ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 470 ลงมือ

ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 470 ลงมือ

"ไม่เลว เวลาไม่เคยคอยใคร ไปกันเถิด" ด้านหลังของเจียงหวู่เฉิง

โม่เซ่อที่สวมเสื้อคลุมสีน้ำตาล ก็เดินออกมาเช่นกัน

ทีละคน ทีละคน

มือสังหารระดับสวรรค์เดินทางมาถึงสิบคน

ส่วนมือสังหารระดับปฐพี มีมากกว่าหนึ่งพันคน

"รีบจัดการให้เสร็จสิ้น ข้ายังคงมีเรื่องมากมายที่ต้องทำ"

มือสังหารสตรีคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

สำนักมารตัณหาคงจะไม่คิดเลยว่าจะมีผู้ใดสามารถทะลวงผ่านขอบเขตมายังดินแดนของพวกเขาได้

…

เจ้าสำนักเฟิงเหลียงเจ๋อ ตอนนี้ได้ออกจากโถงใหญ่สำนักนิกายแล้ว

มุ่งหน้าไปยังถ้ำแห่งหนึ่ง

ภายในถ้ำ นอกจากหินผลึกขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่กลางอากาศแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดอีก

"เหลือเพียงอีกเล็กน้อย ขอเพียงสามารถนำโชคชะตาส่วนหนึ่งของมหาทวีปแคว้นสงคราม มารวมกับผลึกกลมสวรรค์นี้ ข้าก็จะสามารถก้าวเข้าสู่ระดับผสานมรรคระยะกลาง หรือแม้แต่ระยะปลาย ได้อย่างง่ายดาย"

เฟิงเหลียงเจ๋อจ้องมองพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่ภายในผลึกกลมสวรรค์

นี่คือเหตุผลหลักที่เขาต้องรีบเร่งโจมตีมหาทวีปแคว้นสงคราม เขาอดทนรอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

เขาติดอยู่ที่ระดับผสานมรรคระยะต้นมานานเกือบพันปี

พันปีมานี้ ขอบเขตของเขายังคงไม่สามารถทะลวงผ่านได้ แม้แต่ร่องรอยก็ยังไม่มี

ตอนนี้ผลึกกลมสวรรค์นี้คือโอกาสเดียวของเขา

เฟิงเหลียงเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นอย่างกะทันหัน

หันไปมอง "เกิดเรื่องอันใดขึ้น?"

เฟิงเหลียงเจ๋อหันหลังกลับ เดินออกไป

เขาเพิ่งจะสัมผัสได้ว่ามีกลิ่นอายของมหาจักรพรรดิหลายสาย กำลังเคลื่อนที่เข้าหาสำนักมารตัณหา "หรือว่ามหาจักรพรรดิที่เหลือของสำนักป้าเหยียน กำลังจะต่อสู้กับสำนักมารตัณหาจนตัวตาย?" เฟิงเหลียงเจ๋อคาดเดาในใจ

"ท่านเจ้าสำนัก"

ผู้อาวุโสคนหนึ่งเดินมาหาเฟิงเหลียงเจ๋อ ป้องมือคารวะ

"เกิดเรื่องอันใดขึ้น?"

เขาหมายถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายนอก

"เรียนท่านเจ้าสำนัก มีมหาจักรพรรดิหลายคนที่ไม่รู้ที่มา กำลังมุ่งหน้ามายังสำนักของพวกเรา"

"เป็นมหาจักรพรรดิของสำนักป้าเหยียนหรือ?"

หลังจากได้ยินคำถามของเฟิงเหลียงเจ๋อ

อีกฝ่ายส่ายหน้า "มิได้ เป็นมหาจักรพรรดิที่ข้าไม่เคยพบเจอมาก่อน"

"โอ้ มิใช่คนของสำนักป้าเหยียนหรือ"

แววตาของเฟิงเหลียงเจ๋อเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ตอนนี้ในมหาทวีปป้าเหยียน สำนักที่มีมหาจักรพรรดิมากที่สุดก็คือสำนักมารตัณหา และสำนักป้าเหยียนที่เคยเป็นเจ้าเหนือหัว

ส่วนสำนักนิกายอื่น ๆ การที่จะมีมหาจักรพรรดิหนึ่งหรือสองคน ก็ถือเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่แล้ว

"ให้เจ้าขุนเขาทั้งหลายออกไปต้อนรับก็พอแล้ว ข้าเชื่อว่าพวกเขาสามารถจัดการกับคนเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย"

"แต่… แต่…"

"แต่อันใด?"

"มหาจักรพรรดิที่ไม่รู้ที่มาเหล่านั้น ล้วนมีตบะระดับหลอมมรรค!"

"หลอมมรรคหรือ? เมื่อใดกันที่มหาทวีปป้าเหยียนมีมหาจักรพรรดิระดับหลอมมรรคปรากฏตัวขึ้น?"

เฟิงเหลียงเจ๋อสงสัยยิ่งนัก

โครม!

เสียงระเบิดที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ราวกับกำลังตอบคำถามของเขา

เฟิงเหลียงเจ๋อเงยหน้าขึ้นมอง

มหาค่ายกลพิทักษ์สำนักของสำนักมารตัณหา ค่ายกลระดับจักรพรรดิขั้นกลาง กลับถูกทำลายจนเป็นรูขนาดใหญ่

ในขณะเดียวกัน หลังจากที่รูขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น

เงาร่างหนึ่งก็ถูกกระแทกออกมาจากรู ตกลงบนขุนเขาแห่งหนึ่ง

มีผู้อาวุโสและศิษย์ของสำนักมารตัณหา

เห็นเงาร่างนั้น จึงร้องออกมาด้วยความตกใจ "นี่คือ… ผู้อาวุโสหลินเฟิงแห่งขุนเขาดวงจิตสงคราม!?"

มีผู้หนึ่งจำได้ว่าร่างที่ถูกกระแทกจนตกลงบนขุนเขา เสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายเต็มไปด้วยโลหิตผู้นั้นคือใคร

เขาคือหนึ่งในเจ้าขุนเขาทั้งเก้าของสำนักมารตัณหา ผู้อาวุโสหลินเฟิง

มหาจักรพรรดิระดับบรรลุมรรคระยะกลาง

เฟิงเหลียงเจ๋อจ้องมองเหตุการณ์นี้

สีหน้ามืดครึ้มราวกับน้ำนิ่ง ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่มาดี!

ผู้อาวุโสและศิษย์ของสำนักมารตัณหา คงจะไม่มีวันลืมภาพเหตุการณ์นี้

ที่รูขนาดใหญ่ที่ถูกทำลาย

มือสังหารแห่งศาลาสังหารโลหิตมากมายปรากฏตัวขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น มือสังหารบางคนยังคงถือศีรษะที่เต็มไปด้วยโลหิตเอาไว้ในมือ

หลังจากที่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของศีรษะเหล่านั้น

ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

เพราะศีรษะเหล่านั้นคือเจ้าขุนเขาทั้งหลายของสำนักมารตัณหา ที่เพิ่งจะออกไปต้อนรับ

นอกจากผู้อาวุโสหลินเฟิงที่ยังคงมีลมหายใจรวยรินแล้ว เจ้าขุนเขาที่เหลืออีกห้าคน ล้วนเสียชีวิตทั้งหมด

ท้ายที่สุดแล้ว ศีรษะของพวกเขาก็ถูกตัดขาด

เจียงหวู่เฉิงก้าวออกมา สายตาเย็นชาราวกับกำลังมองดูมดปลวก "ศาลาสังหารโลหิตมอบเวลาให้พวกเจ้าสิบวินาที หากต้องการมีชีวิตรอด จงคุกเข่าลงกับพื้น ยกมือขึ้น"

"หากไม่ต้องการ ก็จงรอให้ข้าไปเอาชีวิตของพวกเจ้า"

"ช่างเป็นคำพูดที่ยิ่งใหญ่นัก นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้พบเจอผู้ที่กล้าโอหังเช่นนี้ ภายในสำนักมารตัณหา!"

ตบะระดับหลอมมรรคระยะปลายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ชายชราหัวโล้นผู้หนึ่งที่ปราณชั่วร้ายแผ่กระจาย เดินทางมาจากขุนเขาแห่งหนึ่ง

"นี่คือ… ผู้พิทักษ์กฎเจี่ย!?" ไม่คิดเลยว่าเขาจะออกจากด่านบำเพ็ญเพียร

ชายชราหัวโล้นที่ชื่อว่าเจี่ยเกาผู้นี้ คือหนึ่งในสองผู้พิทักษ์กฎของสำนักมารตัณหา พลังอำนาจของเขานั้นโด่งดังไปทั่วมหาทวีปป้าเหยียน

เพียงแต่เจี่ยเกาคงจะไม่รู้ว่า ผู้พิทักษ์กฎอีกคนหนึ่ง กุยอู๋โยว ได้ตายด้วยฝีมือของศาลาสังหารโลหิตไปแล้ว

"ร่างราชันมารสวรรค์ที่เก้า!"

เจี่ยเกาคำรามลั่น

ปราณชั่วร้ายบนร่างกายของเขาราวกับสายน้ำที่ไหลไม่รู้จบ

ร่างเวทของมารพุทธะที่มีสามเศียรปรากฏตัวขึ้น

มารพุทธะผู้นี้ ศีรษะทั้งสามมีรูปร่างที่แตกต่างกัน

ศีรษะหนึ่งมีจมูกและปากแหลม อีกสองศีรษะมีเขี้ยวยาว มีเขาแปลกประหลาด

ดูเหมือนสัตว์ประหลาด ร่างเวทมารพุทธะนี้

สะบัดมือทั้งสองข้าง เตรียมพร้อมที่จะสังหารเจียงหวู่เฉิงและมือสังหารแห่งศาลาสังหารโลหิต

เมื่อเห็นเช่นนั้น โม่เซ่อส่ายหน้าเล็กน้อย "การกระทำที่ไร้ค่า"

เขาใช้มือซ้ายประสานอิน "ค่ายกลกระดานหมากสวรรค์ ทั้งหมดอยู่ในการควบคุมของข้า"

เสียงสั่นสะเทือนที่ดังกึกก้องดังขึ้น

ในระยะหนึ่งระหว่างร่างเวทมารพุทธะและโม่เซ่อ

บนท้องฟ้าปรากฏเส้นสีดำมากมาย ราวกับกระดานหมาก

โม่เซ่อเปลี่ยนวิชาอาคม หมากสีขาวขนาดเท่ากำปั้น ปรากฏขึ้น

หมากสีขาวปะทะกับการโจมตีของร่างเวทมารพุทธะ

ตึง!

เสียงที่ดังอึ้งปรากฏขึ้น

ร่างเวทมารพุทธะไม่สามารถต้านทานได้ แขนเริ่มต้นแตกสลาย จากนั้นก็ลามไปทั่วร่างกาย

จนกระทั่งร่างกายพังทลายลง

"เป็นไปได้อย่างไร ร่างเวทมารสวรรค์ที่เก้าของข้า เป็นไปได้อย่างไรที่จะถูกทำลายได้ง่ายดายเช่นนี้?"

แววตาของเจี่ยเกา ผู้พิทักษ์กฎแห่งสำนักมารตัณหา เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

โม่เซ่อจิตสำนึกเคลื่อนไหว

ด้านหลังของเจี่ยเกา ปรากฏหมากสีดำขึ้นมาอีกครั้ง

หมากสีดำตกลงบนกระดาน

แปรเปลี่ยนเป็นกระบี่สีดำสนิท ราวกับเงา

กระบี่นั้นพุ่งเข้าทะลวงหน้าอกของเจี่ยเกาอย่างรวดเร็ว