(ฟรี) บทที่ 50 รวยแล้ว!

บทที่ 50 รวยแล้ว!

ทิศตะวันตกของเมืองฉวน ห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยกิโลเมตร

ที่นี่พืชพรรณเบาบาง ยากที่จะพบเห็นร่องรอยของสิ่งมีชีวิต

แต่กลับเป็นแหล่งโชควาสนาของหัวหน้าตระกูลเฉียน

"ที่นี่ละ เจ้าเมือง"

"ที่นี่เหรอ?"

เจ้าเมืองฉวนมองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย

นี่มันที่ไหนกัน?

นอกจากเนินเขาเล็กๆ ไม่กี่ลูก ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่โล่งเตียน ไม่มีอะไรเลย

"ใช่ อย่าเพิ่งดูถูกที่นี่ อีกไม่นานท่านจะเข้าใจเอง ตามข้ามา" หัวหน้าตระกูลเฉียนกล่าวอย่างมั่นใจ

เจ้าเมืองฉวนไม่สงสัย เดินตามหัวหน้าตระกูลเฉียนไป

หัวหน้าตระกูลเฉียนเดินวนเวียนระหว่างเนินเขาเล็กๆ ทุกครั้งที่ถึงจุดสำคัญ เขาจะวางหินวิเศษลงบนพื้น

หลังจากวางไปสิบแปดก้อน หินวิเศษทั้งหมดก็เปล่งแสง แสงเหล่านั้นเชื่อมโยงกันเป็นลวดลายลึกลับ

"เจ้าเมือง กำลังจะเปิดแล้ว"

"อืม"

ทั้งสองรอคอยอย่างเงียบๆ ไม่นานนัก เมื่อลวดลายในอากาศมั่นคงเต็มที่ ประตูมิติก็ปรากฏขึ้นตรงกลางลวดลาย

"นี่ล่ะ เข้าไปกันเถอะ" หัวหน้าตระกูลเฉียนเอ่ยแล้วก้าวนำ

เขากลัวว่าเจ้าเมืองฉวนจะไม่เชื่อใจตน

ทั้งสองก้าวเข้าประตูมิติ ราวกับได้ข้ามผ่านมิติ โลกที่ปรากฏทำให้เจ้าเมืองฉวนตกตะลึง

"นี่คือพื้นที่ผิดแผกหรือ?"

พื้นที่ผิดแผก คือคำเรียกของมนุษย์ที่ใช้กับมิติที่ไม่รู้จัก มีอยู่ทั่วโลก

ไม่มีใครรู้ว่าพื้นที่ผิดแผกเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่สิ่งที่แน่นอนคือ สิ่งมีชีวิตในพื้นที่ผิดแผกล้วนแข็งแกร่ง

"คงเรียกได้เช่นนั้น แต่ที่นี่ไม่ใหญ่นัก"

"แต่มีคุณค่ามหาศาล พลังวิญญาณที่นี่เข้มข้นกว่าดาวน้ำเงินมาก หากนำวัตถุวิญญาณมาเพาะปลูกที่นี่ จะได้ผลเป็นเท่าทวี" เจ้าเมืองฉวนรับรู้ได้ถึงพลังวิญญาณรอบตัว

พลังวิญญาณที่นี่เข้มข้นกว่าเมืองฉวนอย่างน้อยสี่ถึงห้าเท่า แม้เทียบกับแหล่งที่มีพลังวิญญาณเข้มข้นที่สุดบนดาวน้ำเงิน ก็ยังเหนือกว่าประมาณหนึ่งเท่า

นี่คืออะไร?

นี่คือความมั่งคั่ง

"ข้าเพียงสำรวจชายขอบที่นี่ ไม่อาจเข้าไปลึกกว่านี้ ข้างในอาจมีอันตราย"

หัวหน้าตระกูลเฉียนพูดตามตรง

เขาจะไม่รู้คุณค่าของที่นี่ได้อย่างไร?

สถานที่นี้ดีแน่ แต่ต้องมีกำลังพอที่จะยึดครองด้วย

"ไป เข้าไปดู" ใจของเจ้าเมืองฉวนเร่าร้อน มีอันตรายก็ไม่กลัว กำจัดทิ้งก็สิ้นเรื่อง

ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน

บริเวณชายขอบพื้นที่นี้ไม่มีอันตรายใดๆ มีเพียงทุ่งหญ้าสีเขียวสดที่ไม่รู้จักชื่อ แต่เมื่อเข้าไปลึกขึ้น ทัศนียภาพก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

หากชายขอบเป็นทุ่งหญ้า ภายในกลับเต็มไปด้วยป่าต้นไม้ประหลาด

"เจ้าเมือง ต้นไม้ที่นี่แปลกประหลาด ข้าถูกพวกมันขัดขวาง พวกมันเคลื่อนไหวได้และโจมตีด้วย"

"ปีศาจต้นไม้หรือ?"

"ไม่ถึงกับเป็นปีศาจต้นไม้ จากสังเกตการณ์ของข้า พวกมันไม่มีจิตวิญญาณ เพียงแต่มีสัญชาตญาณโจมตีสิ่งมีชีวิตที่เข้าใกล้"

"ด้วยความสามารถของท่าน ฝ่าเข้าไปไม่ได้งั้นหรือ?" เจ้าเมืองฉวนมองหัวหน้าตระกูลเฉียน

หัวหน้าตระกูลเฉียนเป็นถึงผู้แข็งแกร่งขั้นหก กลับไม่อาจจัดการกับต้นไม้แปลกประหลาดพวกนี้?

แม้ต้นไม้เหล่านี้จะดูแปลกจริงๆ ไร้ใบไม้ มีเพียงกิ่งก้านที่งอกอย่างไร้ระเบียบ โล่งเตียนดูน่าเกลียด

หัวหน้าตระกูลเฉียนส่ายหน้าช้าๆ

"เข้าไม่ได้ เข้าไปเพียงสิบเมตรก็ถูกพวกมันตีกลับออกมา" หัวหน้าตระกูลเฉียนตอบตามตรง

"ยิ่งกว่านั้น ต้นไม้ประหลาดพวกนี้สามารถต้านทานพลังพิเศษ ต้องใช้พลังร่างกายบุกฝ่าเท่านั้น"

"ต้านทานพลังพิเศษ? แน่ใจหรือ?" ดวงตาของเจ้าเมืองฉวนเปล่งประกาย ที่นี่ให้ความประหลาดใจเขาอีกครั้ง

"แน่ใจ เจ้าเมืองลองดูสักหน่อยก็รู้"

เจ้าเมืองฉวนได้ฟังแล้วรีบลองทันที ไม่ได้ใช้พลังพิเศษที่แข็งแกร่งเกินไป เพียงการโจมตีทั่วไป

สายฟ้าสีม่วงเปล่งแสงในอากาศ พุ่งเข้าใส่ต้นไม้ประหลาดต้นหนึ่ง

หากเป็นต้นไม้ทั่วไป สายฟ้าเพียงสายเดียวย่อมทำให้ต้นไม้แตกสลาย แต่ต้นไม้ประหลาดกลับไม่เป็นอะไร ราวกับสายฟ้าถูกกลืนกินโดยต้นไม้

"ช่างแปลกจริงๆ พวกเราจะเข้าไปด้วยกันหรือข้าจะลองเอง?"

"เจ้าเมือง ให้ข้าช่วยท่านเถิด สองคนย่อมง่ายกว่าคนเดียว" หัวหน้าตระกูลเฉียนรีบพูด

ปล่อยให้เจ้าเมืองฉวนเข้าไปคนเดียว แล้วตนจะมีส่วนร่วมได้อย่างไร?

"ดี พวกเราไปด้วยกัน" เจ้าเมืองฉวนไม่สนใจรายละเอียดเหล่านี้

จากนั้นทั้งสองคนก็เข้าสู่ป่าต้นไม้ประหลาด

ต้นไม้ประหลาดเป็นจริงตามที่หัวหน้าตระกูลเฉียนพูด เมื่อพวกเขาเข้าสู่รัศมีโจมตีของต้นไม้ กิ่งไม้ก็พุ่งเข้าใส่พวกเขา

หากเป็นเพียงต้นไม้ชายขอบโจมตี พวกเขาหลบได้อย่างง่ายดาย

แต่เมื่อพวกเขาเข้าไปลึกในป่าต้นไม้ประหลาด นั่นคือการเต้นระบำของปีศาจ กิ่งไม้นับไม่ถ้วนโจมตีมาจากทุกทิศทาง

"ฮึ!" เจ้าเมืองฉวนแค่นเสียงเย็นแล้วลงมือ ไม่หลบอีกต่อไป

หัวหน้าตระกูลเฉียนก็เช่นกัน

เจ้าเมืองฉวนสมกับเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นเจ็ด พลังการต่อสู้ทรงพลัง ลำพังคนเดียวก็สกัดกิ่งไม้ส่วนใหญ่ ไม่ให้เข้าใกล้ร่าง

หัวหน้าตระกูลเฉียนเพราะตามหลังเจ้าเมืองฉวน จึงไม่ลำบากนัก แต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย

"กิ่งไม้เหล่านี้ช่างแข็งแกร่ง หากนำไม้ชนิดนี้มาสร้างอาวุธ จะต้องได้รับความนิยมแน่"

สายตาของเจ้าเมืองฉวนเร่าร้อนยิ่งขึ้น

กิ่งไม้ประหลาดสามารถต้านทานการโจมตีโดยไม่หัก นี่เพียงพอที่จะแสดงถึงความแข็งแกร่งของต้นไม้

ยิ่งไปกว่านั้น ต้นไม้ประหลาดเหล่านี้ยังสามารถต้านทานการโจมตีด้วยพลังพิเศษ นับเป็นวัสดุชั้นเยี่ยม ไม่ว่าจะทำอาวุธหรือเกราะ ล้วนเหมาะสมยิ่ง

หัวหน้าตระกูลเฉียนวุ่นวายจนไม่มีเวลาตอบโต้เจ้าเมืองฉวน

เจ้าเมืองฉวนยิ่งสู้ยิ่งกล้า ความเร็วก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

หัวหน้าตระกูลเฉียนแทบจะร้องไห้ เขาตามเจ้าเมืองฉวนไม่ทันแล้ว

เมื่อทั้งสองเกือบจะออกจากป่าต้นไม้ประหลาด หัวหน้าตระกูลเฉียนพลาดท่าถูกกิ่งไม้ฟาดเข้าที่ร่าง

รอยแผลยาวปรากฏบนแผ่นหลังของหัวหน้าตระกูลเฉียน แม้จะใช้พลังพิเศษป้องกันก็ไร้ประโยชน์

พลังพิเศษในสายตาของต้นไม้ประหลาดเป็นเพียงเมฆหมอก

"จริงด้วย มีความสามารถในการทำลายเวทย์"

หัวหน้าตระกูลเฉียนได้ยินคำพูดของเจ้าเมืองฉวนแล้วรู้สึกขมขื่น

แปลว่าข้าเป็นหนูทดลองให้เจ้าใช่ไหม?

ยังดีที่ความเร็วของทั้งสองยังเร็วพอ ป่าต้นไม้ประหลาดก็ไม่ใหญ่นัก ทั้งสองเดินไปเพียงหนึ่งกิโลเมตรก็ออกจากขอบเขตป่าต้นไม้ประหลาด

"นี่คือ...?"

"พระเจ้า!"

เมื่อออกจากป่าต้นไม้ประหลาด ทั้งสองตกตะลึง

สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าพวกเขาแทบจะทำให้ตาบอด แผงผลึกสูงต่ำสลับกันเป็นแนว หากเปลี่ยนผลึกเป็นน้ำทะเล พวกเขาคงยืนอยู่ริมทะเล มองไปสุดลูกหูลูกตา ทุกที่ล้วนเป็นผลึก

"นี่ไม่ใช่ผลึกวิญญาณใช่ไหม?" หัวหน้าตระกูลเฉียนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

ผลึกวิญญาณคือหินที่บรรจุพลังวิญญาณ ผู้มีพลังพิเศษสามารถดูดซึมพลังวิญญาณในผลึกวิญญาณเพื่อฝึกฝน หากทั้งผืนนี้เป็นผลึกวิญญาณทั้งหมด...

รวยแล้ว!

เจ้าเมืองฉวนอดไม่ได้ที่จะเข้าไปทันที

ไม่ต้องใช้เครื่องมือใดๆ เพียงมือเปล่า ฝ่ามือฟาดลงไป ผลึกวิญญาณที่เป็นแผ่นเดียวกันแตกออกเป็นชิ้น

ผลึกวิญญาณขนาดต่างๆ หล่นลงมารอบๆ

เจ้าเมืองฉวนหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมาพิสูจน์

"เป็นผลึกวิญญาณจริงๆ!"

(จบบทที่ 50)