ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 295 จักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล

ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 295 จักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล

จ้าวหลิงหวงสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่พุ่งเข้ามา ใบหน้าแดงก่ำราวกับโลหิตกำลังจะหยดลงมา

ไม่คิดเลยว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจีจะซ่อนมังกรแท้ระดับหลอมมรรคระยะต้นเอาไว้!

เรื่องนี้เกินความคาดหมายของนางอย่างแท้จริง

แต่การเดินทางครั้งนี้ ศาลาสังหารโลหิตไม่ได้ส่งคนมาน้อยเช่นนี้

ในขณะที่โยวจู๋กำลังจะโจมตี

ตู้ม!

เสียงที่ดังกึกก้องและรุนแรง ได้ดึงดูดความสนใจของทุกคน

แม้แต่หวู่เจินสง ผู้อาวุโสทั้งหมดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ต่างก็ตกตะลึงกับเหตุการณ์เบื้องหน้า

เพราะมหาค่ายกลมากมายที่พวกเขาสร้างขึ้น ตอนนี้กลับถูกทำลายลงในพริบตา

"เป็นไปไม่ได้ ที่ภายนอกดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจีของข้า ได้สร้างมหาค่ายกลระดับเซียนขั้นสูงสุดเอาไว้สองแห่ง เหตุใดจึง……"

หวู่เจินสงพึมพำ

หลังจากที่ค่ายกลถูกทำลายลง

ทุกคนเห็นเพียงเงาร่างที่งดงามราวกับภาพวาด เหยียบย่างบนความว่างเปล่า เดินทางมาถึงที่แห่งนี้

ผู้ที่เดินทางมาก็คือตงเสวี่ยอวิ๋นซี

ตงเสวี่ยอวิ๋นซีใช้ดวงเนตรหงส์แดง จับจ้องไปยังโยวจู๋ที่อยู่ไม่ไกล

ส่วนโยวจู๋ที่ถูกตงเสวี่ยอวิ๋นซีมอง

ร่างมังกรของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย

เขาหันศีรษะไปมองตงเสวี่ยอวิ๋นซี สบตากับนาง

ในขณะที่สบตากัน

ภายในหัวของโยวจู๋ก็ปรากฏเสียงที่ไพเราะราวกับเสียงสวรรค์ ดังก้องราวกับเสียงฟ้าร้อง

"ที่แท้ก็เป็นเพียงปลาดุกตัวน้อยระดับหลอมมรรคระยะต้น ข้ายังคิดว่าเจ้ามีระดับตบะสูงส่งเพียงใด"

"นี่คือ… ระดับผสานมรรค!?"

โยวจู๋สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่าง จิตใจสั่นสะเทือนอย่างยิ่ง

เขามองตงเสวี่ยอวิ๋นซีอีกครั้ง

มหาจักรพรรดิสตรีระดับผสานมรรค แม้แต่ในยุคที่มหาจักรพรรดิปรากฏตัวขึ้นอย่างต่อเนื่อง

การที่จะบรรลุระดับผสานมรรค ยิ่งไปกว่านั้นยังคงเป็นมหาจักรพรรดิสตรี

แทบจะไม่มีผู้ใดสามารถทำได้

และตลอดประวัติศาสตร์ของมหาทวีปเซียนเซวียน

มหาจักรพรรดิสตรีที่สามารถบรรลุระดับผสานมรรคมีเพียงคนเดียว

นั่นก็คือ……จักรพรรดินีโรจน์สนธยา!

เดี๋ยวก่อน จักรพรรดินีโรจน์สนธยา……

ร่างมังกรของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

หรือว่าสตรีที่อยู่เบื้องหน้าเขา จะเป็นจักรพรรดินีในตำนานผู้นั้น?

หวู่เจินสงที่อยู่ด้านข้าง เห็นมังกรแท้ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจีมีท่าทางเช่นนี้ ภายในใจก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ "ท่านโยว ท่านกำลังหวาดกลัวหรือ!?"

ในขณะเดียวกัน

เขามองไปยังสตรีลึกลับที่สามารถทำลายค่ายกลมากมาย และเดินทางมาถึงที่แห่งนี้ได้อย่างกะทันหัน

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด

เมื่อมองดูอีกฝ่าย เขากลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ไม่สามารถอธิบายได้

ในขณะที่บรรยากาศตึงเครียด

ตงเสวี่ยอวิ๋นซีกล่าวขึ้น

นางมองลงมายังโยวจู๋ด้วยสายตาที่ดูถูก

"พอดี สัตว์พิทักษ์ของข้ายังคงขาดปลาดุกตัวน้อย ข้าเห็นว่าพรสวรรค์ของเจ้าไม่เลว เจ้าคิดเช่นไร"

เมื่อตงเสวี่ยอวิ๋นซีกล่าวจบ

หวู่เจินสงและคนอื่น ๆ ก็โกรธแค้นยิ่งนัก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหวู่เจินสง ภายในใจแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา

คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่นักพรตหวู่เจินสงผู้นี้รู้ดี

ท่านโยวนั้นมีนิสัยใจคอที่แข็งกร้าว ยิ่งไปกว่านั้น ยังคงยินยอมที่จะหลับใหลอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจี เพื่อปกป้องดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจีตลอดกาล เพราะนายท่านของเขา

การที่มหาจักรพรรดิสตรีผู้นี้คิดว่าตนเองสามารถทำให้ท่านโยวยอมสยบได้ เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น นางยังคงกล่าวว่าท่านโยวเป็นเพียงปลาดุกตัวน้อย

นี่เป็นการดูถูกอย่างร้ายแรงสำหรับมังกรแท้!

หากท่านโยวยอมรับ เขา หวู่เจินสง จะกินอุจจาระให้พวกเจ้าดู……

"โยวจู๋คารวะนายท่านโรจน์สนธยา"

สิ้นเสียง ร่างมังกรขนาดใหญ่ก็แปรเปลี่ยนเป็นบุรุษหนุ่มผมสีม่วงในทันที

เขามองไปยังตงเสวี่ยอวิ๋นซี คุกเข่าลงข้างหนึ่ง

ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ ทำให้หวู่เจินสงแทบจะกระอักโลหิตออกมา!

เขาเห็นสิ่งใดกัน!?

สัตว์พิทักษ์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจี ที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจีทุกยุคทุกสมัยให้ความเคารพ ตอนนี้กลับทรยศต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจี

"ท่านโยว ท่าน… ท่าน……"

หวู่เจินสงกล่าวอย่างตะกุกตะกัก

โยวจู๋หันกลับไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ไร้อารมณ์ "ข้า โยวจู๋ ได้ปกป้องดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจีของพวกเจ้ามาเกือบสองหมื่นปีแล้ว ถึงเวลาที่ข้าจะต้องจากไป"

เมื่อได้ยินประโยคนี้

หวู่เจินสงและผู้อาวุโสระดับอริยะคนอื่น ๆ ต่างก็มีสีหน้าที่น่าเกลียด ราวกับถูกฟ้าผ่า

โยวจู๋กล่าวต่อ "พวกเจ้าไม่มีโอกาสชนะ ยอมแพ้เสียเถิด พลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่ของนายท่าน พวกเจ้าไม่สามารถจินตนาการได้"

หวู่เจินสงได้ยินเช่นนั้น แทบจะระเบิดตัวเองตาย

เมื่อครู่นี้ยังคงเป็นกำลังสำคัญของพวกเขาอยู่เลย แต่ในพริบตา กลับกลายเป็นของอีกฝ่าย!

"โยวจู๋ เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่คือการทรยศต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจีของพวกเรา!?"

หวู่เจินสงมีสีหน้าบิดเบี้ยว ตะโกนออกมาด้วยความโกรธแค้น

แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับเป็นการโจมตี

หวู่เจินสงไม่ทันได้ตั้งตัว ถูกพลังอำนาจที่รุนแรงกระแทกจนกระเด็นออกไป

ร่างกายของเขาพิงอยู่กับเสาหลักต้นหนึ่ง

มุมปากมีโลหิตไหลออกมา

โยวจู๋มองไปยังอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา

"เพียงแค่ผู้บำเพ็ญระดับอริยะ คิดว่าตนเองมีพลังอำนาจมากพอที่จะต่อกรกับระดับจักรพรรดิหรือ?"

ส่วนผู้อาวุโสระดับอริยะคนอื่น ๆ

เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้

ต่างก็หวาดกลัวจนทำสิ่งใดไม่ได้

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็เช่นเดียวกับหวู่เจินสง ไม่คิดเลยว่า

โยวจู๋จะทรยศต่อพวกเขา

จักรพรรดินีโรจน์สนธยาเอ่ยวาจา "ตามคำสั่งของเจ้าศาลา ผู้ที่ยินยอมสละดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจี และกลายเป็นมือสังหารแห่งศาลาสังหารโลหิต จะได้รับการไว้ชีวิต หากผู้ใดต้องการอยู่กับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ข้าก็ไม่มีความเห็นใด ๆ"

เสียงของนางไม่ดังนัก แต่กลับดังก้องไปทั่วดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจี

ฉับพลัน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจีที่ยิ่งใหญ่ ก็พลันตกอยู่ในความวุ่นวาย

ผู้บำเพ็ญบางคนที่จิตใจไม่แข็งแกร่ง

หลังจากที่ตงเสวี่ยอวิ๋นซีกล่าวจบ ก็รีบแสดงความคิดเห็นออกมา

"ข้ายินยอมเป็นมือสังหารแห่งศาลาสังหารโลหิต"

"ข้าก็เช่นกัน"

"ข้าก็ยินยอม"

ในพริบตา ศิษย์นอกและในเกือบสี่ส่วน ต่างก็ประกาศว่าตนเองยินยอมเป็นมือสังหารแห่งศาลาสังหารโลหิต

ผู้อาวุโสฝ่ายนอกคนหนึ่งเห็นเช่นนั้น

จึงชี้นิ้วไปยังศิษย์เหล่านั้นที่ราวกับพืชที่ไม่มีราก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "พวกเจ้า! พวกเจ้าเหล่าทรยศ! รู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังทำสิ่งใด!?"

แต่ไม่มีผู้ใดตอบคำถามของเขา

ผู้ที่เดินทางมายังดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจี ส่วนใหญ่ล้วนต้องการทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรที่มากมายมหาศาล

โดยเฉพาะอย่างยิ่งศิษย์ที่เพิ่งจะเข้าร่วมดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจีได้หนึ่งหรือสองปี

พวกเขาแทบจะไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอเวจี

ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย

สิ่งที่เรียกว่าความสัมพันธ์ระหว่างสำนักนิกาย เป็นเพียงขยะที่พวกเขาสามารถทิ้งได้ทุกเมื่อ