บทที่ 6 สังหารหมดทุกคน

บทที่ 6 สังหารหมดทุกคน

"นั่นคืองู"

ชายหญิงที่เหลือจ้องฉู่หรานไม่วางตา

ฉู่หรานอยู่ห่างจากพวกเขาเพียงห้าหกเมตรเท่านั้น

"ไม่ใช่สัตว์ปีศาจ"

หญิงสาวเอ่ยด้วยความหวาดกลัว

ฉู่หรานได้ยินคำพูดของนางแล้วก็ตกใจ: "พวกเขารู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ใช่สัตว์ปีศาจ?"

ฉู่หรานไม่ใช่สัตว์ปีศาจจริงๆ เขาเป็นเพียงงูเขียวธรรมดา

"ระวังไว้ ฆ่ามันซะ"

ชายหนุ่มเผยแววตาดุร้าย เขาไม่ได้จำฉู่หรานได้

ด้วยเวลาเพียงไม่กี่วัน จากตัวยาวหกเจ็ดสิบเซนติเมตรกลายเป็นสองเมตร มันช่างเหนือธรรมชาติเกินไป

ฉู่หรานไม่พอใจแล้ว

"เจ้าเห็นข้าเป็นอะไร?"

"ไม่กี่วันก่อน เจ้าเกือบเตะข้าส่งไปพบพระยายม ความแค้นนั้นข้ายังไม่ได้ชำระ เจ้ายังกล้าใช้สายตาขู่ข้าอีกหรือ?"

ฉู่หรานเชิดหัวงูขึ้น ใช้แววตาที่ดุร้ายยิ่งกว่าจ้องกลับไปยังชายหนุ่ม

"งูตัวนี้ไม่ง่าย พวกเราถอยเถอะ" หญิงสาวหวาดหวั่นในใจ

แม้ฉู่หรานจะยังไม่วิวัฒนาการเป็นสัตว์ปีศาจ แต่หญิงสาวรู้ว่าฉู่หรานไม่ใช่ตัวที่จะรับมือง่าย ยากกว่าไก่เจ็ดสีขั้นหนึ่งมากนัก

"ถอยอะไรกัน? พวกเราร่วมมือกันฆ่ามันได้ มันจับจ้องข้าแล้ว ข้าจะล่อมันไว้ข้างหน้า เจ้าอ้อมไปโจมตีมันจากด้านหลัง"

"วางใจเถิด ข้าจะล่อมันเอง อันตรายข้าจะรับทั้งหมด ข้ายังไม่กลัวเลย เจ้ากลัวอะไร?"

คำพูดของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวใจอ่อน

ที่สำคัญคือ สถานการณ์เป็นเช่นนี้จริงๆ คนที่เผชิญหน้ากับฉู่หรานโดยตรงถึงจะอันตรายที่สุด

ตอนนี้ ในสายตาของหญิงสาว ฉู่หรานดูเหมือนจะจับจ้องชายหนุ่มจริงๆ

"ตกลง"

หญิงสาวพยักหน้า แล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ เข้าใกล้ด้านหลังของฉู่หราน

ฉู่หรานหัวเราะในใจ

คนโง่สองคนนี้ วางแผนต่อกรกับข้าต่อหน้าข้า สมองพวกเจ้างอกมาอย่างไรกัน?

ความแตกต่างระหว่างมนุษย์กับสัตว์ป่าคือมนุษย์มีสติปัญญา

แต่แม้สองคนนี้จะคิดแตกก็คิดไม่ถึงว่าฉู่หรานเข้าใจทุกคำที่พวกเขาพูด

อย่าว่าแต่ฉู่หรานเลย สัตว์ปีศาจขั้นสี่ห้ายังไม่มีความสามารถเช่นนี้ แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรกับงูที่แม้แต่สัตว์ปีศาจยังไม่ใช่?

"ก็ได้ แกล้งไม่รู้ไปก่อน ฆ่าหญิงคนนี้ก่อน"

เห็นใจเพศหญิง?

ไม่มีทาง

พวกเขาตั้งใจจะฆ่าข้า ฉู่หรานจะมีความคิดเห็นใจเพศหญิงได้อย่างไร?

ไม่นาน หญิงสาวอ้อมมาอยู่ในจุดบอดของฉู่หราน ด้านหลัง

ฉู่หรานรู้ถึงปัญหานี้ เขาจงใจพุ่งเข้าหาชายหนุ่ม ทำท่าเหมือนจะโจมตี

ชายหนุ่มเตรียมป้องกัน มือขวาถือมีด มือซ้ายถือกระบอง กระบองยาวประมาณหนึ่งเมตรครึ่ง นี่คือวิธีหลักที่เขาใช้ป้องกันฉู่หราน

ขณะที่ฉู่หรานโจมตีชายหนุ่ม หญิงสาวด้านหลังฉู่หรานก็เคลื่อนไหว

แต่สิ่งที่ทั้งสองไม่คาดคิดคือ ฉู่หรานที่พุ่งไปครึ่งทางกลับหมุนตัวกลับอย่างฉับพลัน

หญิงสาวที่กำลังจะฟันดาบตะลึง

ขณะที่นางพยายามจะเก็บดาบมาป้องกัน ความเร็วของฉู่หรานก็พุ่งทะยานขึ้นทันที

ก่อนที่หญิงสาวจะนำดาบมาขวางหน้าอกทัน ฉู่หรานก็มาถึงแล้ว

รัดสังหาร

ความยาวสองเมตรของฉู่หราน เพียงพอจะพันรอบร่างช่วงบนของหญิงสาวได้สามรอบ

ภายใต้แรงรัดบีบจากร่างทั้งร่าง หญิงสาวไม่ทันได้ทิ้งคำพูดสมบูรณ์ไว้แม้แต่ประโยคเดียว

ชายที่เหลือกลืนน้ำลายไม่หยุด เขาได้เห็นกับตาว่าร่างของหญิงสาวถูกฉู่หรานรัดจนผิดรูป

เหมือนกับซอมบี้หญิงที่ร่างกายผิดที่ผิดทางในหนังซอมบี้

ในตอนนี้ ชายหนุ่มไม่มีความคิดที่จะฆ่าฉู่หรานเลยแม้แต่น้อย

"มีพวกเขาสองคน พอให้เจ้ากินอิ่มแล้ว อย่าเข้ามานะ"

ชายหนุ่มค่อยๆ ถอยหลัง

แม้เขารู้ว่าฉู่หรานไม่เข้าใจคำพูดของเขา แต่การพูดออกมาทำให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย

ฉู่หรานที่จัดการหญิงสาวเสร็จแล้วหันไปมองชายหนุ่ม

"คิดจะหนีหรือ?"

"เป็นไปไม่ได้ คนที่ข้าอยากฆ่าที่สุดคือเจ้านี่แหละ"

"บัดซบ เข้ามาสิ ข้าจะฟันเจ้าให้ตาย" ชายหนุ่มเห็นฉู่หรานมอง เขารู้ว่าวันนี้ระหว่างเขากับฉู่หราน ต้องมีคนหนึ่งตาย

แววตาดุร้ายของงูเขียวทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวในใจ

"นับว่าเจ้ามีความกล้า"

ฉู่หรานไม่มีทางสุภาพกับชายคนนี้ เมื่อฉู่หรานใช้ความเร็วเต็มที่ ร่างของเขากลายเป็นแสงสีเขียว ในชั่วพริบตาก็มาถึงเบื้องหน้าชายหนุ่ม

พลังของชายหนุ่มมีจำกัด ดวงตาจับทิศทางการเคลื่อนไหวของฉู่หรานได้ แต่ร่างกายตามไม่ทัน

ขณะที่ชายหนุ่มโบกกระบองในมือเพื่อขัดขวาง ร่างของฉู่หรานก็พันรอบร่างเขาแล้ว

"อย่า อย่า..."

"อย่าบ้านเจ้าสิ เมื่อไม่กี่วันก่อนเจ้าเตะข้า ข้าไม่เห็นเจ้าลังเลเลย"

ฉู่หรานออกแรงทั้งร่าง เสียงกระดูกเคลื่อนที่ดังขึ้นไม่หยุด

ใบหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยว แล้วเขาก็ทรุดลงกับพื้นพร้อมใบหน้าที่บิดเบี้ยว

"แค่นี้เอง?"

"ฮึ!"

ฉู่หรานแค่นเสียงหึอย่างภาคภูมิใจ

แล้วฉู่หรานก็ลำบากใจ

คนพวกนี้ จะกินหรือไม่?

พูดตามจริง แม้ฉู่หรานจะไม่รู้สึกอะไรกับการฆ่าคน แต่ถ้าให้เขากินคนจริงๆ เขาก็ยังข้ามกำแพงในใจไม่ได้

"ดูก่อนว่าพวกนี้มีอะไรบ้าง"

ฉู่หรานรู้สึกอยากรู้เกี่ยวกับโลกที่เขาอยู่ตอนนี้

การทำความเข้าใจโลกใบนี้ การเริ่มจากมนุษย์เป็นวิธีที่ง่ายและเร็วที่สุด

ฉู่หรานค้นดูศพชายสองคนก่อน

แล้วฉู่หรานก็ได้คำตอบ ชายสองคนนี้เป็นคนจน บนตัวนอกจากอาวุธและเสื้อผ้า ไม่มีอะไรเลย

แต่โชคดีที่ฉู่หรานพบบางสิ่งบนตัวหญิงสาว

ไม่มีหนังสือที่อธิบายว่าโลกนี้เป็นอย่างไร แต่ฉู่หรานพบผลไม้หนึ่งลูกจากอกของหญิงสาว

ขนาดเท่าแอปเปิ้ลปกติ สีแปลกๆ คือสีขาวนวล

ฉู่หรานจ้องมองผลไม้ ในใจมีความรู้สึกถูกดึงดูดแปลกๆ

"ทำไมข้ารู้สึกว่าสิ่งนี้ดึงดูดข้ามากเหลือเกิน?"

"จะเป็นผลไม้พิษที่ดึงดูดสัตว์ปีศาจหรือไม่?"

"ระบบ นี่คือผลไม้อะไร? มีพิษหรือไม่?"

"ดิ้ง! นี่คือผลวิญญาณวายุ ไม่มีพิษ"

"ผลวิเศษ ไม่มีพิษ? ของดีนี่"

ได้รับคำตอบจากระบบ ฉู่หรานแน่นอนว่าไม่ลังเลอีกต่อไป อ้าปากกลืนผลวิญญาณวายุลงท้องไปทันที

ไม่ทันได้ลิ้มรส

"ดิ้ง! โฮสต์กลืนกินผลวิญญาณวายุ ค่าวิวัฒนาการ +1000 ปลุกธาตุลม"

"ดิ้ง! ยินดีด้วย โฮสต์เปิดเส้นทางวิวัฒนาการแล้ว เมื่อคุณสมบัติทั้งหมดถึง 50 จุด จะสามารถวิวัฒนาการเป็นสัตว์ปีศาจขั้นหนึ่ง"

ฉู่หรานรู้สึกงงงวย

ไม่คิดว่ากลืนผลไม้วิเศษหนึ่งลูกจะทำให้มีการแจ้งเตือนถึงสองข้อ

"ระบบ เจ้าหลอกข้าหรือไม่? ไก่ป่านั่นเป็นสัตว์ปีศาจขั้นหนึ่ง คุณสมบัติทั้งหมดของมันถึง 50 แล้วหรือ?"

"ดิ้ง! โปรดอย่าเปรียบเทียบกับสัตว์ระดับต่ำที่สุด"

"อืม พูดมีเหตุผล แต่ระบบเอ๋ย ธาตุลมใช้อย่างไร?"

"ดิ้ง! โปรดทำความเข้าใจด้วยตนเอง พลังจิตของโฮสต์ต่ำเกินไป แนะนำให้โฮสต์เพิ่มพลังจิตขึ้นเกินสิบจุดก่อนที่จะลองใช้"

"เพิ่มพลัง"

เพิ่งได้รับค่าวิวัฒนาการ 1000 จุดจากการกลืนผลวิญญาณวายุ ไม่เพิ่มตอนนี้จะรอเมื่อไหร่?

ฉู่หรานเอาค่าวิวัฒนาการที่เพิ่งได้มาทั้งหมดเพิ่มให้พลังจิต ความคล่องตัวที่เตรียมจะเพิ่มต้องวางไว้ก่อน

พลังจิตถูกฉู่หรานเพิ่มเป็น 13 จุด ฉู่หรานรู้สึกว่าสมองของตนเองแจ่มชัดขึ้นมาก และเขายังรับรู้ถึงพลังงานในร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

"นี่คือพลังของธาตุลมหรือ? การเพิ่มพลังจิตทำให้พลังนี้แข็งแกร่งขึ้น?"

"แล้วปัญหาคือ จะใช้พลังนี้อย่างไร?"

(จบบทที่ 6)