ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 455 วิญญาณกระบี่

ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 455 วิญญาณกระบี่

กระบี่ปฐมกาลยุทธ์แท้ในมือของเหรินหลิงอวี้ ปกคลุมไปด้วยแสงสีเทาอ่อน "วิชากระบี่มารซุ่ม"

เหรินหลิงอวี้พึมพำเบา ๆ

ดวงตาทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณ เป็นประกายสีรุ้ง "กระบวนท่าที่สาม กระบี่กวาดล้างหมื่นมาร ปราณสังหารหมื่นอสูร!"

วิชากระบี่สำแดงออกมา

หากกล่าวว่ากระบี่ของตงเสวี่ยอวิ๋น คือกระบี่ที่แข็งแกร่งและรุนแรงที่สุดในโลก

กระบี่ของเหรินหลิงอวี้ คือกระบี่ที่อ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่ง ราวกับแสงแรกแห่งรุ่งอรุณที่ทอแสงผ่านความมืดมิด

กระบี่ออกไป!

ผู้บำเพ็ญชั่วร้ายระดับบรรลุมรรคสิบสามคนที่พุ่งเข้าโจมตีเหรินหลิงอวี้ ต่างก็ถูกทำลายภายใต้กระบี่นี้

รวมไปถึงเขตแดนพลังปรารถนาที่เทพชั่วร้ายสนธยาภาคภูมิใจ ก็ยังคงถูกทำลายเช่นกัน

เทพชั่วร้ายสนธยา ดูเหมือนว่าจะยังคงตกตะลึงกับความแตกต่างอย่างมากนี้ ไม่สามารถรู้สึกตัวได้

ดวงตาทั้งสองข้างดูเลื่อนลอย

"ขะ… ข้า… ข้าสะสมพลังปรารถนามาเกือบพันปี ก็หายไปเช่นนี้หรือ?"

"ถึงตาเจ้าแล้ว"

เหรินหลิงอวี้กล่าวอย่างสงบนิ่ง กระบี่ปฐมกาลยุทธ์แท้ในมือเปล่งประกายเจิดจรัส!

เทพชั่วร้ายสนธยารู้สึกตัว

กล่าวด้วยความตกใจ "เจ้าเป็นถึงระดับผสานมรรค!?"

สามารถปลดปล่อยพลังอำนาจที่รุนแรงเช่นนี้ออกมา ตบะระดับย่อมต้องไม่ใช่ระดับบรรลุมรรค

สตรีเผ่ามนุษย์ผู้นี้ เบื้องหน้าเขา คือมหาจักรพรรดิระดับผสานมรรคที่แท้จริง

แต่สิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ตกก็คือ เขารู้ดีว่าเผ่ามนุษย์ไม่น่าจะมีมหาจักรพรรดิระดับตบะเช่นนี้อยู่

นางมาจากที่ใดกัน?

สงสัยก็สงสัยเถิด

เทพชั่วร้ายสนธยาหันหลังกลับ หลบหนีไปทางทิศเหนือ

"คิดว่าจะหลบหนีได้หรือ?"

เหรินหลิงอวี้เพียงแค่หัวเราะเยาะ

สะบัดกระบี่อีกครั้ง ปราณกระบี่พุ่งทะยาน!

เทพชั่วร้ายสนธยาหันกลับไปมองปราณกระบี่นั้น

กัดฟันแน่น หนวดมากมายพุ่งออกมาจากด้านหลังของเขา

แต่เบื้องหน้าแสงกระบี่

หนวดเหล่านั้นก็ไม่ต่างจากเนื้อปลาที่รอคอยการแล่

เทพชั่วร้ายสนธยากัดฟันแน่น กล่าวอย่างไม่ยอมแพ้ "จงป้องกันเอาไว้!"

ปราณชั่วร้ายบนร่างกายของเขาราวกับภูเขาไฟระเบิด พุ่งทะยานออกมา

เหรินหลิงอวี้มองดูการดิ้นรนของเทพชั่วร้ายสนธยาอย่างเย็นชา "จงดับสูญเสีย เทพร้าย"

ปราณกระบี่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเทพชั่วร้ายสนธยา

เทพชั่วร้ายสนธยาส่งเสียงร้องโหยหวน จากนั้นก็สลายหายไป

หลังจากจัดการเทพชั่วร้ายสนธยาแล้ว เหรินหลิงอวี้ก็หันหลังกลับ และจากไปในทันที

…

ณ โถงเทพชั่วร้าย

"เทพชั่วร้ายสนธยาก็ตายแล้วหรือ!?"

เทพชั่วร้ายตนหนึ่งมองดูเปลวเพลิงแห่งเทพอำไพของเทพชั่วร้ายสนธยาดับลง กล่าวด้วยความตกใจอย่างยิ่ง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เทพชั่วร้ายตนอื่น ๆ ก็หันกลับไปมอง เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

ภายในหินผลึกตอนนี้ไม่มีเปลวเพลิงแห่งเทพอำไพหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

"ใครกันแน่ที่คิดจะเล่นงานพวกเรา?"

ในช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนี้ เทพชั่วร้ายหลายตนต้องตาย หากกล่าวว่าไม่มีผู้ใดอยู่เบื้องหลัง พวกเขาคงจะไม่เชื่ออย่างแน่นอน

"ข้าเพิ่งจะส่งคนไปตรวจสอบแล้ว น่าจะได้รับข่าวสารในไม่ช้า"

เทพชั่วร้ายตนหนึ่งกล่าวจบ

สิ่งที่ทำให้เทพชั่วร้ายทั้งหมดคาดไม่ถึงก็คือ

ตู้ม!

เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหว ดังก้องมาจากที่ไกลออกไป

"เสียงนี้มาจากทิศทางของทวีปภูตผีกระมัง"

เทพชั่วร้ายตนหนึ่งกล่าวจบ

แสงแห่งเทพอำไพบนบัลลังก์ลำดับที่เจ็ดทางด้านขวาก็พลันสลายหายไป

เทพชั่วร้ายทั้งหมดต่างก็ตกตะลึง

เพราะเจ้าของบัลลังก์นั้น ก็คือเทพชั่วร้ายภูตผี ที่ควบคุมทวีปภูตผี

เรื่องนี้ทำให้พวกเขายากที่จะไม่เชื่อมโยงกับเสียงระเบิดเมื่อครู่

"เทพชั่วร้ายภูตผีมีตบะระดับบรรลุมรรคระยะสูงสุด ถึงกับตายแล้วหรือ? ผู้ที่ลงมือคือใครกัน?"

เทพชั่วร้ายตนหนึ่งที่มีตบะระดับบรรลุมรรคระยะต้น ภายในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

แม้แต่เทพชั่วร้ายภูตผียังคงต้านทานไม่ไหว หากอีกฝ่ายคิดจะลงมือกับตนเอง ตนเองคงจะต้องพบเจอกับจุดจบ

"ข้า…"

เทพชั่วร้ายที่นั่งอยู่ตรงกลางกำลังจะกล่าวบางสิ่งบางอย่าง

ในวินาทีถัดมา โถงเทพชั่วร้ายแห่งนี้ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

"เผ่ามนุษย์!?"

เทพชั่วร้ายตนหนึ่งสังเกตเห็นที่ทางเข้าโถงเทพชั่วร้าย ปรากฏบุคคลขึ้นมาหนึ่งคน

"ช่างบังอาจยิ่งนัก มนุษย์ตัวเล็ก ๆ เช่นนี้ ถึงกับกล้าเหยียบย่างเข้ามาในโถงเทพชั่วร้ายของข้า!!!"

เทพชั่วร้ายตนหนึ่งมองไปยังเยี่ยหมิงที่สวมชุดยาวสีเขียว กล่าว

เยี่ยหมิงมีสีหน้าเรียบเฉย มองไปยังเทพชั่วร้ายทั้งสองด้าน และเทพชั่วร้ายที่นั่งอยู่บนบัลลังก์

"ระดับบรรลุมรรคห้าคน ระดับหลอมมรรคสามคน และระดับผสานมรรคหนึ่งคน เช่นนั้นเอง เทพชั่วร้ายบนมหาทวีปมารชั่วร้ายนี้ มีเพียงเท่านี้หรือ? เดิมทีข้าคิดว่าพวกเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า… ก็เพียงเท่านี้เอง"

เยี่ยหมิงกล่าวเยาะเย้ยต่อหน้าทุกคน

"มนุษย์ที่เหมือนกับสัตว์เดรัจฉานเช่นนี้ กล้าที่จะกล่าววาจาเช่นนี้ออกมา เจ้ามันรนหาที่ตาย!"

เทพชั่วร้ายตนหนึ่งที่ชื่อว่าเอ้อร์หมี ตวาดลั่น นำพลังอำนาจบางส่วนจากร่างแท้ ส่งเข้าไปในร่างแยก

เงาของเทพชั่วร้ายที่ดูราวกับภาพลวงตา ก็เริ่มต้นแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ตายเสีย! ดาบคมแห่งความชั่วร้าย!"

รอบกายของเทพชั่วร้ายเอ้อร์หมี

ปราณชั่วร้ายมากมายรวมตัวกัน กลายเป็นดาบที่น่ากลัวยิ่งนัก

ดาบนับหมื่นเล่มลอยอยู่บนท้องฟ้า ราวกับกระบี่บิน

ดาบเหล่านั้นพุ่งเข้าหาเยี่ยหมิงพร้อมกัน

"วิชาเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ ก็ยังกล้านำออกมาอวดอ้างหรือ?"

เยี่ยหมิงยิ้มออกมาเล็กน้อย โบกมือขวา

ดาบนับหมื่นเล่มที่อยู่เบื้องหน้า ก็พลันสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เทพชั่วร้ายเอ้อร์หมีตกใจ "เจ้าทำสิ่งใด!?"

"ข้าทำสิ่งใดหรือ?"

เยี่ยหมิงกล่าวอย่างล้อเลียน

เทพชั่วร้ายตนอื่น ๆ เห็นเช่นนั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าเยี่ยหมิงไม่ใช่คนธรรมดาสามัญ

พวกเขารีบนำพลังอำนาจบางส่วนจากร่างแท้ ส่งเข้าไปในร่างแยกเช่นเดียวกัน

"เถาวัลย์ผี"

เทพชั่วร้ายตนหนึ่งจิตสำนึกเคลื่อนไหว

บนพื้นดินเบื้องล่างเยี่ยหมิง ก็มีเถาวัลย์สีดำมากมายพุ่งออกมาอย่างกะทันหัน

บนเถาวัลย์เหล่านั้น มีลวดลายสีแดงเข้มปรากฏขึ้น

"ข้าได้กล่าวไปแล้ว วิชาเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องนำออกมาอวดอ้าง"

เยี่ยหมิงยักไหล่

เช่นเดียวกับดาบเมื่อครู่

เถาวัลย์เหล่านั้นเพิ่งจะพุ่งออกมาจากพื้นดิน ก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นบดขยี้จนแหลกเหลว

เยี่ยหมิงมองไปยังเทพชั่วร้ายที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ตรงกลาง

"เจ้าไม่ลงมือหรือ?"

เยี่ยหมิงมองไปยังเทพชั่วร้ายระดับผสานมรรคระยะต้นผู้นั้น กล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม

"หากข้าคาดเดาไม่ผิด ใต้เท้าคงจะไม่ใช่คนของโลกใบนี้กระมัง"

เทพชั่วร้ายดับชีวันก่อนหน้านี้ได้รับข่าวสารจากเจ้าขุนเขาวิถีเซียน ว่ามีมหาจักรพรรดิจากโลกภายนอกเดินทางมาถึงที่แห่งนี้

ตอนนี้ก็ได้รับข่าวสารเกี่ยวกับเทพชั่วร้ายที่เสียชีวิตอย่างต่อเนื่อง

เผ่ามนุษย์บนมหาทวีปมารชั่วร้ายตอนนี้ต่างก็เอาตัวไม่รอด

เห็นได้ชัดว่าบุคคลเบื้องหน้าเขา ไม่ใช่คนของมหาทวีปมารชั่วร้าย

ในเมื่อไม่ใช่คนของมหาทวีปมารชั่วร้าย เช่นนั้นก็ไม่ยากที่จะคาดเดา

"เป็นเช่นนั้น แล้วอย่างไร?"

เยี่ยหมิงตอบกลับ