ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 180 โง่เขลา

ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 180 โง่เขลา

เยี่ยหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ทันใดนั้น เขาก็หยุดชะงัก กล่าวว่า "จริงสิ ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้ระบบเคยมอบรางวัล 'เงามายาเทพสังหาร' ให้ข้า"

เขายังคงจำได้อย่างเลือนลางว่ามันสามารถอัญเชิญผู้บำเพ็ญระดับอริยะเก้าชั้นฟ้ามาชั่วคราว

ระยะเวลาคงอยู่ประมาณห้านาที

"แต่นี่ก็เพียงพอแล้ว ระดับอริยะสองคน ส่วนระดับกึ่งอริยะสองคนก็มอบหมายให้เยวี่ยเหยี่ย จ้าวหลิงหวง หรือชิงชิวฉางหวู่จัดการ"

ด้วยสมุนไพรวิเศษระดับสวรรค์และระดับศักดิ์สิทธิ์มากมายที่เขามี

ไม่นานมานี้ จ้าวหลิงหวงเพิ่งจะทะลวงไปยังระดับทะลวงสวรรค์แปดชั้นฟ้า

ตอนนี้ สมุนไพรวิเศษระดับสวรรค์ที่เขามียังคงมีเหลืออยู่ไม่น้อย ส่วนสมุนไพรวิเศษระดับศักดิ์สิทธิ์ก็ยังคงเหลืออีกหนึ่งต้น

ภายในสามวันนี้ การช่วยเหลือจ้าวหลิงหวงให้ฟื้นฟูระดับตบะกลับไปยังระดับกึ่งอริยะ คงจะไม่ใช่เรื่องยาก

"ข้าต้องการสิ่งใด ระบบก็มอบสิ่งนั้นให้ข้า สำนักนิกายที่ใจกว้างเช่นนี้ หากมีโอกาส ข้าจะต้องเดินทางไป 'เยี่ยมเยียน' ด้วยตนเอง"

เยี่ยหมิงกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม

…

ณ ดินแดนผาสุกถ้ำสวรรค์แห่งหนึ่ง

เจียงกว่างพั่วจามออกมาโดยไม่รู้ตัว

เขาขมวดคิ้ว

ตอนนี้เขาเป็นถึงผู้บำเพ็ญระดับอริยะ การจามที่คนธรรมดาสามัญมักจะทำ ไม่น่าจะเกิดขึ้นกับเขา

เจียงกว่างพั่วส่ายหน้า

เรื่องนี้ค่อยคิดกันทีหลัง

ตอนนี้ต้องเตรียมตัวสำหรับการประชุม ไม่สามารถเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้

เจียงกว่างพั่วลุกขึ้นยืน ก้าวเข้าไปในความว่างเปล่า หายตัวไป

โถงแก่นแท้ เมื่อเทียบกับการประชุมสำนักครั้งก่อน การประชุมครั้งนี้มีผู้คนมากมายกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

เจียงกว่างพั่วเดินเข้ามาจากประตูอย่างช้า ๆ

เหล่าผู้อาวุโสทั้งหมดป้องมือคารวะ "คารวะท่านเจ้าสำนัก!!!"

เจียงกว่างพั่วเดินไปนั่งยังที่นั่งประมุข

"ทุกคนจงรายงานความเสียหาย และสถานการณ์การจับกุมผู้ต้องหาในคุกพันชั้น"

เจียงกว่างพั่วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ เป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญทั้งหมด รวมไปถึงตัวเขาเอง ไม่ได้คาดการณ์เอาไว้

คุกพันชั้นเกิดการก่อกบฏ

ทำให้ดินแดนทางตอนใต้ของสำนักแก่นแท้ตกอยู่ในความวุ่นวาย

กระทั่งมีศิษย์และผู้อาวุโสหลายคนเสียชีวิต

สุดท้ายก็ต้องอาศัยเขา และผู้อาวุโสสูงสุดอีกสองคนของสำนัก จึงสามารถปราบปรามความวุ่นวายได้

มิเช่นนั้น สำนักแก่นแท้คงต้องพบเจอกับความเสียหายครั้งใหญ่

"เรียนเจ้าสำนัก ศิษย์นอกเสียชีวิตเจ็ดสิบแปดคน บาดเจ็บกว่าร้อยคน"

เฟยจินเฉิง เจ้านิกายฝ่ายนอก ป้องมือคารวะ แล้วกล่าว

"เรียนท่านเจ้าสำนัก ศิษย์ในเสียชีวิตยี่สิบสองคน บาดเจ็บสามสิบห้าคน ส่วนศิษย์สายตรงเสียชีวิตหนึ่งคน"

จงหวู่ เจ้านิกายฝ่ายใน ป้องมือคารวะ แล้วกล่าว

"เรียนเจ้าสำนัก ผู้อาวุโสฝ่ายนอกและฝ่ายในเสียชีวิตรวมเก้าคน บาดเจ็บสาหัสและเล็กน้อยสิบห้าคน"

ตงหวงลี่ ผู้อาวุโสใหญ่ กล่าว

สุดท้าย ผู้อาวุโสที่รับผิดชอบการนับจำนวนผู้ต้องหาในคุกพันชั้นกล่าวว่า "เรียนเจ้าสำนัก ผู้บำเพ็ญชั่วร้าย เผ่าอสูร และผู้บำเพ็ญอื่น ๆ ในคุกพันชั้นมีทั้งหมดเก้าร้อยสามสิบคน"

"ในบรรดานั้น มีหกร้อยเจ็ดสิบสามคนที่ถูกสังหาร สองร้อยสี่สิบเจ็ดคนที่ถูกจับกุม และอีกสิบคนที่หลบหนีออกไปจากสำนักแก่นแท้ได้"

"ในบรรดาผู้ที่หลบหนีไป มีหัวหน้าของเผ่าอสูร ชิงชิวฉางหวู่"

เมื่อกล่าวถึงชื่อ 'ชิงชิวฉางหวู่'

บรรยากาศภายในโถงใหญ่ก็พลันเงียบสงัดลง

"ข้าจำได้ว่าเมื่อหลายชั่วยามก่อน แผ่นชีวิตของผู้อาวุโสเหลยแตกสลาย"

ตงหวงลี่พยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึม

เหลยฝูเจิ้น ผู้บำเพ็ญระดับกึ่งอริยะห้าชั้นฟ้า เป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้อาวุโสฝ่ายในทั้งหมดของสำนักแก่นแท้

ตามหลักเหตุผลแล้ว การไล่ล่าเผ่าอสูรระดับกึ่งอริยะหนึ่งชั้นฟ้า คงจะไม่ใช่เรื่องยากแต่สุดท้ายเขากลับเสียชีวิต เป็นสิ่งที่ทุกคนไม่ได้คาดการณ์เอาไว้

"สถานที่สุดท้ายที่เหลยฝูเจิ้นปรากฏตัวคือที่ใด?"

ตงหวงลี่มีสีหน้าเคร่งขรึม

กล่าวอย่างช้า ๆ ว่า "บนทะเลที่กั้นระหว่างมณฑลหวู่ซิงและมณฑลฝูอวิ๋น"

"มณฑลฝูอวิ๋นอีกแล้วหรือ"

เจียงกว่างพั่วหรี่ตาลง

เขาพอจะเดาได้ ผู้ที่สังหารเหลยฝูเจิ้น คงจะไม่ใช่คนอื่น น่าจะเป็นยอดฝีมือลึกลับที่สังหารศิษย์แท้ของสำนักแก่นแท้เมื่อครู่นี้

"ช่างบังอาจยิ่งนัก! ถึงกับกล้าท้าทายสำนักแก่นแท้ของพวกเราครั้งแล้วครั้งเล่า! ขอให้ท่านเจ้าสำนักอนุญาตให้ข้าไปจับกุมคนผู้นั้น!"

ผู้หนึ่งกล่าวด้วยความโกรธแค้น

"เงียบ!"

เจียงกว่างพั่วตวาดเบา ๆ

สายตาของเขามองไปยังผู้อาวุโสที่กำลังโกรธแค้น "ผู้อาวุโสซ่างกง ท่านต้องการเดินทางไปยังโถงคุกอัสนีบาตเช่นเดียวกับผู้อาวุโสเหลิ่งหรือ?"

ผู้อาวุโสเหลิ่งที่เสนอให้เปิดคุกพันชั้น

หลังจากที่ความวุ่นวายสงบลง เขาก็ได้เดินทางไปยังโถงคุกอัสนีบาตเพื่อชดใช้ความผิด

เมื่อได้ยินคำว่า 'โถงคุกอัสนีบาต' ผู้อาวุโสซ่างกงที่กำลังโกรธแค้นก็เงียบลงในทันที

"หึ ถูกผู้บำเพ็ญที่ไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามทำให้หวาดกลัวเช่นนี้ หากคนอื่นรู้เข้า คงจะคิดว่าสำนักแก่นแท้ของพวกเราตกต่ำแล้วกระมัง"

เสียงที่ดังก้องราวกับไม่มีตัวตน ดังขึ้นภายในโถงแก่นแท้

เจียงกว่างพั่วรีบลุกขึ้นยืน ป้องมือคารวะชายชราสองคนที่กำลังเดินเข้ามา "เจ้าสำนักเจียงกว่างพั่ว ขอคารวะท่านผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสอง"

ในขณะเดียวกัน

เหล่าผู้อาวุโสทั้งหมดก็ป้องมือคารวะ "คารวะท่านผู้อาวุโสสูงสุด!"

ชายชราทั้งสองที่ปรากฏตัวขึ้น ไม่เพียงแต่จะมีอันดับที่สูงส่ง พวกเขายังคงเป็นถึงยอดฝีมือระดับอริยะ

นี่คือหนึ่งในรากฐานของสำนักแก่นแท้

สำนักนิกายที่มีผู้บำเพ็ญระดับอริยะสามคน นี่คือเหตุผลที่สำนักแก่นแท้สามารถตั้งอยู่ในมณฑลหรูหยวนเต๋า มณฑลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในทวีปตงหลินเต๋าได้

"ใช่แล้ว เจ้าหนูเจียงและพวกเจ้าทั้งหมด ทำตัวหวาดกลัวเช่นนี้ จะทำให้คนอื่นดูถูกสำนักแก่นแท้ของพวกเรา"

"ผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสองสั่งสอนถูกต้องแล้ว ข้าเข้าใจแล้ว"

เจียงกว่างพั่วก้มหน้าลง ป้องมือคารวะ

"หึ! เจ้าเข้าใจอันใดกัน! สำนักแก่นแท้ของพวกเราเป็นถึงขุมอำนาจระดับสองในทวีปตงหลินเต๋า จะต้องหวาดกลัวผู้บำเพ็ญที่ไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามเช่นนั้นหรือ?"

เจียงกว่างพั่วกล่าวว่า "แต่หากพวกเราเคลื่อนไหวครั้งใหญ่เช่นนี้ ร่องรอยของโลกใบเล็กที่มณฑลเทียนหยวน อาจจะถูกผู้ที่สนใจ……”

"โง่เขลา!"

หานเว่ยตวาด "การที่โลกใบเล็กถูกค้นพบ เป็นเพียงเรื่องของเวลา เจ้าคิดว่าประมุขทั้งหกแห่งหกมหาดินแดนศักดิ์สิทธิ์เป็นคนโง่เขลา หรือคิดว่ามหาจักรพรรดิเบื้องหลังพวกเขาเป็นคนโง่เขลา?"

"เมื่อโลกใบเล็กปรากฏตัวขึ้น ความเคลื่อนไหวจะต้องยิ่งใหญ่มหาศาล เหยื่อขนาดใหญ่เช่นนี้ เจ้าคิดว่าสำนักแก่นแท้ของพวกเราสามารถกลืนกินได้เพียงลำพังหรือ? ช่างน่าขัน!"