ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 165 ระดับรวมวิญญาณระยะปลา

ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 165 ระดับรวมวิญญาณระยะปลา

ซวนหลวนเทียนดูเหมือนจะคาดเดาความคิดในใจของนางได้ จึงกล่าวเสริมอีกประโยคหนึ่งว่า

"คุณหนูเฟิงโปรดวางใจ ภารกิจทั้งหมดของศาลาสังหารโลหิต ล้วนเป็นการเลือกโดยสมัครใจ พวกเราจะไม่บังคับมือสังหารคนใดให้ทำภารกิจที่ตนเองไม่ชอบ" เมื่อได้ยินเช่นนั้น

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาว่า "พรสวรรค์ของข้าทั่วไป การบำเพ็ญเพียรจนถึงตอนนี้ก็เป็นเพียงระดับรวมวิญญาณ ไม่ทราบว่าเหตุใดศาลาสังหารโลหิตจึงยินดีที่จะเปิดประตูต้อนรับข้า"

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยไม่โง่เขลา ย่อมไม่ตอบตกลงในทันที

ศาลาสังหารโลหิตเป็นขุมอำนาจที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ เหตุใดจึงเปิดประตูต้อนรับนางที่เป็นเพียงผู้บำเพ็ญระดับรวมวิญญาณ

หากกล่าวว่าเป็นเพราะความเมตตา นางคงไม่เชื่ออย่างแน่นอน

ซวนหลวนเทียนคาดการณ์เรื่องนี้เอาไว้แล้ว

หลังจากที่ได้ยินคำถาม จึงกล่าวขึ้นว่า "ไม่ทราบว่าคุณหนูเฟิงรู้ที่มาของจี้หยกชิ้นนี้หรือไม่"

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยมองไปยังซวนหลวนเทียนที่เปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน จากนั้นก็มองไปยังจี้หยกสีน้ำเงินเข้มในมือ

กล่าวว่า "ข้ารู้ว่าจี้หยกชิ้นนี้ไม่ธรรมดา แต่ไม่รู้ที่มาที่ไป รู้เพียงว่าเป็นสมบัติที่สืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่นในตระกูล"

"เท่าที่ข้ารู้ จี้หยกในมือเจ้ามีนามว่าหยกตัดวายุมีน"

"ส่วนเจ้าของมัน ก็คือบรรพชนของตระกูลเฟิง"

"เป็นมหาจักรพรรดิโบราณผู้มีนามว่า 'จักรพรรดิวายุ' และตระกูลเฟิงก็คือทายาทของคนผู้นั้น"

หลังจากที่ได้ยินข้อมูลที่น่าตกใจนี้

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยก็ตกตะลึง พูดไม่ออก

ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้าง

นางกล่าวออกมาอย่างไม่รู้ตัวว่า "แม้ว่าข้าจะรู้ว่าจี้หยกนี้ไม่ธรรมดา แต่นี่... นี่มันเป็นไปไม่ได้กระมัง"

"หากบรรพชนของข้าเป็นถึงมหาจักรพรรดิ ท่านพ่อท่านแม่ย่อมต้องรู้เรื่องนี้"

"ในเมื่อไม่เชื่อ คุณหนูเฟิงเหตุใดจึงไม่ลองหยดโลหิตแก่นแท้ลงบนจี้หยกดูเล่า"

กล่าวจบ เฟิงเยวี่ยเสวี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

กัดนิ้วชี้ข้างขวา

โลหิตแก่นแท้หนึ่งหยดไหลออกมา

ใบหน้าของเฟิงเยวี่ยเสวี่ยซีดเผือดลงอย่างกะทันหัน

เห็นได้ชัดว่าการบีบโลหิตแก่นแท้หนึ่งหยด สำหรับนางที่ระดับตบะเช่นนี้ ยังคงเป็นเรื่องยากลำบาก

โลหิตแก่นแท้หยดลงบนจี้หยก

จากนั้น ก็เกิดเหตุการณ์ที่น่าตกใจขึ้น

โลหิตแก่นแท้หยดนั้น หลังจากที่หยดลงบนหยกตัดวายุมีน ก็ถูกดูดซับไปในทันที

จากนั้น ปราณวิญญาณมากมายก็พวยพุ่งออกมาจากหยกตัดวายุมีน

ในขณะเดียวกัน แรงกดดันที่รุนแรงก็แผ่กระจายออกมา

"นี่คือการดึงจิตวิญญาณเข้าไปในจี้หยกโดยตรงหรือ?"

ซวนหลวนเทียนที่เห็นเฟิงเยวี่ยเสวี่ยมีแววตาว่างเปล่า กล่าวในใจ

ครู่หนึ่ง แววตาของเฟิงเยวี่ยเสวี่ยก็กลับมาเป็นปกติ

แต่สีหน้าของนางยังคงดูสับสน

"นี่... เป็นความจริงหรือ ตระกูลเฟิงของพวกเราเป็นทายาทของมหาจักรพรรดิจริง ๆ หรือ?"

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยดูเหมือนจะรู้ความจริงบางอย่าง

ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตกใจ

จากนั้น นางก็รู้สึกตัว มองไปยังซวนหลวนเทียน

เม้มริมฝีปากเล็กน้อย "เช่นนั้นข้าเข้าใจแล้ว ข้าตกลงที่จะเข้าร่วมศาลาสังหารโลหิต"

"เป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาด"

ซวนหลวนเทียนยิ้มออกมาอย่างแผ่วเบา

"เช่นนั้นคุณหนูเฟิงโปรดตามข้ามา"

"ตามท่านไป? ไปที่ใดหรือ?"

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยตกตะลึง

ซวนหลวนเทียนหยิบเหรียญตราสังหารโลหิตที่แขวนอยู่ที่เอวขึ้นมา

กล่าวว่า "หมื่นโลกาไร้ธรรม การสังหารคือวิถีทาง ประตูหยินหยางไร้ขอบเขต จงเปิด"

แสงสีโลหิตหนึ่งสายพุ่งออกมาจากเหรียญตราสังหารโลหิต

แสงสีโลหิตนั้นพุ่งเข้าไปในความว่างเปล่าเบื้องหน้า

ทุกคนเห็นว่า ความว่างเปล่าที่เคยสงบนิ่ง ก็เริ่มต้นสั่นสะเทือน เกิดระลอกคลื่นขึ้น

"ไปกันเถอะ"

ซวนหลวนเทียนก้าวเข้าไปในความว่างเปล่านั้น

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยกำมือแน่น จากนั้นก็เดินตามไป

หลังจากที่เข้าไปแล้ว

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยก็ตกตะลึงกับภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า

ท้องฟ้าสีครามกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

เบื้องล่างเป็นเพียงเมฆหมอกสีขาว

แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจมากที่สุดก็คือศาลาที่สูงตระหง่านเบื้องหน้า ราวกับทะลวงผ่านท้องฟ้า

ศาลานั้นสูงเสียดฟ้า เฟิงเยวี่ยเสวี่ยไม่เคยเห็นสิ่งก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้มาก่อน

สิ่งก่อสร้างทั้งหมดที่นางเคยเห็น

เมื่อเทียบกับศาลาเบื้องหน้านี้ ก็ไม่ต่างจากมดปลวกตัวเล็ก ๆ

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยรู้สึกตัว

พบว่าซวนหลวนเทียนเดินนำหน้าไปไกลแล้ว

จึงรีบเร่งฝีเท้า เดินตามไป

ไม่นานนัก ทั้งสองก็เดินเข้าไปในชั้นแรก

สิ่งที่ปรากฏในสายตาก็คือมือสังหารแห่งศาลาสังหารโลหิตมากมายที่สวมชุดแตกต่างกันไป

เมื่อเห็นซวนหลวนเทียนเดินเข้ามา ทุกคนก็หยุดการเคลื่อนไหว

ป้องมือคารวะพร้อมกัน "คารวะท่านผู้ยิ่งใหญ่ซวน"

ซวนหลวนเทียนพยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้นก็เดินไปยังโต๊ะรับรอง

กล่าวกับสตรีที่กำลังจัดการเรื่องต่าง ๆ ว่า "ช่วยทำเหรียญตราสังหารโลหิตให้กับนาง"

สตรีผู้นั้นพยักหน้า

จากนั้นก็มองไปยังเฟิงเยวี่ยเสวี่ยที่อยู่ด้านหลัง "คุณหนูโปรดตามข้ามา"

ซวนหลวนเทียนหันไปกล่าวกับเฟิงเยวี่ยเสวี่ยว่า "ข้ามีธุระด่วน จึงต้องขอตัวก่อน หลังจากที่เจ้าทำเหรียญตราสังหารโลหิตเสร็จแล้ว ก็จะมีคนมาสอนและแนะนำเจ้า"

"ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านสุภาพบุรุษซวน"

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยพยักหน้า จากนั้นก็เดินตามสตรีผู้นั้นไป

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยเดินตามสตรีที่มีผมยาวสลวยสีดำขลับไปยังชั้นสอง

สุดท้าย ทั้งสองก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าเครื่องมือบางอย่าง

"นี่คือ..."

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยเบิกตากว้าง

หินผลึกสีน้ำเงินขนาดใหญ่ กำลังลอยอยู่เบื้องหน้านาง

"นี่คือหินวัดวิญญาณ สามารถตรวจสอบระดับตบะของผู้บำเพ็ญได้"

"คุณหนูเพียงแค่แตะมือลงบนหินวัดวิญญาณ และส่งปราณวิญญาณเข้าไปก็พอแล้ว"

สตรีผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง

"เช่นนั้นหรือ"

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยพยักหน้าเล็กน้อย วางมือลงบนหินกระจกเบา ๆ

จากนั้นก็หลับตาลง ส่งปราณวิญญาณเข้าไป

ภายในหินวัดวิญญาณปรากฏแสงสว่างขนาดเท่าลูกบอลขึ้นมาหนึ่งดวง

"ระดับรวมวิญญาณระยะปลาย ใกล้จะถึงระดับสูงสุดแล้วหรือ"

สตรีผู้นั้นพึมพำเบา ๆ จากนั้นก็หยิบเหรียญตราหนึ่งอันออกมา มอบให้นาง

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยรับเหรียญตรานั้นมา

พบว่าบนเหรียญตรานั้นสลักตัวอักษร 'มนุษย์' เอาไว้

ด้านล่างยังคงมีขีดสองขีด

ยังไม่ทันที่เฟิงเยวี่ยเสวี่ยจะเอ่ยถาม

สตรีผู้นั้นก็กล่าวขึ้นก่อนว่า "เหรียญตรานี้มีนามว่าเหรียญตราสังหารโลหิต เป็นสิ่งที่มือสังหารทุกคนในศาลาสังหารโลหิตต้องพกติดตัว"

"ส่วนตัวอักษร 'มนุษย์' และขีดสองขีดนี้ หมายความว่าเจ้าเป็นมือสังหารระดับมนุษย์ชั้นโท"

"นี่ก็คือระดับมือสังหารของเจ้า"

"ระดับมือสังหารหรือ?"

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยไม่รู้เรื่องราวภายในของศาลาสังหารโลหิต

สตรีผู้นั้นพยักหน้า "ใช่แล้ว ระดับมือสังหารแบ่งตามระดับตบะของมือสังหารแต่ละคน จากชั้นตรีไปจนถึงชั้นเอก แต่ละชั้นมีความแตกต่างกันมาก"

"หากตอนนี้เจ้าเป็นถึงระดับเคลื่อนวิญญาณ เจ้าก็จะได้รับเหรียญตราสังหารโลหิตระดับมนุษย์ชั้นเอก"

เฟิงเยวี่ยเสวี่ยครุ่นคิด

นางอดไม่ได้ที่จะถามคำถามที่นางสงสัยมานาน

"ไม่ทราบว่าระดับมือสังหารที่สูงที่สุดของศาลาสังหารโลหิตคือระดับใด"