ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 385 หายนะมาเยือนนิกายสายฟ้า

ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 385 หายนะมาเยือนนิกายสายฟ้า

"เหตุผลที่ข้าเรียกประชุมผู้อาวุโสทุกท่านในวันนี้ เชื่อว่าทุกท่านคงจะทราบดี"

"ท่านเจ้านิกาย ข้าคิดว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นฝีมือของราชวงศ์ราชาไท่เยวี่ย"

ผู้อาวุโสฝ่ายในคนหนึ่งก้าวออกมา กล่าว

"เป็นไปไม่ได้ ราชวงศ์ราชาไท่เยวี่ยเหล่านั้น จะสามารถต้านทานการโจมตีของมหาจักรพรรดิหกคน และระดับอริยะมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ!"

"พอได้แล้ว"

เหลยเจิ้นเทียนโบกมือ เขากำลังจะกล่าวบางสิ่งบางอย่าง

"ท่านเจ้านิกาย และผู้อาวุโสทุกท่าน พวกเราพบตัวผู้ที่สังหารผู้อาวุโสสูงสุดแล้ว"

ศิษย์แท้คนหนึ่งเดินเข้ามาในโถง

เหลยเจิ้นเทียนเบิกตากว้าง "ว่ามา"

"เป็นมหาจักรพรรดิเผ่าอสูร"

"มหาจักรพรรดิเผ่าอสูรหรือ?"

ผู้อาวุโสทั้งหมด รวมไปถึงเจ้านิกายต่างก็ตกตะลึง

เหลยเจิ้นเทียนกล่าวในทันที "เป็นไปได้อย่างไร มหาจักรพรรดิคนเดียวจะสามารถสังหารมหาจักรพรรดิหกคน และระดับอริยะมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?"

"ใช่แล้ว ข่าวสารนี้เจ้าได้มาจากที่ใดกัน"

ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ กล่าวอย่างมั่นใจ

หนึ่งต่อหก? นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน?

"มิ… มิได้" ศิษย์แท้คนนั้นรีบส่ายหน้า

เขากล่าวเสริมว่า "มหาจักรพรรดิเผ่าอสูรผู้นั้น เป็นถึงระดับผสานมรรค"

ทุกคนเงียบไป

มหาจักรพรรดิเผ่าอสูรระดับผสานมรรคหรือ?

"ข้าจำได้ว่าในขอบเขตสรรพสัตว์ของพวกเรา ไม่มีมหาจักรพรรดิเผ่าอสูรระดับผสานมรรค"

เหลยเจิ้นเทียนตกตะลึง

จากนั้นเขาก็ถามขึ้นอีกครั้ง "เจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นมหาอสูรระดับผสานมรรคตนใดที่ลงมือ"

"เรียนท่านเจ้านิกาย ข่าวลือภายนอกกล่าวว่าเป็นมหาอสูรระดับผสานมรรคที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน"

"ยังมีข่าวสารอื่นใดอีกหรือไม่?"

"ไม่มีแล้ว"

"เช่นนั้นก็ไปเถิด"

เหลยเจิ้นเทียนเงียบไป

มหาจักรพรรดิเผ่าอสูรระดับผสานมรรคหรือ?

เปลวเพลิงแห่งการแก้แค้นที่กำลังลุกโชนในใจของเขา ราวกับถูกสาดน้ำเย็นลงมา

"ข้า..."

"ท่านเจ้านิกาย!"

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง

เหลยเจิ้นเทียนมีสีหน้าแข็งค้าง

สายตาของเขามองไปยังศิษย์แท้ที่เพิ่งจะกลับมาด้วยความไม่พอใจ

"มีเรื่องอันใดอีก?"

ศิษย์แท้ที่เพิ่งจะออกไปไม่นาน กลับมาพร้อมกับสีหน้าหวาดกลัว

"ท่… ท่านเจ้านิกาย มีคนบุกสำนัก!"

ความโกรธที่เพิ่งจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหลยเจิ้นเทียน

แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึม "ไปกันเถอะ ออกไปดู"

นิกายสายฟ้าตั้งอยู่บนยอดเขาที่สูงเสียดฟ้า

ในเวลานี้ ภายในและภายนอกนิกายสายฟ้า

"บัดซบ! ความเร็วของคนผู้นี้ช่างรวดเร็วยิ่งนัก ข้าตามไม่ทัน"

ศิษย์ในคนหนึ่งเหยียบย่างบนความว่างเปล่า กล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ

สายตาของเขามองไปยังเงาร่างเล็ก ๆ ที่อยู่เบื้องหน้า

ความเร็วของนางช่างรวดเร็วยิ่งนัก

ศิษย์สองกลุ่มกำลังพยายามที่จะปิดล้อมสตรีที่สวมชุดสีแดงผู้นั้น

"เจ้าหนีไม่พ้น จงยอมแพ้เสียเถิด"

ศิษย์นอกระดับวิญญาณโอสถคนหนึ่งตะโกนออกมา

"ฮี่ ฮี่"

จูหลิงยิ้มออกมา

เมื่อศิษย์สองกลุ่มนั้นเข้ามาใกล้ในระยะสิบเมตร

ร่างของจูหลิงก็หายไปจากที่แห่งนั้น

ศิษย์ของนิกายสายฟ้าทั้งสองกลุ่มที่ไม่สามารถควบคุมความเร็วได้ จึงชนเข้าหากัน

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า สนุกจริง ๆ"

ร่างของจูหลิงปรากฏตัวขึ้นบนความว่างเปล่าที่ห่างออกไปพันเมตร

"สารเลวน้อยตนใดกัน ถึงกับกล้าบุกเข้ามานิกายสายฟ้าของข้า ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!"

เสียงของเหลยเจิ้นเทียนดังก้องราวกับสายฟ้า

จูหลิงมีรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า

หันกลับไปมองเหลยเจิ้นเทียนที่เหยียบย่างบนความว่างเปล่า

"ครึ่งก้าวระดับจักรพรรดิ เจ้าคือนิกายสายฟ้ากระมัง"

จูหลิงกล่าว

เหลยเจิ้นเทียนเห็นจูหลิงสามารถมองเห็นระดับตบะของตนเองได้อย่างรวดเร็ว

ภายในใจก็เริ่มระมัดระวังตัว

สามารถมองเห็นระดับตบะของตนเองได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้

แสดงให้เห็นว่าระดับตบะของสตรีผู้นี้ต้องไม่ธรรมดา

แต่... เหลยเจิ้นเทียนมองดูศิษย์ที่นอนอยู่บนพื้นดิน

ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยจิตสังหาร "หึ! เจ้าคิดว่านิกายสายฟ้าของข้า เป็นสถานที่ที่เจ้าจะมาหรือไปเมื่อใดก็ได้หรือ?"

เหลยเจิ้นเทียนเริ่มต้นไหลเวียนปราณวิญญาณ ลงมือในทันที

"พยัคฆ์หอนหมาป่าสายฟ้า!"

เหลยเจิ้นเทียนตวาดลั่น

สายฟ้ามากมายพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา สายฟ้าเหล่านั้นรวมตัวกัน

ที่ด้านซ้ายและขวาของเหลยเจิ้นเทียน ปรากฏหมาป่าและเสือที่สร้างขึ้นจากสายฟ้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เสียงคำรามของเสือและหมาป่าดังขึ้นพร้อมกัน

สัตว์ร้ายสองตนนั้นอ้าปากขนาดใหญ่

พุ่งเข้าโจมตีจูหลิงราวกับกำลังล่าเหยื่อ

"สองตัวนี้ไม่ไหวกระมัง ข้าจะให้เจ้าได้เห็นของดี"

จูหลิงกล่าว

จิตสำนึกเคลื่อนไหว

เปลวเพลิงหงส์แดงปรากฏตัวขึ้น ภายใต้การควบคุมของจูหลิง

เปลวเพลิงหงส์แดงถูกแปรเปลี่ยนเป็นงูเหลือมเพลิงขนาดใหญ่

งูเหลือมเพลิงตนนี้มีขนาดใหญ่กว่าหมาป่าและเสือรวมกัน

ส่งเสียงร้องออกมาหนึ่งครั้ง จากนั้นก็เข้าต่อสู้กับสัตว์ร้ายสองตนนั้น

พลังอำนาจของเปลวเพลิงหงส์แดง บวกกับระดับตบะของจูหลิง

ทำให้งูเหลือมเพลิงมีพลังอำนาจที่แข็งแกร่งกว่าสัตว์ร้ายสองตนนั้นมาก

หลังจากต่อสู้กันไม่นาน งูเหลือมเพลิงสะบัดหาง

โจมตีเสือและหมาป่าที่สร้างขึ้นจากสายฟ้า จนสลายหายไป

เหลยเจิ้นเทียนเห็นการโจมตีของตนเองถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย

และงูเหลือมเพลิงกำลังพุ่งเข้าโจมตีตนเอง จึงรู้ว่าจูหลิงมิใช่คนธรรมดา

เหลยเจิ้นเทียนรีบหยิบสมบัติเวทครึ่งก้าวระดับจักรพรรดิออกมาจากมือ

"วิชาดาบปีศาจสายฟ้า!"

เหลยเจิ้นเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

มือทั้งสองข้างจับด้ามดาบ ปราณอาฆาตและสายฟ้าพวยพุ่งออกมาจากร่างกาย

เหลยเจิ้นเทียนหรี่ตาลงเล็กน้อย รวมพลังหลายครั้ง สะบัดดาบออกไป

ปราณดาบที่น่ากลัวหลายสาย พุ่งเข้าโจมตีจูหลิง

หลังจากที่งูเหลือมเพลิงถูกสร้างขึ้น ดูเหมือนว่ามันจะมีจิตวิญญาณของตนเอง

รู้จักการป้องกัน

เบื้องหน้าของมัน เปลวเพลิงหงส์แดงหลายสายปรากฏขึ้น และรวมตัวกัน กลายเป็นกำแพงเพลิง

การโจมตีที่เหลยเจิ้นเทียนภาคภูมิใจ พุ่งเข้าปะทะกำแพงเพลิง

กลับถูกต้านทานเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

"เป็นไปได้อย่างไร!?"

เหลยเจิ้นเทียนตกใจอย่างยิ่ง

ในเวลานี้ เขายังคงไม่รู้ระดับตบะที่แท้จริงของจูหลิง

มิเช่นนั้น เขาคงจะไม่มีวันคิดที่จะเป็นศัตรูกับจูหลิง

หลังจากที่งูเหลือมเพลิงต้านทานการโจมตีของเหลยเจิ้นเทียนได้อย่างง่ายดาย

ร่างของมันก็รวดเร็วยิ่งนัก ราวกับสายฟ้า

มาถึงข้างกายเหลยเจิ้นเทียน

"แย่แล้ว ต้องหลบ!"

เหลยเจิ้นเทียนกล่าวในใจ "เงาอัสนีหายไปในพริบตา"

ร่างของเหลยเจิ้นเทียนที่อยู่ที่เดิม สายฟ้าหนึ่งสายปรากฏขึ้น

จากนั้นเขาก็มาถึงสถานที่ที่ห่างออกไปหลายพันลี้

"ไม่ถูกต้อง งูเหลือมเพลิงตนนั้นเล่า?"

หลังจากที่เขาเคลื่อนย้ายร่างกาย สายตาของเขาก็มองไปยังสถานที่เดิม

พบว่าที่แห่งนั้นไม่มีร่องรอยของงูเหลือมเพลิง