเฉิงเฟิง

การทำน้ำซุปเกี่ยวข้องกับการเคี่ยวน้ำซุป แม้จะไม่ซับซ้อนเท่าน้ำซุประดับสูง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะอธิบายได้ในสองสามคำ เขาจึงขอเพิ่มช่องทางติดต่อเฉิงเฟิง และเฉิงเฟิงก็รับปากว่าจะสอนให้วันหลัง

ตอนนี้ผ่านมาสองสามวันแล้ว

...

ในห้องเช่าแห่งหนึ่งในเจียงเป่ย ชายหนุ่มกำลังจ้องหน้าจอแชทครุ่นคิด

ชายหนุ่มคนนี้คือเฉิงซูหยวน

แม้เฉิงซูหยวนจะเป็นคนเจียงเป่ย แต่แถวบ้านเขาไม่มีที่เหมาะสำหรับตั้งแผง

เพื่อความสะดวกในการขายของ เขาถึงขั้นเช่าห้องในละแวกนี้

ในฐานะคนที่มีบุคลิก E เขาแทบไม่เคยคิดมาก มักจะคิดอะไรก็ทำเลย

เขาถึงขั้นลาออกจากงานโปรแกรมเมอร์เพราะรู้สึกว่าน่าเบื่อเกินไป

แต่ตอนนี้เมื่อเผชิญหน้ากับหน้าจอแชท เฉิงซูหยวนกลับรู้สึกลังเลอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานาน

เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนเที่ยง เจ้าของร้านหนุ่มที่ดูลึกลับมาตั้งแผงข้างร้านของเฉิงซูหยวน

เจ้าของร้านคนนี้อายุน้อยกว่าเฉิงซูหยวนหลายปี

แต่ฝีมือทำอาหารของเขากลับทำให้เฉิงซูหยวนทึ่งมาก

เฉิงซูหยวนได้ชิมบะหมี่ราดหน้าที่เฉิงเฟิงทำ ถึงขั้นคิดอยากจะขอเป็นศิษย์

เฉิงเฟิงก็รับปากว่าจะสอนวิธีทำน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่ให้เฉิงซูหยวน

นี่จึงเป็นเหตุผลที่ตอนนี้เฉิงซูหยวนกำลังจ้องหน้าจอแชท ไม่รู้จะพิมพ์อะไรดี

อาหารที่เขาทำอร่อยขนาดนั้น คงไม่โกหกเราหรอก

แต่ด้วยความที่เป็นคนบุคลิก E เฉิงซูหยวนไม่ได้คิดมาก คิดแป๊บเดียวก็พิมพ์ถามไปตรงๆ

"พี่ใหญ่ ว่างเมื่อไหร่ครับ"

เฉิงเฟิงที่กำลังขายของยังไม่ได้เห็นข้อความ

เฉิงซูหยวนรอสักพัก เห็นไม่มีการตอบกลับ ก็ไม่ได้คิดมาก ปิดแชทแล้วเลื่อนดูคลิปสั้นแทน

"รักการกิน รักชีวิต สวัสดีครับ ผมห่าวหราน..."

ในแอพคลิปสั้น บล็อกเกอร์รีวิวร้านอาหารร่างท้วมกำลังพูดอย่างคล่องแคล่ว

เฉิงซูหยวนเพิ่งกดติดตามบล็อกเกอร์คนนี้ไม่นาน หลังจากที่บังเอิญเจอคลิปของหลี่ห่าวหราน และพบว่าบล็อกเกอร์ที่อ้างว่าเคยเป็นเชฟมืออาชีพคนนี้มีของดี เขาจึงกดติดตาม

ไม่กี่วันมานี้ ผู้ติดตามของบล็อกเกอร์คนนี้เพิ่มขึ้นเร็วมาก

เฉิงซูหยวนดูคลิปของเขาไม่ตกแม้แต่ตอนเดียว

เมื่อไม่กี่วันก่อน บล็อกเกอร์กลับบ้านที่อันเต๋อ ถ่ายคลิปอาหารพิเศษของอันเต๋อหลายตอน

เลื่อนข้ามช่วงสั่งอาหาร เฉิงซูหยวนเลือกดูช่วงวิจารณ์อาหารเลย

"สมแล้วที่เป็นเชฟมืออาชีพ วิจารณ์อาหารได้แม่นจริงๆ!" เฉิงซูหยวนทึ่งในใจ

...

ช่วงพีคของมื้อเย็นผ่านไปแล้ว

แต่คนต่อแถวหน้าร้านเฉิงเฟิงกลับไม่ได้น้อยลง

ทุกคนล้วนมีจิตวิทยาฝูงชน หลังจากการบอกต่อหลายวัน ชื่อเสียงร้านของเฉิงเฟิงในมหาวิทยาลัยแถวนี้ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ

ก่อนหน้านี้ คนที่มาร้านเฉิงเฟิงส่วนใหญ่มาเพื่อกินข้าว หรือมาชิมอาหารอร่อย

แต่ตอนนี้ มีหลายคนมาต่อแถว แค่เพื่อ 【เช็คอิน】

แน่นอน เรื่องตามกระแส นักศึกษาไม่เป็นรองใคร

ทำให้หลังผ่านเวลาอาหารเย็น คนทั้งถนนอาหารเริ่มน้อยลง แต่หน้าร้านเฉิงเฟิงยังมีคนอยู่เยอะ

"เถ้าแก่ ขอหมูตุ๋นห้าสิบหยวนครับ" คนที่ดูเหมือนนักศึกษาคนหนึ่งพูดหน้าร้านเฉิงเฟิง

"เท่าไหรนะ?" เฉิงเฟิงหรี่ตา

"ห้าสิบ... ห้าสิบหยวนครับ" น้ำเสียงเขาลังเลเล็กน้อย

เฉิงเฟิงขมวดคิ้ว อีกฝ่ายชัดเจนว่าเป็นคนรับจ้างต่อแถว

หรือพูดอีกอย่าง เรียกว่า "พ่อค้าคนกลาง"

เฉิงเฟิงส่ายหน้า พูดว่า: "ไม่ได้"

(จบบทที่ 122)