ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 86 เซียนกระบี่

ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 86 เซียนกระบี่

เพียงแค่สัตว์อสูรงูปรากฏตัวการโจมตีมากมายก็พุ่งเข้าโจมตีจุดสำคัญของมันในทันที

"รองเจ้านิกาย ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ไม่พบร่องรอยของสัตว์อสูรงู"

"ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือก็เช่นกัน"

"ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ไม่มีสิ่งผิดปกติ"

"ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือไม่มี... ประเดี๋ยวก่อน!"

ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือคือกงเฟิ่งระดับบำรุงจิตสี่ชั้นฟ้าแห่งเมืองกระบี่ชิงเฟิง

ดวงตาทั้งสองข้างของเขากำลังจ้องมองไปยังป่าแห่งหนึ่ง

ป่าทึบแห่งนั้นส่งเสียงดังก้อง ราวกับว่ามีสัตว์ร้ายขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่อยู่ภายใน

จากนั้นดวงตาทั้งสองข้างที่ราวกับโคมไฟสีแดงก็สบตากับกงเฟิ่งผู้นั้น

กงเฟิ่งตกใจอย่างยิ่ง คิดที่จะตะโกนออกมา

แต่น่าเสียดาย

"งู"

เมื่อเขากล่าวคำว่า 'งู' การโจมตีหนึ่งสายก็พุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับสายฟ้า

"วิชาหินแช่แข็ง"

กงเฟิ่งตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว รีบใช้พลังเวทที่เตรียมเอาไว้

เบื้องหน้าของเขา ก้อนหินสีเหลืองมากมายปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน

ก้อนหินเหล่านี้ในเวลาเพียงสิบเค่อ ก็รวมตัวกันกลายเป็นกำแพงดินขนาดใหญ่

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

พลังอำนาจที่หางของสัตว์อสูรงูมีมากกว่าที่เขาคาดการณ์เอาไว้ กำแพงดินที่เพิ่งจะสร้างขึ้นก็พังทลายลงในทันที

เศษหินกระจายไปทั่วทุกสารทิศ

"กระดิ่งป้องกัน!"

กงเฟิ่งมีไหวพริบดี ในขณะที่การโจมตีใกล้เข้ามาเพียงไม่กี่คืบ

เขาก็หยิบกระดิ่งลมออกมาบนกระดิ่งลมนั้นสลักอักขระเอาไว้มากมาย

อักขระเหล่านั้นเปล่งประกายออกมา

หลุดออกจากฝ่ามือของเขา บินไปขวางอยู่เบื้องหน้า

แต่...รูม่านตาของกงเฟิ่งหดเล็กลงเป็นเส้นตรง จากนั้นก็ตกใจอย่างยิ่ง "เป็นไปไม่ได้!"

กระดิ่งลมสมบัติเวทที่บินออกไป ในขณะที่รับการโจมตีอย่างรุนแรงจากหางของสัตว์อสูรงู

แสงที่สว่างไสวก็เริ่มหรี่ลงอย่างรวดเร็ว

จากนั้นบนพื้นผิวของกระดิ่งลมก็ปรากฏรอยแตกขนาดใหญ่ขึ้น

สมบัติเวทป้องกันระดับนิลขั้นต่ำที่เขาใช้ปกป้องชีวิต ก็ไม่สามารถต้านทานการโจมตีอย่างกะทันหันของสัตว์อสูรงูได้

กงเฟิ่งกระเด็นออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ สุดท้ายก็ตกลงบนต้นไม้ต้นหนึ่ง

ร่างกายเต็มไปด้วยโลหิต กลิ่นอายอ่อนแอลงอย่างมาก

ดูน่าอนาถยิ่งนัก

เกรงว่าแม้จะรอดชีวิตไปได้ ชีวิตในภายภาคหน้าก็คงต้องให้คนอื่นอุ้มไปมา

"ลงมือ!"

พร้อมกับเสียงตะโกน

การโจมตีมากมายที่สว่างไสวและทรงพลัง พุ่งเข้าโจมตีสัตว์อสูรงูขนาดใหญ่ที่สูงห้าหกจั้ง

สัตว์อสูรงูแลบลิ้นออกมาอย่างต่อเนื่อง เกล็ดงูทั่วทั้งร่างกายเป็นสีแดง และที่หน้าท้องมีรอยแผลเป็นจากกระบี่ที่สะดุดตา

รอยแผลเป็นนี้ เกิดจากการที่ลู่ชิงเจี้ยนฉวยโอกาสที่สัตว์อสูรงูไม่ทันระวังตัว

ใช้พลังทั้งหมดฟาดฟันลงไป

แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและไม่ธรรมดาของลู่ชิงเจี้ยน

สัตว์อสูรงูสัมผัสได้ถึงอันตรายแห่งความตาย จึงคำรามออกมาเบา ๆ

หันหลังกลับ คิดที่จะหลบหนี

แต่...ขุมอำนาจทั้งสี่ที่เตรียมการมานาน จะยอมให้สัตว์อสูรงูหลบหนีไปได้ง่ายดายเช่นนั้นหรือ?

"ตอนนี้แหละ!"

พร้อมกับเสียงตะโกน

ผู้บำเพ็ญระดับบำรุงจิตสามคนที่อยู่ใกล้ ๆ กับสัตว์อสูรงู ต่างก็ประสานอิน

"กับดักมังกรดิน"

พื้นดินที่ขรุขระใต้ร่างของสัตว์อสูรงูก็เริ่มสั่นสะเทือน

มังกรดินที่สร้างขึ้นจากโคลนใต้ดินพุ่งออกมา

ในพริบตาก็ใช้ร่างกายขนาดใหญ่พันธนาการสัตว์อสูรงูเอาไว้

ราวกับงูเหลือมกำลังรัดเหยื่อ

ในขณะที่สัตว์อสูรงูคิดที่จะใช้พลังทำลายพันธนาการนี้ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

"โซ่น้ำแข็งเยือกเย็น"

ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน โซ่ตรวนน้ำแข็งสี่เส้นที่หนาและแข็งแกร่ง ราวกับกระสุนปืน

พันธนาการร่างกายส่วนบนและส่วนล่างของสัตว์อสูรงูเอาไว้

การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ ทำให้สัตว์อสูรงูไม่สามารถใช้พลังได้

ไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายได้พักหายใจ

"กำแพงไม้ทะลวงฟ้า"

ผู้บำเพ็ญระดับบำรุงจิตแห่งสำนักถกบุปผาประสานอิน

ท่อนไม้รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ามากมายพุ่งออกมาจากพื้นดิน ร่วมกับมังกรดินและโซ่ตรวน พันธนาการสัตว์อสูรงูเอาไว้

แม้ว่าสัตว์อสูรงูจะเป็นถึงระดับบำรุงจิตเก้าชั้นฟ้า ในเวลาอันสั้นก็ยังคงไม่สามารถทำลายพันธนาการของวิชาเวทระดับนิลสามบทนี้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้สัตว์อสูรงูยังคงได้รับบาดเจ็บสาหัส พลังอำนาจด้อยกว่าตอนแรกมาก

สัตว์อสูรงูในตอนนี้ มองเห็นเพียงแสงสีขาวที่กำลังเข้าใกล้

ตู้ม!

กลุ่มควันรูปเห็ดขนาดใหญ่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ต้นไม้รอบด้านในรัศมีสิบลี้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ต้นไม้และพืชพันธุ์มากมายถูกแรงระเบิดทำลาย

"สัตว์ประหลาดนั่นตายแล้วหรือ?"

พร้อมกับเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยนี้

ทุกคนต่างก็มองไปยังที่แห่งนั้น

เห็นเพียงดวงตาสีแดงสองดวงกำลังเปล่งประกายอยู่ในกลุ่มควัน

"ยัง… ยังไม่ตาย!"

"นี่คือสัตว์อสูรระดับเก้าชั้นฟ้าหรือ? ได้รับการโจมตีที่รุนแรงเช่นนี้ ยังคงไม่ตาย?"

ผู้คนมากมายตกใจอย่างยิ่ง

ลู่ชิงเจี้ยนที่เตรียมการมานาน เห็นเช่นนั้นสีหน้าก็เคร่งขรึม "...สัตว์ร้าย จงมอบชีวิตมาเสีย!"

"หนึ่งกระบี่หลิวหยาง"

ลู่ชิงเจี้ยนใช้จิตสำนึกควบคุม

สมบัติเวทระดับนิลขั้นสูงสุด กระบี่บัวเขียวที่ลอยอยู่เบื้องหน้า ปราณกระบี่พวยพุ่ง

พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

โจมตีสัตว์อสูรงูที่ยังคงมีลมหายใจอยู่

ฉัวะ!

กระบี่บัวเขียวที่ราวกับสายฟ้า แทงทะลุศีรษะของสัตว์อสูรงู

ก่อนที่สัตว์อสูรงูจะรู้สึกตัว ในขณะที่จิตสำนึกเลือนลาง ร่างกายของมันก็ล้มลงกับพื้น

พื้นดินสั่นสะเทือน

"สมกับที่เป็นเซียนกระบี่ลู่ วันนี้ได้พบเจอ ข่าวลือที่ได้ยินมาเป็นความจริง"

หัวหน้ากงเฟิ่งเมืองกระบี่ชิงเฟิงรีบคารวะลู่ชิงเจี้ยน

ผู้คนจากขุมอำนาจอีกสามแห่ง เห็นเหตุการณ์เช่นนี้ต่างก็ตกตะลึง

เพราะกระบี่เมื่อครู่ของลู่ชิงเจี้ยน เกรงว่าไม่มีผู้ใดในที่แห่งนี้สามารถต้านทานได้!

"เวลาเหลือน้อย ทุกคนในเมืองกระบี่ชิงเฟิงตามข้ามา"

ลู่ชิงเจี้ยนกล่าวอย่างช้า ๆ

เหาะเหินไปยังทางเข้าถ้ำสวรรค์น้อย

เหล่ากงเฟิ่งแห่งเมืองกระบี่ชิงเฟิงจึงรีบตามไป

ผู้คนจากขุมอำนาจอีกสามแห่งเห็นเช่นนั้น ก็รีบตามไป

ในขณะที่เหาะเหิน ลู่ชิงเจี้ยนก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ตรวจสอบรอบด้านในรัศมีพันเมตร

เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติ จึงเหาะเหินเข้าไปในถ้ำสวรรค์น้อย

ประมาณหนึ่งนาที

หลังจากที่ทุกคนเข้าไปแล้ว

เงาดำมากมายก็ปรากฏตัวขึ้นบนถนน

"จุ๊ จุ๊ จุ๊ ตั๊กแตนจับจั๊กจั่น นกขมิ้นอยู่ข้างหลัง วิธีการนี้ข้าชอบ!"

"คำสั่งของเจ้าศาลาคือการยึดครอง แต่หลังจากยึดครองแล้ว ผู้บุกรุกถ้ำสวรรค์น้อยก็สามารถสังหารได้"

เงาดำเหล่านี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือมือสังหารระดับเร้นลับแห่งศาลาสังหารโลหิตที่เยี่ยหมิงส่งมา

"ท่านหยู ข้าขอถามสักคำถาม เมื่อครู่บุคคลผู้นั้นอาจจะเป็นอุปสรรคสำคัญของพวกเรา เหตุใดท่านจึงไม่……”