ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 505 ราชาศักดิ์สิทธิ์ร่วมมือกัน

ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 505 ราชาศักดิ์สิทธิ์ร่วมมือกัน

องครักษ์ผู้นั้นรีบอธิบายให้ฉินสุยฟังอย่างละเอียด ฉินสุยเงียบไปครู่หนึ่ง

สาเหตุก็คือหลังจากที่เขาฟังคำอธิบายขององครักษ์แล้ว ภายในใจยังคงตกตะลึงยิ่งนัก

ระดับผสานมรรคระยะกลางหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น ยังคงสามารถอัญเชิญหุ่นเชิดเงาระดับผสานมรรคออกมาได้มากมายเช่นนี้ เป็นไปได้อย่างไร?

หากคำพูดนี้มาจากปากของผู้อื่น ฉินสุยคงจะต้องตั้งข้อสงสัยอย่างแน่นอน

แต่ทว่า คำพูดนี้กลับมาจากปากขององครักษ์ที่จงรักภักดีต่อเขาผู้นี้

ความน่าเชื่อถือย่อมไม่ต้องสงสัย

"เฮ้อ ดูเหมือนว่าเรายังคงประเมินราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เทียนจี้ต่ำเกินไปแล้ว"

"ไม่คิดเลยว่าราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เทียนจี้จะซ่อนตัวลึกถึงเพียงนี้!"

"เอาล่ะ เจ้าจงถอยไปก่อน"

"ขอรับ"

องครักษ์ผู้นั้นจากไป

ฉินสุยครุ่นคิดว่าควรจะวางแผนขั้นต่อไปอย่างไร

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

หยิบจี้หยกชิ้นหนึ่งที่ไม่ได้หยิบขึ้นมานานแล้ว ออกมาจากมือขวา

จี้หยกชิ้นนี้กำลังเปล่งประกายแสงสลัวออกมา

เขาจำได้ว่าจี้หยกชิ้นนี้ เมื่อหลายร้อยปีก่อน ตอนที่ราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์หวู่เจินเฉลิมฉลองการขึ้นครองราชย์ของเขา หวู่ซวี่ได้ส่งทูตนำจี้หยกชิ้นนี้มาให้เป็นของขวัญ

ฉินสุยครุ่นคิดเล็กน้อย ส่งปราณวิญญาณของตนเองเข้าไปในจี้หยก

จี้หยกเปล่งประกายแสงที่เจิดจรัสออกมา

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นจากจี้หยก

ฉินสุยเห็นหวู่ซวี่ที่สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก ปรากฏตัวขึ้นภายในภาพ

"ไม่ทราบว่าราชาศักดิ์สิทธิ์หวู่มีเรื่องอันใดหรือ"

ฉินสุยกล่าวอย่างใจเย็น

หวู่ซวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ต่ำว่า "ราชาศักดิ์สิทธิ์ฉิน ท่านต้องการร่วมมือกับเราหรือไม่"

ฉินสุยหรี่ตาลง "โอ้ ทำไมถึงคิดที่จะร่วมมือกับเราขึ้นมากะทันหัน นี่ไม่ใช่นิสัยของราชาศักดิ์สิทธิ์หวู่กระมัง"

ทันใดนั้น หวู่ซวี่ก็กล่าวประโยคที่น่าตกใจออกมา "ราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์ฮ่าวหมิงได้ถูกราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เทียนจี้ควบคุมอย่างลับ ๆ พลังอำนาจของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เทียนจี้นั้นเหนือกว่าที่เราคาดการณ์เอาไว้มาก หากราชวงศ์ของเราทั้งสองไม่ร่วมมือกัน มหาทวีปแคว้นสงครามแห่งนี้ ไม่ช้าก็เร็วก็จะตกเป็นของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เทียนจี้"

ฉินสุยที่ได้ยินประโยคนี้ สีหน้าที่ดูเหมือนจะเยาะเย้ยก็พลันหายไป

"ท่านกล่าวว่าราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์ฮ่าวหมิงถูกราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เทียนจี้ควบคุมแล้วหรือ!?"

"ใช่แล้ว"

หวู่ซวี่ยอมรับ

สีหน้าของฉินสุยดูไม่แน่นอน

พูดตามตรง เรื่องใหญ่เช่นนี้ เขายังไม่รู้มาก่อน

แน่นอน เขาก็ไม่แน่ใจว่าหวู่ซวี่กำลังหลอกลวงเขาหรือไม่

"เช่นนั้นตอนนี้ราชาศักดิ์สิทธิ์หวู่ต้องการจะ..."

"เราหวังว่าราชวงศ์ของท่านจะส่งกองทัพมาช่วยเหลือราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์หวู่เจินของเรา" ฉินสุยนึกถึงสถานการณ์ที่องครักษ์เพิ่งจะรายงานให้เขาทราบก่อนหน้านี้

ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าหวู่ซวี่ผู้นี้จะหมดหนทางแล้ว มิเช่นนั้นคงจะไม่ยอมเสียหน้ามาขอความช่วยเหลือจากเขา

ฉินสุยแสร้งทำเป็นครุ่นคิด

หวู่ซวี่เห็นฉินสุยเงียบไปนาน จึงกล่าวว่า

"ขอเพียงราชาศักดิ์สิทธิ์ฉินยินยอมส่งคนมาช่วยเหลือราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์หวู่เจินของข้า หลังจากที่ภารกิจสำเร็จ ราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์หวู่เจินของเรา ยินยอมยกดินแดนเป่ยหลิงซานซาน ให้กับราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เซียนฉิน"

ภายในใจของฉินสุยสั่นสะท้านเล็กน้อย แต่สีหน้าของเขากลับสงบนิ่งยิ่งนัก

เขายักไหล่เล็กน้อย "เรื่องนี้...เกรงว่าคงจะไม่ได้ ราชาศักดิ์สิทธิ์หวู่ ท่านก็น่าจะรู้ดี ราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เซียนฉินของเรานั้นอยู่ห่างไกลจากราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์หวู่เจินยิ่งนัก การเดินทางก็…"

หวู่ซวี่ที่เห็นเช่นนั้น ภายในใจเต็มไปด้วยความโกรธ

เขากัดฟันแน่น กล่าวอีกครั้งว่า "รวมไปถึงเทือกเขาสัตว์เมฆา โลกใบเล็กหนึ่งแห่ง และอาณาเขตลับอีกสามแห่ง"

ฉินสุยแสร้งทำเป็นลำบากใจเล็กน้อย

ถอนหายใจออกมา "เฮ้อ ในเมื่อราชาศักดิ์สิทธิ์หวู่กล่าวเช่นนี้ ก็ได้ เราจะส่งคนไป"

"ยิ่งเร็ว ยิ่งดี"

หวู่ซวี่กล่าว

"โปรดวางใจเถิด ราชาศักดิ์สิทธิ์หวู่"

หวู่ซวี่ตัดการติดต่อไป

ฉินสุยส่ายหน้า ยกมุมปากขึ้น

"ไปตามแม่ทัพเย่มาพบเรา"

ไม่นานนัก บุรุษคนหนึ่งสวมชุดเกราะสีทอง มัดผมหางม้าเพียงข้างเดียว บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นที่น่ากลัว เดินเข้ามา

กลิ่นอายรอบกายของเขาแข็งแกร่ง ราวกับสัตว์ร้ายโบราณ

เขากล่าวคารวะฉินสุย "ข้ารับใช้เย่ชิวเฉิง ขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท"

ฉินสุยมองไปยังแม่ทัพใหญ่แห่งราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เซียนฉิน ผู้นี้

ในขณะเดียวกัน เขายังคงเป็นมหาจักรพรรดิที่แข็งแกร่งที่สุดในราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เซียนฉิน

มหาจักรพรรดิที่ถูกขนานนามว่ามหาจักรพรรดิสังหาร เย่ชิวเฉิง มหาจักรพรรดิระดับผสานมรรคระยะกลาง!

"แม่ทัพเย่ เราต้องการให้เจ้านำทหารเซียนฉินห้าแสนคน ไปช่วยเหลือราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์หวู่เจินโดยเร็ว"

เย่ชิวเฉิงที่ได้ยินเช่นนั้น ก็กล่าวคารวะ "ฝ่าบาท ข้ารับใช้คิดว่าทหารห้าแสนคนไม่จำเป็น ข้ารับใช้เพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้ว!"

โอหัง! ช่างโอหังยิ่งนัก!

หากมีคนภายนอกได้ยินคำพูดของเย่ชิวเฉิง คงจะต้องกล่าวเช่นนี้

แต่ฉินสุยกลับลังเลเล็กน้อย

เขากล่าวว่า "อีกฝ่ายก็มีระดับผสานมรรคระยะกลางเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น..."

เย่ชิวเฉิงปลดปล่อยกลิ่นอายออกมาเล็กน้อย

ฉินสุยที่เป็นถึงมหาจักรพรรดิระดับผสานมรรคระยะต้น หลังจากที่สัมผัสกลิ่นอายนั้น

สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

"แม่ทัพเย่ ท่านก้าวเข้าสู่ระดับผสานมรรคระยะปลายแล้วหรือ?"

เย่ชิวเฉิงส่ายหน้า "ยังคงขาดอีกเล็กน้อย"

"แต่ข้ารับใช้เชื่อว่าการต่อสู้ครั้งนี้ จะทำให้ข้ารับใช้สามารถทะลวงผ่านระดับตบะได้อย่างแน่นอน"

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ดี เราเข้าใจแล้ว"

ฉินสุยพยักหน้าเล็กน้อย

"เช่นนั้นข้ารับใช้ขอตัวก่อน"

"อืม"

เย่ชิวเฉิงหันหลังกลับจากไป

ฉินสุยมองดูเย่ชิวเฉิงจากไป แววตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

หากเย่ชิวเฉิงสามารถใช้โอกาสนี้ ทะลวงไปยังระดับผสานมรรคระยะปลายได้ ก็คงจะดีไม่น้อย

"เพียงแต่ไม่รู้ว่าคำพูดของหวู่ซวี่นั้นเป็นความจริงหรือไม่"

ฉินสุยนึกถึงคำพูดของหวู่ซวี่

ราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์ฮ่าวหมิงถูกราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เทียนจี้ควบคุมจริง ๆ หรือ?

หลายวันก่อนหน้านี้

สายลับของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เซียนฉิน ที่อยู่ในราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์ฮ่าวหมิง ได้ขาดการติดต่อ

ไม่ยากที่จะคาดเดาได้ว่าเป็นฝีมือของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์ฮ่าวหมิง

เรื่องนี้ทำให้ราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เซียนฉิน ยากที่จะได้รับข่าวสารเพิ่มเติม

…

ณ ราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์หวู่เจิน

ภายในพระราชวัง

ใบหน้าของหวู่ซวี่ดูซีดเผือด

"สถานการณ์เป็นเช่นไรบ้าง?"

ขุนนางคนหนึ่งคุกเข่าลงเบื้องหน้าหวู่ซวี่

กล่าวด้วยความหวาดกลัว "ฝะ… ฝ่าบาท มหาจักรพรรดิระดับผสานมรรคของอีกฝ่ายแข็งแกร่งยิ่งนัก แม้ว่าพลังอำนาจโดยรวมของกองทหารองครักษ์จะสูงส่งกว่ากองทัพของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เทียนจี้ แต่ก็มิใช่อีกฝ่าย"

"ยังคงสามารถต้านทานได้อีกนานเท่าใด"

หวู่ซวี่รู้ผลลัพธ์นี้มานานแล้ว ดวงตาทั้งสองข้างดูอ่อนล้า "ประมาณครึ่งชั่วยามกระมัง"

ขุนนางผู้นั้นกล่าวอย่างหวาดกลัว

"ส่งคำสั่งของเราลงไป นำกองทัพทั้งหมดไปยังชายแดน"

ขุนนางผู้นั้นที่ได้ยินเช่นนั้น จึงกล่าวขึ้นโดยไม่รู้ตัวว่า "แต่ทว่าฝ่าบาท หากทำเช่นนั้น ทิศตะวันตกเฉียงใต้ ทิศเหนือ และทิศใต้ จะไม่มีผู้ใดคอยปกป้อง หาก…"

"เจ้าเป็นราชาศักดิ์สิทธิ์ หรือเราเป็นราชาศักดิ์สิทธิ์กันแน่!"

หวู่ซวี่ที่ตอนนี้กำลังหงุดหงิดและอารมณ์ไม่ดี จึงตวาดออกมาเสียงดัง

ขุนนางผู้นั้นรีบโขกศีรษะลงกับพื้น "ข้ารับใช้โง่เขลา ข้ารับใช้พูดมากเกินไป ขอให้ฝ่าบาทอภัยโทษ"

"เอาล่ะ รีบไปทำตามที่เรากล่าวเสีย"