ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 89 ทรยศสำนัก

ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 89 ทรยศสำนัก

"ความเคลื่อนไหวไม่ไกลนัก หากเป็นนิมิตที่เกิดจากสมบัติเวทระดับปฐพีจริง ๆ พวกเราจะมองข้ามไปได้อย่างไร"

"ครู่หนึ่งข้าจะเป็นผู้นำหน้า พวกเจ้าจงตามมา"

"หากสถานการณ์ไม่ถูกต้อง พวกเจ้าจงไปก่อน ข้าจะเป็นคนตัดหลัง"

ลู่ชิงเจี้ยนมีสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงหนักแน่นและเที่ยงธรรม

คนอื่น ๆ อีกสี่คนมองหน้ากัน

ในเมืองกระบี่ชิงเฟิง หากกล่าวถึงผู้ใดที่จงรักภักดีต่อเมืองกระบี่ชิงเฟิงมากที่สุด ยินดีที่จะอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วย

ย่อมต้องเป็นเซียนกระบี่อันดับหนึ่งของเมืองกระบี่ชิงเฟิงผู้นี้ ลู่ชิงเจี้ยน

ทุกคนมองหน้ากัน จากนั้นจึงป้องมือคารวะพร้อมกัน กล่าวว่า "ขอรับ"

ประมาณหลายเค่อ

กลุ่มคนจากเมืองกระบี่ชิงเฟิงเดินทางมาถึงสถานที่แปลกประหลาดที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้

"นั่นคือสิ่งใด!?"

หลังจากที่เยวี่ยชิงเฟิงเดินผ่านป่าทึบ

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า ทำให้ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเบิกกว้าง

ภายในทะเลสาบวิญญาณที่ใสสะอาด

มีดอกไม้สีแดงสดราวกับโลหิต บานสะพรั่งอยู่กลางทะเลสาบ

รอบ ๆ สมุนไพรวิเศษ ปรากฏปราณวิญญาณที่เขเข้มข้นแผ่ออกมา

เมื่อเห็นดอกไม้สีแดงนี้ ทุกคนต่างก็กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

สมุนไพรวิเศษ!

นี่ต้องเป็นสมุนไพรวิเศษอย่างแน่นอน!

ยิ่งไปกว่านั้น ระดับต้องเป็นอย่างน้อยระดับนิล!

"สมุนไพรวิเศษระดับนิลขั้นต่ำสามต้นที่พวกเรารวบรวมมาก่อนหน้านี้ รวมกันแล้วก็ยังคงไม่สามารถเทียบเคียงกับนิมิตที่สมุนไพรวิเศษต้นนี้แผ่ออกมาได้ หรือว่าจะเป็นขั้นสูง?"

"ไม่น่าจะเป็นไปได้ ข้าเคยเห็นสมุนไพรวิเศษระดับนิลขั้นสูงมาก่อน ข้ากล้าพูดได้เต็มปากว่านิมิตของมันก็ยังคงไม่สามารถเทียบเคียงกับสมุนไพรวิเศษต้นนี้ได้"

"นี่...หรือว่าจะเป็นขั้นสูงสุด?"

ทุกคนต่างก็พูดคุยกัน

เยวี่ยชิงเฟิงเห็นลู่ชิงเจี้ยนตั้งแต่เข้ามาที่นี่ก็ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน ไม่เอ่ยวาจาใด ๆ ยิ่งไปกว่านั้น สีหน้ายังดูแปลกประหลาด

เขาอดไม่ได้ที่จะถามลู่ชิงเจี้ยนว่า "ศิษย์พี่ลู่ ท่านเป็นอะไรไป"

ศิษย์พี่ลู่...กำลังยิ้มหรือ?

ตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างของลู่ชิงเจี้ยนปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย

ยิ่งไปกว่านั้น มุมปากยังยกขึ้น

นี่ไม่เหมือนกับลู่ชิงเจี้ยนที่เยวี่ยชิงเฟิงเคยเห็นมาก่อน ที่มีสีหน้าเคร่งขรึม ไม่ยอมให้มีความผิดพลาดแม้แต่น้อย

"ทำไม? ต้องการให้ข้าลงมือเองหรือ?"

ลู่ชิงเจี้ยนกล่าวขึ้นอย่างกะทันหัน

วินาทีถัดมา ความว่างเปล่าก็ดังก้องขึ้นหลายครั้ง

"จุ๊ จุ๊ จุ๊ การแสดงละครที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ข้ารอคอยมานานแล้ว"

"ถูกต้อง ในเมื่อเจ้า ลู่ชิงเจี้ยน ต้องการเข้าร่วมถ้ำโลหิตของพวกเรา ก็ต้องแสดงความตั้งใจออกมา"

เยวี่ยชิงเฟิงและคนอื่น ๆ อีกสามคนได้ยินเช่นนั้น

ดวงตาทั้งสองข้างก็แข็งค้าง

พวกเขาไม่ได้หูฝาดไปใช่หรือไม่?

ถ้ำโลหิต?

กงเฟิ่งคนหนึ่งมีสีหน้าซีดเผือด

บังเอิญยิ่งนัก เขาเคยได้ยินชื่อเสียงของถ้ำโลหิตมาก่อน

อย่างที่ทุกคนรู้กันดีทวีปเซียนเซวียนเกิดจากการรวมตัวกันของห้าทวีป

ห้าทวีปนี้ถูกเรียกว่า ทวีปซีหลินฟู่ ทวีปตงหลินเต๋า ทวีปเป่ยหลินไห่ ทวีปหนานหลินหลิง และทวีปจงเซิงเซิน

ในบรรดานั้นแต่ละทวีปยังคงแบ่งออกเป็นเขตเล็ก ๆ อีกหลายสิบมณฑล

มณฑลเทียนหยวนที่พวกเขาอยู่ เป็นหนึ่งในสิบมณฑลเล็ก ๆ ของทวีปตงหลินเต๋า

มีพื้นที่เล็กที่สุด และปราณวิญญาณก็เบาบางที่สุด

อยู่ในลำดับสุดท้ายของสิบมณฑลมาอย่างยาวนาน

ส่วนถ้ำโลหิต มาจากมณฑลฝูอวิ๋นที่อยู่ติดกับมณฑลเทียนหยวน

ในสิบมณฑล ถ้ำโลหิตมีลำดับที่เก้า เหนือกว่ามณฑลเทียนหยวนหนึ่งลำดับ

มณฑลฝูอวิ๋นแตกต่างจากมณฑลเทียนหยวนเล็กน้อย ที่มีนิกายไร้ขอบเขตเป็นใหญ่ ที่นั่นมีขุมอำนาจระดับห้าสองแห่งที่ต่อสู้กันมาอย่างยาวนาน

ขุมอำนาจระดับห้าสองแห่งนี้ก็คือนิกายพยัคฆ์สงครามทางตะวันออก และถ้ำโลหิตทางใต้!

แต่สิ่งที่ทำให้กงเฟิ่งผู้นี้หวาดกลัว มิใช่เพราะอีกฝ่ายมาจากขุมอำนาจระดับห้า

แต่เป็นเรื่องราวลับ ๆ ของมณฑลฝูอวิ๋น

แท้จริงแล้ว ขุมอำนาจระดับห้าที่เปิดเผยตัวตนในมณฑลฝูอวิ๋นมีเพียงนิกายพยัคฆ์สงคราม

ส่วนถ้ำโลหิต มักจะซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

เพราะเหตุผลก็ง่ายมาก เพราะทุกคนในถ้ำโลหิต ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญชั่วร้าย!

การฆ่าคน การข่มขืน และการปล้นสะดม เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยสำหรับผู้บำเพ็ญแห่งถ้ำโลหิต

เรื่องใหญ่ที่แท้จริงก็คือการสังหารผู้บำเพ็ญและคนธรรมดาสามัญ เพื่อที่จะเพิ่มพูนระดับตบะ

เยวี่ยชิงเฟิงที่อยู่ด้านข้างได้ยินเช่นนั้น

ดวงตาทั้งสองข้างก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ มองไปยังเซียนกระบี่อันดับหนึ่งของเมืองกระบี่ชิงเฟิงผู้นี้

ลู่ชิงเจี้ยนค่อย ๆ หันหลังกลับ มองไปยังพวกเขา

"ศิษย์… ศิษย์พี่ลู่ พวก… พวกเขากล่าวความเท็จใช่หรือไม่"

ตอนนี้เยวี่ยชิงเฟิงมีเหงื่อเย็นไหลรินออกมาทั่วร่างกาย ริมฝีปากซีดเผือด

เขามิอาจจินตนาการได้ว่าลู่ชิงเจี้ยนที่ถูกยกย่องว่าเป็นเซียนกระบี่ ผู้ที่ตนเองยกย่องว่าเป็นที่สุดแห่งมรรคกระบี่จะทรยศสำนัก

แต่วินาทีถัดมา สิ่งที่เขาได้รับมิใช่คำตอบ

แต่เป็นแสงกระบี่ที่รวดเร็วจนมองไม่เห็นแม้แต่เงา

ปุ๊!

รูม่านตาของเยวี่ยชิงเฟิงหดเล็กลง

สุดท้ายสิ่งที่เขาเห็นก็คือศีรษะหนึ่งกลิ้งอยู่บนพื้น

และร่างไร้วิญญาณที่ไม่มีศีรษะ

นี่มิใช่เยวี่ยชิงเฟิงหรือ?

ลู่ชิงเจี้ยนมองไปยังคนอื่น ๆ อีกสามคนที่หวาดกลัว

เผยรอยยิ้ม “พวกเจ้ามิได้คิดเช่นนี้มานานแล้วหรือ?”

หนี!

ความหวาดกลัวแผ่กระจายไปทั่วจิตใจ

ทั้งสามหันหลังกลับ ไม่ปิดบังไพ่ตายอีกต่อไป

แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

ลู่ชิงเจี้ยนถือกระบี่บัวเขียวในมือ แววตาเย็นชา “วิจิตรโชคชะตาสามบุปผา”

กระบี่บัวเขียวหลุดออกจากมือ บินขึ้นไปบนท้องฟ้า

แสงกระบี่ส่องประกาย ปกคลุมร่างกายของลู่ชิงเจี้ยนเอาไว้

ทันใดนั้นกระบี่หนึ่งเล่ม แปรเปลี่ยนเป็นสามเล่ม

กระบี่บัวเขียวสามเล่ม ไล่ตามผู้บำเพ็ญสามคนที่คิดจะหลบหนีไป

ไม่นานนักก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นจากตรงกลาง

จากนั้นก็มีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอีกสองเสียงดังขึ้น

จิตสำนึกเคลื่อนไหว

กระบี่บัวเขียวที่ปลายกระบี่ยังคงเปื้อนโลหิต บินกลับมายังมือของลู่ชิงเจี้ยน

"การลงมือกับศิษย์พี่ศิษย์น้องของตนเอง ช่างโหดร้ายยิ่งนัก"

ณ เวลานั้น จากป่าสองแห่ง มีคนสองคนเดินออกมา

หนึ่งชาย หนึ่งหญิงทั้งสองสวมชุดคลุมสีแดงเลือด

ที่หน้าอกมีรูปวาดหนึ่งปรากฏขึ้น

เป็นรูปแมงมุมสีดำและใต้แมงมุมยังคงมี ‘อาหาร’ ที่ถูกใยแมงมุมพันธนาการเอาไว้

ลู่ชิงเจี้ยนมองไปยังทั้งสอง กล่าวว่า "ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"

ชายคนนั้นดูเหมือนจะเป็นชายวัยกลางคน

กล่าวว่า "การทดสอบของถ้ำโลหิต เจ้าผ่านมันทั้งหมดแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย เจ้าก็จะเป็นคนของถ้ำโลหิต"

ลู่ชิงเจี้ยนถามว่า "กระไร?"

"ง่ายมาก เพียงแค่ฝึกฝนวิชาชั่วร้ายที่ถ้ำโลหิตกำหนดก็พอแล้ว"

สตรีผู้นั้นกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม

จากนั้นนางก็หยิบตำราออกมาจากอกเสื้อ โยนไปยังลู่ชิงเจี้ยน ลู่ชิงเจี้ยนรับเอาไว้ มองดูตำราเล่มนั้น