(ฟรี) บทที่ 130 ผู้อาวุโสใหญ่สาวเซ็กซี่อำนาจสูง

บทที่ 130 ผู้อาวุโสใหญ่สาวเซ็กซี่อำนาจสูง

"นี่ ที่นี่แหละ ต่อไปที่นี่ก็คือบ้านของเจ้า" ปี้หลินพาฉู่หรานกับมู่เฉินมาถึงใบไม้ขนาดมหึมาใบหนึ่ง

ใบไม้นี้แม้จะมีพื้นที่ถึงหนึ่งหมื่นตารางเมตร แต่ขนาดใบไม้เช่นนี้ก็ยังนับว่าเล็กอยู่

เพราะเมื่อครู่ปี้หลินพาฉู่หรานกับมู่เฉินเดินผ่านใบไม้ขนาดมหึมามากมาย บางใบถึงกับใหญ่เกินขอบเขตการรับรู้ของฉู่หราน

ด้วยพลังจิตของฉู่หรานในตอนนี้ ขอบเขตการรับรู้ถึงหนึ่งล้านเมตร ใบไม้ที่ใหญ่ขนาดนี้เกินจินตนาการของฉู่หรานไปแล้ว

"ดี" มู่เฉินไม่ได้เลือกมาก

แม้ใบไม้ผืนนี้จะไม่ใหญ่นัก แต่มู่เฉินรู้สึกได้ถึงประโยชน์ที่จะได้รับเมื่อตั้งรกรากที่นี่

ตอนนี้ต่อให้ให้ดาวเดิมแก่มู่เฉินสักสิบดวง มู่เฉินก็ไม่แลกเอาแน่

"ปี้หลิน ที่นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ฉู่หรานอดไม่ได้ที่จะถาม

"ที่นี่หรือ?"

"ที่พวกเราอยู่คือใบไม้ของต้นไม้แห่งชีวิต มู่เฉินยังไม่ถึงขั้นหลังฟ้าดิน จึงได้แค่ตั้งรกรากบนใบไม้ธรรมดา"

"แต่พวกเจ้าไม่ต้องกังวล แค่พลังของมู่เฉินเพิ่มขึ้น พื้นที่ใบไม้ก็จะขยายโดยอัตโนมัติ"

ฉู่หรานรู้สึกอึ้ง

เขาถามเรื่องขนาดพื้นที่ที่ไหนกัน?

สิ่งที่ฉู่หรานสนใจคือต้นไม้แห่งชีวิตต่างหาก

"ต้นไม้แห่งชีวิตคืออะไร?"

ปี้หลินส่ายหน้าช้าๆ "ต้นไม้แห่งชีวิตกำเนิดขึ้นมาอย่างไร ข้าเองก็ไม่รู้ หรือพูดให้ถูกก็คือ ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดรู้ต้นกำเนิดของต้นไม้แห่งชีวิต"

"แต่ต้นไม้แห่งชีวิตคือต้นไม้แม่ของเผ่าวิญญาณพวกเรา ตราบใดที่ต้นไม้แม่ไม่มีปัญหา เผ่าวิญญาณของพวกเราก็จะดำรงอยู่ตลอดไป"

"ต้นไม้แม่ของพวกเจ้าใหญ่แค่ไหน?"

"เรื่องนี้ข้าบอกไม่ถนัด เจ้าดูเองเถอะ" ปี้หลินยกมือขึ้น ม่านแสงสีเขียวปรากฏตรงหน้าฉู่หราน

บนม่านแสงสีเขียวเป็นต้นไม้ยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ในห้วงอวกาศ

ต้นไม้ยักษ์มีกิ่งก้านไม่มาก แต่ใบไม้บนแต่ละกิ่งก้านหนาทึบมาก

ฉู่หรานกลืนน้ำลาย

"พวกเราตอนนี้อยู่ที่ไหนกัน?"

จากม่านแสงสีเขียว ต้นไม้ยักษ์ไม่ได้ใหญ่มาก ก็แค่นั้นเอง

แต่ฉู่หรานยืนอยู่บนใบไม้ผืนหนึ่ง หากที่ที่เขาอยู่เป็นเพียงใบไม้หนึ่งของต้นไม้ยักษ์ที่ตั้งตระหง่านในห้วงอวกาศ...

ภาพนี้งดงามเกินไป ฉู่หรานไม่กล้าคิดต่อแล้ว

"ก็อยู่บนใบไม้ของต้นแม่ไงล่ะ ดูนี่" ปี้หลินควบคุมม่านแสง

ในม่านแสง ต้นไม้ยักษ์ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว

จากนั้นปรากฏลำต้น กิ่งก้าน ใบไม้

ในที่สุด ภาพหยุดนิ่งที่ใบไม้ที่ฉู่หรานและคนอื่นๆ กำลังยืนอยู่

"ใหญ่มากเลยนะ?" ฉู่หรานอุทานด้วยความประหลาดใจ

ปี้หลินพอใจกับปฏิกิริยาของฉู่หราน

การชมต้นไม้แห่งชีวิตทำให้ปี้หลินดีใจยิ่งกว่าการชมตัวปี้หลินเองเสียอีก

"ก็พอไปได้นะ พวกเราคุ้นชินกันแล้ว อีกอย่าง ร่างแท้ของพวกเราก็ไม่ได้เล็กหรอก"

คำพูดนี้ของปี้หลินทำให้ฉู่หรานรู้สึกเห็นใจ

ร่างแท้ของเผ่าวิญญาณล้วนใหญ่โตมากจริงๆ

"แต่เจ้าก็เก่งมากนะ เรื่องของเจ้าข้าได้ยินมาหมดแล้ว ช่วยมู่เฉินตั้งรกรากก่อน แล้วข้าจะพาเจ้าไปพบผู้อาวุโส ผู้อาวุโสต้องการพบเจ้า"

"ได้" ฉู่หรานพยักหน้า

มู่เฉินแน่นอนว่าไม่มีข้อขัดข้อง เขาดึงร่างแท้ที่ห้อยอยู่ที่คอออกมา

เมื่อมู่เฉินโยนร่างแท้ออกไป ร่างแท้ก็ขยายใหญ่ขึ้นทันที และในที่สุดก็หยั่งรากลงบนใบไม้

ขณะที่ร่างแท้ของมู่เฉินหยั่งราก มู่เฉินก็อดไม่ได้ที่จะครางออกมา ความสุขสบายที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนแล่นทั่วร่าง

ในชั่วขณะถัดมา กฎเกณฑ์แห่งไม้ก็ปรากฏรอบกายมู่เฉิน ภายในกฎเกณฑ์แห่งไม้ยังมีกฎเกณฑ์แห่งชีวิตลอยขึ้นมาเลือนราง

"ฉู่หราน ข้าไม่อยู่เป็นเพื่อนเจ้าแล้ว ข้ารู้สึกว่าขั้นพลังของข้ากำลังจะยกระดับแล้ว" มู่เฉินมองฉู่หรานด้วยสายตาขอโทษเล็กน้อย

"การยกระดับขั้นพลังสำคัญ เจ้าไม่ต้องสนใจข้า"

ฉู่หรานแน่นอนว่าไม่โทษมู่เฉิน ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีใครดูแล นี่ก็ยังมีน้องสาวปี้หลินอยู่ไม่ใช่หรือ?

"ได้" มู่เฉินตอบรับหนึ่งคำแล้วก็หายไป เขาต้องกลับไปที่ร่างแท้เพื่อเบิกด่าน

"พวกเราไปกันเถอะ" ปี้หลินร้องเรียกฉู่หรานหนึ่งที

"อืม"

ฉู่หรานเดินตามหลังปี้หลิน ทุกครั้งที่พวกเขาเดินมาถึงโคนใบไม้ พวกเขาก็จะถูกส่งไปยังใบไม้อีกใบหนึ่ง

ฉู่หรานไม่รู้สึกถึงคลื่นมิติ ไม่รู้ว่าพวกเขาถูกส่งไปอย่างไรกันแน่

แต่ฉู่หรานก็ไม่ได้ถาม บางเรื่องก็ถามได้ แต่บางเรื่องถามออกไปก็แสดงว่าไม่รู้จักกาลเทศะ

ฉู่หรานเชื่อว่าตนมีไอคิวที่ดีพอ

หลังจากเปลี่ยนสถานที่หลายครั้ง ปี้หลินก็พาฉู่หรานมาถึงใบไม้ขนาดมหึมาที่มีพื้นที่กว่าหนึ่งแสนตารางเมตร

ใบไม้นี้ใหญ่แค่ไหนกันแน่ ฉู่หรานไม่รู้ เพราะพลังจิตของเขาไม่สามารถหยั่งรู้ขอบเขตของใบไม้นี้ได้

"นี่คือบ้านของผู้อาวุโสใหญ่เผ่าวิญญาณของพวกเรา" ปี้หลินอธิบายให้ฉู่หรานฟัง

"ผู้อาวุโสใหญ่หรือ?"

"ใช่ ผู้เฒ่า ผู้รู้ และผู้แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าวิญญาณพวกเรา"

ปี้หลินแนะนำอย่างภาคภูมิใจ

ฉู่หรานชะงักไป

การที่มาเยือนเผ่าวิญญาณแล้วมีผู้แข็งแกร่งจากเผ่าวิญญาณมาต้อนรับตน เรื่องนี้ฉู่หรานเตรียมใจไว้แล้ว

ไม่ว่าอย่างไร ตนก็มีสายเลือดมังกรแท้สายพันธุ์สูงสุด เกียรติแค่นี้ต้องมีอยู่แล้ว

แต่ผู้แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าวิญญาณมาต้อนรับตน นี่มันต้องล้อเล่นแน่ๆ

วาสนาของตนไม่พอแน่นอน

"ทำไมผู้อาวุโสใหญ่ต้องการพบข้า?" ฉู่หรานอดถามไม่ได้

การรู้ล่วงหน้าว่าทำไมผู้อาวุโสใหญ่ถึงอยากพบตน ฉู่หรานจะได้เตรียมตัวไว้ก่อน

"ไม่รู้สิ แต่เจ้าไม่ต้องกลัว เผ่าวิญญาณกับเผ่าอีกาทองสามขาเป็นมิตรกัน ผู้อาวุโสใหญ่จะไม่ทำร้ายเจ้าอย่างแน่นอน" น้ำเสียงของปี้หลินมั่นใจมาก

ความจริงฉู่หรานก็รู้ว่าผู้อาวุโสใหญ่ผู้นี้คงไม่ทำร้ายตนแน่ แต่ก็อดรู้สึกหวั่นไม่ได้

"อ๊ะ ผู้อาวุโสใหญ่มาแล้ว" ปี้หลินพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

ฉู่หรานเงยหน้ามองไปข้างหน้า

ร่างหนึ่งค่อยๆ รวมตัวขึ้นตรงหน้าฉู่หราน ไม่ใช่การเคลื่อนย้ายในพริบตา แต่เป็นการค่อยๆ รวมตัวเป็นรูปร่าง ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก

"ผู้อาวุโสใหญ่" ปี้หลินกระโดดโลดเต้นไปหาผู้อาวุโสใหญ่ และซุกซนคว้าแขนของผู้อาวุโสใหญ่มาโยกไปมา

ฉู่หรานกลืนน้ำลายอีกรอบ

หากจะบอกว่าปี้หลินเป็นสาวน้อยบริสุทธิ์น่ารัก ผู้อาวุโสใหญ่ผู้นี้ก็คือสาวเซ็กซี่อำนาจสูงระดับคุณภาพ

"ฉู่หราน ขอพบผู้อาวุโสใหญ่" ฉู่หรานกล่าวทักทาย พร้อมกับเบือนสายตาของตนไปทางอื่น

"เด็กน้อยที่น่าสนใจ ขอบคุณเจ้าที่พาเด็กน้อยของเผ่าวิญญาณเรากลับมา" เสียงของผู้อาวุโสใหญ่ไพเราะยิ่งนัก มีเสียงก้องกังวานเล็กน้อย น่าหลงใหล

"ข้ากับมู่เฉินเป็นเพื่อนกัน การพาเขากลับมาเป็นสิ่งที่ควรทำ"

ผู้อาวุโสใหญ่พยักหน้าช้าๆ "ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ต้องขอบคุณเจ้า ได้ยินว่าเจ้าต้องการแก่นวิญญาณสำหรับบำเพ็ญเพียรใช่หรือไม่?"

"ใช่" ฉู่หรานไม่ได้ปฏิเสธ

"พอดีเผ่าวิญญาณของข้ามีแก่นวิญญาณอยู่บ้าง ถือว่าเป็นของขวัญต้อนรับจากข้าแล้วกัน" ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวจบก็โบกมือ โยนใบไม้สีเขียวใบหนึ่งออกมา

ใบไม้ใบนี้บรรจุจักรวาล มีพื้นที่ว่างอยู่ภายใน

ในพื้นที่ว่างนี้ มีแก่นวิญญาณสิบเส้นปล่อยพลังวิญญาณอย่างต่อเนื่อง และในนั้นมีแก่นวิญญาณระดับกลางถึงสองเส้น

(จบบทที่ 130)