บทที่ 157 - หอกโกลาหลสีชาด (7) [13-04-2020]

บทที่ 157 - หอกโกลาหลสีชาด (7)

”

ถ้าฉันไม่ได้ฆ่าเต่าทองด้วยเพลิงโกลาหลการเอาชนะบอสตัวนี้ก็อาจจะมากกว่านี้ ยัไงก็ตามฉันได้เผาเต่าทองไป และบอสก็ยังปรากฏตัวออกมาพร้อมกับเพลิงบนตัวมัน ฉันได้พบกับแค่เหตุการณ์นี้เท่านั้น แต่มันดูเหมือนว่าเพลิงโกลาหลมันสามารถจะสร้างความเสียหายได้อย่างต่อเนื่องโดยที่ไม่สามารถจะหยุดได้ และด้วยขนาดตัวที่ใหญ่โตของมันจึงทำให้เพลิงได้สร้างความเสียหายที่ร้ายแรงกับมัน

ถ้าฉันพยายามที่จะเผามันโดยไม่มีทั้งหมดนี้มันก็เป็นไปไม่ได้เลยด้วยมานาทั้งหมดของฉัน แรงและกำลังใจของสมาชิกในปาตี้ก็จะตกลงไปเช่นกัน น่าเสียดายที่มันไม่สามารถจะพิสูจน์อะไรได้เพราะมันได้ตายไปแล้ว

สิ่งนี้มันอาจจะบอกได้ว่าพวกเราโชคดี ฉันเชื่อว่ามันคงเป็นผลมาจากผลกรรมที่ฉันได้ทำมาตลอดชีวิตนี้ จากนั้นฉันก็ได้เก็บศพของบอสลงไปในช่องเก็บของ ทุกๆคนได้จดจ่ออยู่ที่ฉัน"

"เจ้าลูกชายรีบๆเลือกรางวัลได้แล้ว อย่าทำให้พ่อตายในขณะที่รอสิ"

"เป็นพ่อที่น่ารักอะไรแบบนี้ TK...แต่ว่ารางวัลอะไร เอกอะไรหรอ พวกนายกำลังคุยเรื่องอะไรกันแล้วก็นายทำอะไรกับด้วงตัวนั้น"

"มันมีอีกหลายสิ่งที่นายจะต้องแปลกใจ ฉันจะบอกนายทั้งหมดเมื่อการจู่โจมจบลง แน่นอนว่านายจะไม่สามารถหนีออกไปได้หลังจากได้ยินทุกอย่าแล้ว คุคุคุ"

"อย่าได้ข่มขูใครในขณะที่หัวเราะแบบนั้นสิ แล้วก็เลือกรางวัลซะ"

เนื่องจากว่าทุกคนกำลังใจร้อนฉันจึงกลับมาสนใจที่ลิสรางวัล

[1.รอยสักแมลงปีกแข็งสีทอง]

หลังจากฉันได้เห็นมันฉันก็เลือกในทันที ฉันไม่แม้แต่จะตรวจสอบรางวัลอื่นๆสักนิด มันคิดรอยสัก! ฉันจะต้องได้มันมา มันไม่ใช่ของที่เหมือนกับอุปกรณ์สวมใส่ซึ่งจะต้องเปลื่ยนอยู่ตลอดเวลา รอยสักมันจะเพิ่มสเตตัสอย่างถาวร ฉันจะไม่ยอมสูญเสียมันไป ในทันทีหลังจากนั้นด้านหลังมือซ้ายของฉันก็ร้อนขึ้น ฉันได้เอาถุงมือออกและมองไปที่มันที่ๆซึ่งฉันได้เห็นรอยสักแมลงปีกแข็งสีทอง

[คุณได้รับรอยสักแมลงปีกแข็งสีทอง โชคและพลังป้องกันของคุณเพิ่มขึ้น 20% ทักษะประเภทป้องกันทั้งหมดเพิ่มประสิทธิภาพ 50% ผลบวกจะถูกเพิ่มลงในการเจริญพันธ์ทั้งหมด]

อย่างที่ฉันคาดเอาไว้เลยผลของมันน่าทึ่งมาก เนื่องจากว่าโชคมันไม่สามารถจะเพิ่มขึ้นได้ด้วยแต้มสเตตัส ทางเดียวที่จะเพิ่มมันได้คือไอเทมและฉายาเท่านั้น รอยสักนี้มันจึงเป็นสิ่งที่ดีมากๆ แถมมันยังเพิ่มพลังป้องกันให้ฉันอีก 20% มันแม้แต่เพิ่มผลประสิทธืภาพให้กับทักษะประเภทป้องกันของฉัน ฉันสามารถจินตนาการได้เลยว่าทักษะผิวมังกรของฉันมันจะทรงพลังมากแค่ไหนในตอนนี้ นอกจากนี้ยังมีผลบวกต่อกิจกรรมการเจริญพันธ์... ฉันนั้นไม่ได้ทำกิจกรรมการเจริญพันธ์แน่นอน แต่ฉันก็แน่ใจว่ามันจะไม่ทำร้ายฉัน

สิ่งหนึ่งที่ฉันสงสัยก็คือรอยสักแมลงปีกแข็งสีทองนี้มันแตกต่างไปจากด้วงบอสก่อนหน้านี้ แน่นอนว่าเรื่องนี้มันไม่ได้สำคัญอะไรนัก เมื่อฉันกำลังลูบรอยสักของฉันอย่างพึงพอใจ ฮวาหยาก็กรี๊ดออกมา

"มันไม่มีอะไรเลยนอกจากแมลง"

"ฮวาหยาเธอจำได้ไหมว่าดันเจี้ยนนี้มีชื่อว่าอะไร? อย่าลืมนะว่ามันก็จะมีเหตุการการจู่โจมหลังจากนี้"

"ฉันเกลียดมัน ฉันเกลียดทุกอย่างที่นี่..."

ในตอนท้ายๆทุกๆคนที่ไม่ใช่คนสุดท้ายก็ได้เลือกรางวัลของพวกเขาจนเสร็จ พ่อได้รับหมวก ฮวาหยาได้แหวน และแม้ว่าแมงมุมจะไม่โผล่ออกมาแต่มันก็มีชุดเดรสที่ทำมาจากใยแมงมุมซึ่งเยอึนได้เลือกมันไป มันดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่สิ่งที่เธอได้หวังเอาไว้เพราะเธอได้กรี๊ดออกมาในตอนที่ได้รับมันมา เธอไม่แม้แต่จะแสดงให้ฉันเห็นว่ามันเป็นยังไง

สำหรับรูเดียแม้ว่าเธอจะเลือกรางวัลอย่างอื่นที่ดีกว่าแต่เธอก็เลือกอิลิกเซอร์ ถ้าฉันจำได้ถูกต้องเธอก็มักจะเลือกอิลิกเซอร์เสมอๆ แม้ว่าไอเทมอย่างอิลิกเซอร์มันจะหายากและเธอไม่ได้ขาดอุปกรณ์...แต่ฉันก็อดที่จะถามเธออกไปอย่างสงสัยไม่ได้

"รูเดียทำไมเธอถึงเลือกแต่อิลิกเซอร์"

"อิลิกเซอร์มันไม่เหมือนกับของใช้จากร้านขายของ พวกมันสามารถที่จะใช้กับคนอ่นได้...ฉันจะใช้มันเมื่อชินอยู่ในปัญหา"

"....อะ อ่่อ ขอบคุณนะ แต่เธอก็จะต้องใช้มันเมื่อเธอตกอยู่ในอันตรายเหมือนกันนะ"

"อู...."

เวร ฉันมันโง่เองที่ไม่สามารถจะเดาเหตุผลได้ตั้งแต่แรก เพราะฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นเหตุผลนี้ ฉันก็เลยสะดุ้งและถอยไป ฉันคิดว่าไม่มีใครจะได้ยินมัน แต่วอร์คเกอร์กำลังขำฉันอยู่

"ความรักที่เสียสละตัวเองให้กับชีวิตคู่มันเป็นความรักที่สวยงาม"

"อย่าได้ผลักดันความคิดที่บิดเบี้ยวของนายลงบนความรัก"

ฉันควรจะทำยังไงดี ถ้ามันเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันรู้สึกว่ามันจะจบลงด้วยการที่ฉันกลายเป็นสามีของรูเดีย ฉันรู้สึกหนาวไปถึงสันหลังและหันหน้าไปทางรูเดีย ขณะเดียวกันเธอก็มองมาที่ฉันด้วยสายตาแน่วแน่ ฉันได้หันหนีไปอย่างรวดเร็ว

"ทุกคนสภาพเป็นยังไงบ้าง?"

"เพอเฟค"

"เหมือนกัน"

"TK นายสามารถจะทำได้แม้แต่จะตั้งเวลาให้มอนสเตอร์ปรากฏตัวเลยหรอ"

"ใช่แล้ว ฉันจะบอกนายเร็วๆนี้แหละ"

"จริงนะ ถ้าฉันไม่ได้ต่อสู้ด้วยกันกับนายในหุบเขาแอนเทลโลป ฉันก็จะต้องสงสัยเกี่ยวกับนายมากในตอนนี้! แต่ว่าเพราะนายได้บอกว่านายจะอธิบายกับฉัน ฉันก็จะรอ ฉันอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์แล้วเช่นกัน ดังนั้นไปกันเธอ"

วอร์คเกอร์ได้หยิบโพชั่นและใส่มันลงไปในปาก จากนั้นเขาก็เลือกรางวัล โลกได้เริ่มพังทลายลงไปในทันที ในเวลาเดียวกันพลังงานจำนวนมหาศาลที่อยู่ในอากาศก็ได้ก่อให้เกิดเป็นลักษณะของมอนสเตอร์

[เหตุการการจู่โจมได้เกิดขึ้น การจู่โจมระดับ SS 50 คน 'ราชินีปีศาจตั๊กแตนตำข้าว' ในฐานะที่ปาตี้ของคุณได้เคลียร์เหตุการดันเจี้ยน คุณจะได้รับสิทธิโดยสมบูรณ์]

นอกสวนสาธารธได้โผล่ออกมาพร้อมกับการดิ้นรนของโลกแมลง ในช่วงกลางเขตแดนได้มีตักแตนตำข้าวที่กำลังพยายามจะยกร่างกายของมันขึ้น ฮวาหยาได้กรี๊ดออกมาอีกรอบหนึ่ง หูของฉันได้ดับลงไปโดยทันทีเพราะเสียงของเธอ

[มนุษย์ เจ้ากล้าที่จะไล่ข้าออกมา! ส่งข้ากลับไป! ส่งข้ากลับไปเดี๋ยวนี้]

พวกเราได้ตัวสั่นในทันทีด้วยเสียงที่น่าตกใจ บอสระดับ SS อยู่ในสภาวะที่โกรธมากจนส่งผลกระทบตรงมาถึงจิตใจของพวกเรา

[อย่าได้เอาฉันและลูกๆของฉันมาเกี่ยวข้องกับการต่อสู้ของเจ้า! ส่งข้ากลับไป!]

เสียงได้ดังขึ้นในหัวของฉัน ในขณะที่พ่อและวอร์คเกอร์ซึ่งมีการป้องกันทางจิตใจที่อ่อนแอกว่าได้ตัวเซโดยที่ไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคง ....สำหรับบอส 50 คน เธอได้เต็มไปด้วยจิตวิญญาณที่มากเกินไป ยังไงก็ตามสิ่งที่เธอพูดมันน่าสนใจ

ใช่เธอเพิ่งจะพูดคำว่า 'ลูก'

เหตุการดันเจี้ยนได้หายไปอย่างสมบูรณ์ และพวกเราได้มองเห็นตั๊กแตนตำข้าวยักษ์ที่ทำลายทางเข้าสวนสาธารณะไป มองไปที่ช่วงล่างของร่างกาย... พวกเราสามารถจะบอกได้เลยว่ามันป่องออกมาอย่างผิดปกติ พระเจ้า เธอ... เธอ....

"เธอท้อง! เธอกำลังแบกไข่อยู่"

[ฮีโร่ ฮีโร่ อีโร่ เจ้า เจ้า เจ้าเป็นคนที่นำข้ามาที่นี่]

"ตัดเจ้าตั๊กแตนตำข้าวนั่น! นายอยู่ที่นี่ในตอนที่เหตุการณ์ดันเจี้ยนปรากฏ

[อ่า อ่าาาาาาา! ข้าจะสาปแช่งแก ข้าจะสาปแช่งพวกแกทุกคน ข้าจะสาปแช่งโลกใบนี้ ตั้งแต่ที่ข้ามาที่นี่ข้าก็จะกินเจ้าทุกคน ข้าไม่ปล่อยให้มีคนที่จะมาทำร้ายลูกของข้ามีชีวิตอยู่]

ขาหน้าของมันได้ส่องแสงและมานาที่ไม่มีขีดจำกัดได้ถูกรวมเอาไว้ จากนั้นเอง...

[ฮีโร่]

ล็อทเต้ได้บินลงมาหาฉัน เธอกำลังรอคอยฉันอยู่ใกล้ๆนี้ ฉันได้กระโดดลงไปบนหลังของเธอและลูบล็อทเต้ที่มองไปที่ตั๊กแตนตำข้าวและคำรามออกมา

[เจ้าตัวเมียนั่นทำให้ฉันเข้าไปไม่ได้ เธอพยายามจะหลบซ่อนจากมอนสเตอร์ตัวอื่นๆ นังนั่นคือพวกหนีทัพ]

"โทษนะ ฉันไม่แน่ใจ่ว่านั่นมันหมายถึงอะไร"

[เธอมันเป็นเจ้าขี้ขลาด เธอได้แยกฉันจากฮีโร่...! ครั้งต่อไปฉันจะไม่ยอมปล่อยฮีโร่ไว้เพียงคนเดียว]

"อ่า อืมม... ขอบคุณนะ"

ดูเหมือนว่าเธอจะโกรธที่ไม่สามารถจะเข้าไปในดันเจี้ยนได้ ฉันได้ลูบล็อทเต้อีกครั้งที่กำลังกระพือปีกอย่างรุนแรง เป็นไปได้ไหมว่าไม่ใช่มอนสเตอร์ทั้งหมดจะอยู่ในฝั่งเดียวกัน นี้มันเป็นข่าวดีสำหรับมนุษย์หรือป่าวนะ ฉันสามารถจะคิดเรื่องนี้ได้ในภายหลัง ในตอนนี้ฉันจะต้องโฟกัสในสิ่งที่สำคัญที่สุดก่อน

"มันเป็นบอสการจู่โจมระดับ SS คลอดลูกมามันจะเป็นภัยพิบัติ เราจำเป็นต้องเอาชนะเธอไม่ว่ายังไงก็ตาม"

แม้ในขณะที่ฮวาหยาพูดออกมาด้วยเสียงสั่นๆ เธอก็ได้ถือคทาและลูกแก้วของเธอเตรียมต่อสู้ ดวงตาไซครอปสีทองได้เริ่มส่องแสงออกมาอีกครั้ง มันดูเหมือนว่าเธอกำลังกัดฟันแน่นและถือมันเอาไว้เผื่อเหตุการที่ไม่คาดฝัน วอร์คเกอร์ได้หยุดล้อเล่นและพึมพำออกมา

"รังไข่ของตั๊กแตนจะห่อตัวอ่อนตัวเล็กๆเอาไว้นับร้อยตัว มันอาจจะมากหรือน้อยตามขนาดตัวของมัน แต่ว่านี่...."

ด้วยขนาดท้องที่ป่องของเธอ เธอก็น่าจะคลอดลูกออกมาในเร็วๆนี้ ถ้าเธอหนีไปก็จะเกิดตั๊กแตนนับร้อยที่มีระดับ SS ออกมา แค่คิดถึงมันก็น่ากลัวแล้ว

"พวกเราจะหยุดเธอ"

พ่อได้พูดในขณะที่หอกสั่นจะคลื่นกระแทกที่รวมกันอยู่

"พวกเราจะหยุดเธอที่นี่แล้วเดี๋ยวนี้"

"ใช่แล้ว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอนั่นอ่อนแอกว่าเฟรมเดรก มันไม่มีเหตุผลอะไรที่เราจะแพ้เธอ"

ฉันก็ยังกล่าวเสริมให้กับคำให้กับลังใจขชองพ่อ แม้ว่ามันจะมีจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งกว่าเฟรมเดรก แต่มันก็สามารถจะเข้าใจได้ว่าเธอกำลังเป็นแม่ที่จะคลอดลูก

ในความจริงแล้วเราไม่สามารถจะมองไปที่เธอได้ ตั๊กแตนนั้นมีปีก แม้ว่ามันจะเป็นเพียงการคาดการณ์แต่ว่าเธอก็อาจจะบิดนขึ้นมาได้ มอนสเตอร์ที่ไม่มีปีกบางตัวยังบินได้เลย แล้วทำไมตัวที่มีปีกถึงจะบินไม่ได้ล่ะ?

ดังนั้นพวกเราจะต้องจบมันให้เร็วที่สุด

"ไปกันเลยล็อทเต้!"

[ปีกแห่งแสงที่สร้างจากเพลิงทมิฬ]

ล็อทเต้ได้กางปีกออกและทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เธอได้เร่งความเร็วมากขึ้นไปเรื่อยๆ เมื่อฉันได้มองกลับไปด้วยความสงสัย เพลิงทมิฬกำลังเผาไหม้อยู่บนปีกของเธอ มันเป็นทักษะที่เธอไม่เคยใช้ให้เห็นมาก่อน เธอ...โกรธมาก

"เจ้าลูกชาย หยุดขาหน้าของเธอ พ่อจะโจมตีขาของเธอ"

"ฉันก็จะร่วมด้วยนายท่านคนที่สอง"

"ฉะ ฉันจะปกป้องทั้งสองคนเอง"

"ฉันจะไปโจมตีด้านหลังของเธอ"

"ฉันก็จะใช้การโจมตีของตัวเองเหมือนกัน"

ผู้โจมตีระยะประชิดแต่ละคนต่างวก็พุ่งเข้าใส่ตั๊กแตน มันเหมือนกับว่าเธออยู่ไกลเพราะความสูงตระหง่านนั้น แต่ในความจริงแล้วมันค่อนข้าสงจะใกล้ นั่นเป็นวิธีที่ทำให้เหตุการการจู่โจมทำงานได้ดี ในเวลาพริบตาเดียวทุกคนก็ไปถึงเธอ

น่าแปลกใจที่คนแรกที่ส่งสัญญาณโจมตีคือฮวาหยา

"กินนี้ไปซะ"

เมื่อดวงตาสีทองได้กระพริบมันก็ได้ยิงรัสสีแสงออกไป เมื่อมันโดนกับขาหน้าของตั๊กแตนมันก็ระเบิดออก

[ก๊าซซซซซ]

"ลำแสง เจ้าสิ่งนั้นมันมีกี่ทักษะนะ"

"นั่นและ รีบๆไปเลย"

ฉันได้ใช้ออร่าของฉันปกคลุมหอกและสร้างเพลิงแห่งความโกลาหลขึ้นมา มองไปที่ขนาดที่ใหญ่โตของมัน ฉันรู้สึกเหมือนกับว่ามองไปที่ก็อซสิล่า

"ริยู ไพก้า ป้องกันขาหน้า"

[โอเค]

[เข้าใจแล้ว]

ภูติธาตุได้ตอบกลับมาอย่างงน่าเชื่อถือ ฉันได้ยินออกมาและตะโกนบอกล็อทเต้

"พุ่งเข้าไปด้วยความเร็วเต็มที่เลย"

[ฉันก็กำลังรอคำนี้อยู่]

ล็อทเต้ได้เร่งความเร็วขึ้นในทันทีและพุ่งเข้าใสใบหน้าของตั๊กแตน ยังไงก็ตามปฏิกิริยาของตั๊กแตนนั้นก็เร็วและดีมาก ก่อนที่ฉันจะสามารถแทงหอกไปที่หน้ามันได้ มันก็ใช้ข้างหน้าเหวี่ยงมาหาฉันอย่างรวดเร็ว

[ข้าจะเก็บเกี่ยวพลังของเจ้า]

[เจ้ากล้า]

[เยือกแข็ง]

ถ้าฉันลังเลแม้แต้นิดเดียวผลของการพุ่งก็จะหายไป ฉันเชื่อในพลังของภูติธาตุของฉันและไม่แม้แต่จะหันไป ฉันได้แทงหอกที่เผาด้วยเพลิงทมิฬเข้าไปที่หน้าของมัน ขาหน้าของมันได้กลายเป็นอัมพาตจากสายฟ้าของไพก้าและถูกแช่แข็งด้วยพลังน้ำแข็งของริยูทำให้มันหยุดลงกลางอากาศเท่านั้น

[ติดคริติคอล]

[ก๊าซซ เพลิง เพลิงที่ไม่ดับลง]

"มันยังไม่จบหรอก"

ล็อทเต้ได้เร่งความเร็วขึ้นและบินไปด้านหลังตั๊กแตซึ่งทิ้งเส้นทางเพลิงไว้เบื้องหลัง เพราะความเร็วของเธอทำให้ลทตีกับหน้าของฉัน

[ฮีโร่ ฉันจะเปลื่ยน]

"ถ้าฉันช้าแม้แต่นิดเดียวคนอื่นจะอยู่ในอันตรนาย เล็งไปที่หน้าของเธอและพุ่งต่อไป"

ฉันได้ตะโกนออกไปและใส่ออร่าลงไปในหอกอีกครั้ง เมื่อเราพวกเราได้พุ่งเข้าไปหาเธออีกครั้ง ร่างกายของเธอก็สั่น

[เจ้า....เจ้าาาาาาา]

[มันอันตราย เธอกำลังเปล่งออร่าที่ทรงพลัง]

[มันกำลังจะระเบิด]

[ฮีโร่ ตายยยยยยยยยย]

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี้เป็นทักษะที่เธอพยายามจะใช้ตั้งแต่ทีแรก ฉันคิดว่ามันถูกยกเลิกไปแล้ แต่มันดูเหมือนว่าเธอเพิ่งจะรวบรวมมันเสร็จ

ขาหน้าซ้ายของเธอซึ่งได้ถูกเผาไปด้วยเลเซอร์ของฮวาหยาได้เปล่งแสงสีแดงแลพุ่งเข้ามาหาฉัน เพราะล็อทเต้เร็วเกินไป ฉันก็ไม่คิดว่าเธอจะสามารถหลบมันได้ แม้แต่ภูติธาตุของฉันก็ไม่สามารถจะต้านมันได้

ฉันได้คิดด้วยความรวดเร็วว่าจะต้องทำยังไงจากนั้นเอง ฉันก็กระโดดออกไปจากหลังของล็อทเต้ด้วยพลังที่มากที่สุดที่จะส่งผลให้ล็อทเต้ที่บินด้วยความเร็วเต็มที่หลุดออกไปจากระยะโจมตีและลงไปอยู่กับพื่น

[ฮีโร่]

"ฉันจะไม่ตายดังนั้นรอรับฉันเลย ผิวมังกร"

ฉันได้ใช้ทักษะป้องกันและพุ่งเข้าไปหาตั๊กแตน แม้ว่าความเร็วของฉันจะลดลงไปครึ่งหนึ่งเมื่อใช้ผิวมังแต่ด้วยรอยสักหมาป่ายักษ์และชื่อที่แท้จริงเฮอร์มีส ฉันก็ไม่มีความเร็วมากขึ้น 45% และด้วยแต้มสเตตัสความคล่องแคล่ว ฉันก็ไม่สามารถจะพูดได้ว่ามันช้า

[นายจะตาย]

"ฮ่า ทำไมไม่ลองดูล่ะ"

หอกที่ถูกเผาด้วยเพลิงทมิฬและขาหน้าของตั๊กแตนที่้เรืองแสงสีแดงได้ปะทะกัน ขาหน้าได้ระเบิดเป็นชิ้นๆในทันที จากนั้นฝนหนามก็ได้ตกลงมาที่ฉัน ไม่มีที่ไหนที่จะหลบเลย

[คั๊กๆๆ ฉันจะเอาพลังของฮีโร่ มันเป็นการลงโทษสำหรับการเยาะแย่ผู้เป็นแม่]

เสียงของตั๊กแตนได้ดังขึ้น ฉันไม่สามารถจะตอบกลับไปได้เพราะกำลังยุ่งกับการป้องกันหนามที่ตกลงมา มันเจ็บมากๆ

"โอ มิทารัส ปกป้องเขา"

เสียงรนูเดียได้ดังขึ้นมาอย่างขัดเจนในขณะที่หนามแหนมได้กระแทกกับเพราะของฉันอย่างไม่สิ้นสุด ฉันได้รู้สึกถึกพลังชีวิตที่เพิ่มขึ้นในทันที ฉันได้เปิดตาและตะโกนออกไป

"ล็อทเต้"

[ทางนี้เลย]

ฉันได้หล่นลงไปบนหลังของล็อทเต้อย่างปลอดภัย จากนั้นก็ใช้มานาผลักหนามที่ติดกับเพราะออกไปและยกหอกขึ้น ในขณะนั้นเองฉันก็ได้ยินเสียงที่ตกใจของตั๊กแตน

[จะ เจ้ายังรอดอยู่ได้ยังไง....]

ก่อนที่เธอจะสังเหตเห็นขาของเธอที่ถูกตัดเธอก็ได้เอนได้ข้างหนึ่งแล้ว แน่นอนว่ามันไม่ใช่ผลงานของฉัน เพราะความโกรธเธอจึงสนใจแต่ฉันทำให้พรรคพวกของฉันสามารถโจมตีเธอได้อย่างง่ายดาย

[จะ เจ้า.... เจ้ากล้า]

"มันเป็นตาของเธอแล้วเจ้าตั๊กแตน...."

เพลิงสีดำได้เปล่งประกายรอบๆหอกของฉัน เมื่อฉันใส่พลังทั้งหมดของฉันลงไป ชั้นใหม่ของเพลิงสีขาวก็ได้ปรากฏเหนือเพลิงทมิฬ เพลิงทมิฬพยายามที่จะย้อมเพลิงสีขาวในขณะที่เพลิงสีขาวพยายามจะป้องกันพื้นที่ของตน หลังจากการต่อสู้กันพวกมันก็ได้เงียบลงไปราวกับว่ามันได้ยอมรับการมีอยู่ของกันและกัน

[มนุษย์อย่างเจ้ากล้าที่จะสร้างความอัปยศให้กับราชินีตั๊กแตนตำข้าวคนนี้! เจ้าจะต้องไม่ได้รับการให้อภัย! ครั้งต่อไปที่เจ้าจะได้เห็นข้า ข้าจะคือเทพแห่งความตาย]

ไม่ นั่นมันไม่ใช่เรื่องหลอก เธอได้กางปีกออกมาและกำลังจะบินหนีไป ยังไงก็ตามเขาไม่ยอมปล่อยให้มันเกิดขึ้นแน่ๆ

"เผา"

มานาที่ทรงพลังของฮวาหยาได้บิดเบือนมิติ จากนั้นเพลิงสีชาดก็ได้รุกขึ้นจากปีกของตั๊กแตน ภูติธาตุของฉันกํยังโจมตีปีกของเธอ

[เจ้ากล้าที่จะหนีหลังจากที่ทำร้ายชิน]

[ข้าจะทำให้เจ้าไม่มีทางทำร้ายนายท่านได้อีกต่อไป]

ริยูและไพก้าได้เผาและแช่แข็งปีกของตั๊กแตนเอาไว้ ในเวลาแปปนึงปักของเธอก็ได้พังลง ความพยายามที่จะหลบหนีได้พังลงไปทันที ในตอนนี้เธอได้สูญเสียปีก ขาหน้า และขาหนังไปแล้ว เธอได้ร้องออกมาอย่างโกรธแค้น

[ก๊าซซซซซ ข้าจะสาปแช่งเจ้าทั้งหมด ทำไมข้าต้องมาที่นี่ ทำไมข้าจะต้องเจ็บปวดอย่างงี้โดยมนุษย์ ฮีโร่ส่งพลังของเจ้ามา เพราะเจ้าพาข้ามาที่นี่ เจ้าจะต้องจ่ายมันด้วยชีวิต]

ในเวลานี้ขาหน้าข้างขวาของเธอได้พุ่งเข้ามาหาฉัน ฉันได้พุ่งไปในขณะที่แทงหอก แต่ขาหน้าก็ได้ถูกดันกลับไปในขณะที่สะบัดอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อฉันมองลงไปเป็ปเปอร์กำลังเล็งปืนมินิกันอยู่ เขากำลังยิงในขณะที่ขำไปด้วย

"คุณหญิงตั๊กแตน มันยังเร็วไปล้านปีที่จะรุกรานมนุษย์นะ"

[ก๊าซซซซซซซซซ]

ฉันมีสิ่งหนึ่งที่ต้องการจะพูดกับเป็ปเปอร์ แต่ว่าในตอนนี้มันคงไม่ใช่เวลา เนื่องจากพลังพลังทางกายภาพไของผู้ใช้ไม่ได้เพิ่มขึ้นมา เขาก็จะต้องฝึกฝนมันมาอย่างดี หลังจากที่กระสุนหลายร้อยนัดเข้าไปถึงโดนขาหน้าของมันทำให้มันไม่พุ่งเข้ามาหาฉันอีก ในตอนนี้มันเป็นโอกาสของฉันแล้ว

"กินนี่ไปซะ นี้เป็นการโจมตีที่สร้างขึ้นจากพลังของฮีโร่ที่เธอเกลียด"

ฉันได้เล็งหอกไปที่หน้าของเธอที่ซึ่งยังมีเพลิงทมิฬจากก่อนหน้านี้เผาอยู่ ด้วยการโจมตีนี้...ฉันจะจบมัน

[อ๊ากกกกกกกก ทำไมพวกเราจะต้องหายไป ทำไมพวกเราต้องสูญเสียพื้นที่ของเขา ทำไมข้าจะต้องตายด้วยคนแบบเจ้า!? ลูกของข้า! แล้วลูกของข้าล่ะ!? ก๊าซซซซซซซซ]

"ขอโทษนะ... แต่ว่าพวกเราก็ยังยุ่งอยู่กับการมองหาทางเอาตัวรอดเหมือนกัน"

ฉันได้กัดฟันในขณะที่เหวี่ยงหอกไปข้างหน้าในทันที

[เหตุการการจู่โ๗มสำเร็จ! นักจำสวจดันเจี้ยนจากโลก 6 คน และนักสำรวจอิสระ 2 คน รวมทั้งหมดนักสำรวจดันเจี้ยน 8 คนได้ประสบความสำเร็จในการเอาชนะเหตุการการจู่โจม ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่นี้จะเพิ่มรางวัลขึ้นอย่างมาก]

[คุณได้รับแต้มสเตตัส 3 แต้มสำหรับการเคลียร์ดหตุการการจู่โจม]

[คังชินมีผลงานสูงที่สุด เลือกรางวัลของคุณ]

[1.หนังสือเวทย์ข้ามมิติ

2.หนังสือเวทย์ย้อนกลับ

3.วิญญาณแห่งดาบการศึก

4.อิลิกเซอร์

5.มีดสั้นผู้พิทักษ์ของราชินีตั๊กแตนตำข้าว

6.เคียวรบของราชินีตั๊กแตนตำข้าว

7.3,000,000 ทอง

8.หนังสือเทคนิคการรำบำคลั่งของเลือดสด]

หลังจากฉันได้เห็นลิสรางวัล ฉันได้ล้มลงด้วยความอ่อนเพลิง ล็อทเต้ก็ได้กางปีกของเธออย่างช้าๆและลงพื้นเช่นเดียวกัน ในตอนนี้ฉันพึ่งจะคิดออก ล็อทเต้ได้ทำอะไรมากมายในวันนี้ แม้กระทั่งใช้ทักษะที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แม้ว่าฉันจะช่วยเธอไว้ในตอนนั้น ฉันก็ได้เตะเธอไป ... ฉันได้ลูบไปที่หัวของเธอ

"ขอโทษนะล็อทเต้ที่ฉันเตะเธอไป เจ็บมากไหม"

[มันไม่เป็นไรฮีโร่ ตราบเท่าที่นายลูกหัวของฉันอีกสักหน่อย ฮีโร่นี่มีเทคนิคการลูบหัวที่ดีเลยที่เดียว ฉันรู้สึกว่าความอ่อนเพลียได้หายไป]

ฉันได้ยิ้มกับคำพูดของล็อทเต้และลูบหัวเธอตามที่เธอต้องการ บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าเธอเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันก็ได้ แต่ฉันก้พบว่าเธอน่ารักที่เธอไม่ซื่อตรงกับตัวเอง

"ชินเป็นอะไรไหม?"

"TK"

"รีบๆหยิบรางวัล นาย....อั๊ก"

"เจ้าลูกชาย"

"ชิน"

เนื่องจากการโจมตีของราชีนีตั๊กแตนในก่อนหน้านี้มันดูเหมือนว่าทุกๆคนจะเป็นห่วงฉัน รูเดียควรจะรู้สภาพของฉันดีที่สุดเพราะเธอได้รักษาฉันในก่อนหน้านี้ ดังงนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงวิ่งมาหาฉันด้วยน้ำตาแบบนั้น แต่ฉันก็คิดว่ามันโอเคเพราะมันดูน่ารัก

และก็นาย ฉันเพิ่งจะรู้ตัว แต่ทำไมนายถึงเรียกชื่อฉันแบบนั้นล่ะเป็ปเปอร์!?