บทที่ 9 การเตรียมวัตถุดิบสำหรับบะหมี่น้ำมันลวก

บทที่ 9 การเตรียมวัตถุดิบสำหรับบะหมี่น้ำมันลวก

หลังจากเก็บร้าน ในขณะที่เฉิงเฟิงกำลังจะกลับ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว

【ยอดขายวันนี้: 327 หยวน】 【ยอดขายทำลายสถิติ 300 หยวน เปิดภารกิจใหม่】 【ร้านริมทางควรมีเมนูที่หลากหลาย เพิ่มเมนูใหม่: บะหมี่ 1 เมนู อาหารเนื้อ 1 เมนู และผัก 1 เมนู】 【ระยะเวลา: 1 เดือน】 【หมายเหตุ: ด้วยฝีมือการทำอาหารของท่านในปัจจุบัน การเรียนรู้เมนูใหม่อาจยากลำบาก ระยะเวลาหนึ่งเดือนค่อนข้างกระชั้นชิด กรุณาใช้เวลาที่มีอยู่อย่างคุ้มค่า】

วันนี้เป็นวันแรกที่เฉิงเฟิงได้เปิดร้านเต็มวันหลังจากได้รับระบบ

ยอดขายสามร้อยกว่าหยวนไม่ใช่จำนวนมาก ร้านริมทางทั่วไปที่ขายดีหน่อยมียอดขายวันละพันหยวนได้สบายๆ

ส่วนร้านที่ขายดีมากๆ หรือร้านเล็กๆ บางร้าน ยอดขายอาจสูงกว่าของเขาถึงสิบเท่า

แต่สำหรับร้านที่เพิ่งเปิด ยังไม่มีลูกค้าประจำ และขายแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับบะหมี่หยางชุนที่เป็นเมนูราคาถูกที่สุด ยอดขายสามร้อยกว่าหยวนถือว่าไม่น้อยแล้ว

ก่อนที่เฉิงเฟิงจะข้ามมิติมา เจ้าของร่างเดิมมักมียอดขายไม่ถึงสามสิบหยวนต่อวันด้วยซ้ำ

ส่วนภารกิจที่ระบบเพิ่งมอบให้ เฉิงเฟิงก็เคยคิดถึงการเพิ่มเมนูระหว่างขายของวันนี้แล้ว

การมีแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับบะหมี่หยางชุนดูจะน้อยเกินไป

เฉิงเฟิงรู้สูตรอาหารมากมาย เขาตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะลองคิดดูว่าควรเลือกเมนูอะไรดี

ส่วนระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ระบบให้มา ในความเห็นของเขากลับรู้สึกว่านานเกินไป

"อ้อ พรุ่งนี้ต้องไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ด้วย" ก่อนเข้านอน เฉิงเฟิงนึกขึ้นได้

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉิงเฟิงตื่นแต่เช้าตรู่

ตั้งแต่เริ่มฝึกฝนการทำอาหารในชาติก่อน เขาก็เคยชินกับการตื่นเช้าแล้ว

ถนนหน้าบ้านเริ่มมีชีวิตชีวาในยามเช้า

เฉิงเฟิงออกจากบ้านเพื่อหาที่กินอาหารเช้า

เขาเดินผ่านร้านบะหมี่หยางชุนที่กำลังขายอยู่ ร้านนี้เพิ่งได้ลองเมื่อวาน วันนี้ขอเว้นไปก่อน

เขาแวะซื้อโรูเจียโมที่มีเนื้อเป็นสองเท่าจากร้านข้างๆ แล้วเริ่มวางแผนสำหรับวันนี้

เมื่อวานระบบได้มอบภารกิจใหม่ ให้เพิ่มเมนูบะหมี่หนึ่งอย่าง อาหารเนื้อหนึ่งอย่าง และผักหนึ่งอย่างภายในหนึ่งเดือน

"บะหมี่..." เฉิงเฟิงมองโรูเจียโมในมือ

"โรูเจียโมคงไม่เหมาะ" เขาคำขณะเคี้ยวขนมปังที่ยัดไส้เนื้อ

"เนื้อแห้งไปหน่อย..." เฉิงเฟิงให้คะแนนต่ำกับร้านโรูเจียโมนี้ในใจ

หลังกินเสร็จ เฉิงเฟิงคิดว่าระบบจะออกมาให้ภารกิจทำโรูเจียโมเหมือนเมื่อวาน

แต่ระบบกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

"วันนี้จะเพิ่มเมนูบะหมี่อะไรดีนะ"

หลังครุ่นคิดสักพัก เฉิงเฟิงก็ได้คำตอบ

ร้านของเขาเมื่อวานมีแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับบะหมี่หยางชุน วันนี้ไม่ควรเปลี่ยนแปลงมากเกินไป

ดังนั้นเฉิงเฟิงจึงตัดสินใจเพิ่มบะหมี่ที่ซับซ้อนกว่าเดิมเล็กน้อยบนพื้นฐานของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและบะหมี่หยางชุน

เมนูใหม่นี้ต้องใช้วัตถุดิบใหม่ เฉิงเฟิงจึงวางแผนว่าจะซื้อโทรศัพท์ในช่วงเช้า แล้วค่อยไปซื้อวัตถุดิบในช่วงบ่าย

ในเขตมหาวิทยาลัยเจียงเป่ยมีร้านขายโทรศัพท์ขนาดไม่เล็ก

ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยแถวนี้

เฉิงเฟิงไม่มีความต้องการพิเศษเรื่องโทรศัพท์ เขาจึงเลือกรุ่นที่มีสเปคพอใช้ได้ แล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์คิดเงิน

"เฉิงเฟิง! บังเอิญจัง มาซ่อมโทรศัพท์เหรอ?"

ขณะที่เฉิงเฟิงกำลังเดินไปที่เคาน์เตอร์ หญิงสาวร่างสูงโปร่งก็ทักเขาขึ้น

เฉิงเฟิงมองอย่างพินิจ ก่อนจะพบข้อมูลของหญิงสาวคนนี้ในความทรงจำของร่างเดิม

"เปล่าครับ โทรศัพท์เครื่องเก่าใช้ซิมไม่ได้แล้ว เลยมาซื้อเครื่องใหม่" เฉิงเฟิงตอบพร้อมรอยยิ้ม

หญิงสาวคนนี้ชื่อเฉินซินอี้ เป็นหัวหน้าชั้นปีของเฉิงเฟิง

แม้เธอจะเป็นหัวหน้าชั้นปี แต่ทั้งสองคนไม่ได้สนิทกันมาก หลังพูดคุยกันเล็กน้อย ต่างคนจึงต่างแยกย้าย

หลังออกจากร้านโทรศัพท์ เฉิงเฟิงก็ลืมเรื่องการเจอกันโดยบังเอิญครั้งนี้อย่างรวดเร็ว

แทนที่จะกลับบ้าน เขามุ่งหน้าไปตลาดสด

เมื่อเข้าไปในตลาด สายตาของเฉิงเฟิงก็ถูกดึงดูดด้วยแผงผักด้านนอกสุด

หรือพูดให้ถูกคือ ถูกต้นหอมบนแผงนั้นดึงดูดความสนใจ

ต้นหอมที่วางเรียงอย่างเป็นระเบียบสร้างความรู้สึก "น่าเกรงขาม"

ต้นหอมมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 4 เซนติเมตร แม้ส่วนปลายสีเขียวจะถูกตัดแต่งแล้ว แต่ความยาวที่เหลือก็ยังเกินหนึ่งเมตร

เมื่อเทียบกับต้นหอมจากแผงอื่น มันทำให้ต้นหอมเหล่านั้นดูเล็กเหมือนของเล่น

เฉิงเฟิงมองออกถึงความพิเศษของต้นหอมนี้

"ลุง ต้นหอมจางชิวนี้ขายกิโลละเท่าไหร่ครับ?" เฉิงเฟิงถามตรงๆ

คำพูดของเฉิงเฟิงสร้างความประหลาดใจให้กับเจ้าของแผง เขาไม่คิดว่าคนหนุ่มอายุน้อยจะมองออกว่าต้นหอมของเขามาจากจางชิว

จางชิวขึ้นชื่อเรื่องต้นหอมมาแต่โบราณ ต้นหอมที่นี่ไม่ว่าจะเอาไปทำบะหมี่น้ำมันลวกหรือใช้เป็นเครื่องปรุง ก็ให้ผลลัพธ์ดีกว่าต้นหอมทั่วไป

ไม่มีการต่อรองราคามากนัก เฉิงเฟิงซื้อต้นหอมไปหลายสิบกิโล

ต้นหอมเก็บได้นาน และเกือบทุกเมนูก็ต้องใช้หอม หากใช้ไม่หมดก็ยังเอาไปทำน้ำมันหอมได้ ดังนั้นซื้อเยอะหน่อยก็ไม่เป็นไร

ยิ่งไปกว่านั้น ต้นหอมจางชิวมีผลผลิตไม่มาก การจะหาต้นหอมจางชิวที่มีคุณภาพดีขนาดนี้อีกครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย

หลังจากนำต้นหอมที่ซื้อมาไปเก็บที่บ้าน เฉิงเฟิงก็กลับมาที่ตลาดอีกครั้ง ซื้อกะหล่ำปลีสองหัวและมะเขือเทศสิบกิโล

"ไข่ยังมีสต็อกเหลืออยู่เยอะ ไม่ต้องซื้อแล้ว"

หลังจากเก็บวัตถุดิบเหล่านี้แล้ว เฉิงเฟิงก็ไปที่ซูเปอร์มาร์เกต ซื้อแป้งสาลีโปรตีนสูงหนึ่งถุง

ตอนนี้วัตถุดิบสำหรับเมนูใหม่ครบแล้ว

วันนี้เฉิงเฟิงจะเพิ่มบะหมี่เมนูใหม่ที่ร้าน นั่นคือ "บะหมี่น้ำมันลวก"

บะหมี่น้ำมันลวกเป็นอาหารดั้งเดิมของภาคเหนือ ถ้าพูดว่าบะหมี่หยางชุนเป็นตัวแทนของเส้นภาคใต้ บะหมี่น้ำมันลวกก็คือตัวแทนของเส้นภาคเหนือ

นี่เป็นอาหารครัวเรือน

ในหลายมณฑลทางภาคเหนือของประเทศมังกร แทบทุกบ้านทำบะหมี่น้ำมันลวกเป็น และแทบทุกบ้านก็มีวิธีทำที่ไม่เหมือนกัน

แก่นของการลวกน้ำมันคือการใช้อุณหภูมิน้ำมันสูงเพื่อกระตุ้นรสชาติของวัตถุดิบและเครื่องปรุง แล้วถ่ายทอดรสชาติเหล่านั้นสู่วัตถุดิบหลัก

หยิบยืมคำพูดจากสำนักอาหารลู่ที่ว่า: "มีรสต้องดึงออก ไร้รสต้องใส่เข้า"

ใช้อุณหภูมิน้ำมันดึงกลิ่นหอมของต้นหอมออกมา แล้วผสานกลิ่นหอมนั้นเข้ากับน้ำซุปและเส้น นี่คือหัวใจสำคัญของบะหมี่น้ำมันลวก

แน่นอน นอกจากนี้ยังต้องใช้วัตถุดิบอื่นๆ ส่วนใหญ่เป็นผัก

ในครัวเรือนทางภาคเหนือ มักจะใช้วัตถุดิบที่มี มีผักกาดขาวก็ใส่ผักกาดขาว มีมะเขือเทศก็ใส่มะเขือเทศ...

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมบะหมี่น้ำมันลวกของแต่ละบ้านจึงไม่เหมือนกัน

เฉิงเฟิงมองแป้งสาลีโปรตีนสูงตรงหน้า

"เมื่อจะทำบะหมี่น้ำมันลวก ก็ไม่ควรใช้เส้นจากโรงงานอีกต่อไป"

เส้นทั่วไปก็ทำบะหมี่น้ำมันลวกได้ แต่ในความเห็นของเฉิงเฟิง หากต้องการให้บะหมี่น้ำมันลวกมีรสสัมผัสและรสชาติที่ดีที่สุด ต้องใช้เส้นที่รีดด้วยมือเท่านั้น

เฉิงเฟิงขนวัตถุดิบขึ้นรถเข็น จากนั้นเริ่มปรับแต่งโมดูลของรถเข็นในหน้าระบบ

นี่เป็นรางวัลจากภารกิจที่เฉิงเฟิงเคยได้รับ

การทำเส้นด้วยมือต้องใช้อ่างนวดแป้งขนาดใหญ่ โต๊ะไม้ และไม้คลึงแป้ง

หลังแก้ไขเสร็จ รถเข็นในโลกความจริงก็เปลี่ยนแปลงตามไปด้วย

เฉิงเฟิงเทแป้งสาลีโปรตีนสูงลงในอ่างนวดแป้ง

(จบบทที่ 9)