ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 50 จินหยวนเจิ้งผู้โง่เขลา
ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 50 จินหยวนเจิ้งผู้โง่เขลา
ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 50 จินหยวนเจิ้งผู้โง่เขลา
และบังเอิญยิ่งนัก
กล่าวขานกันว่าผู้ยิ่งใหญ่ซวนผู้นี้มีความสัมพันธ์อันดีกับเจ้าศาลาแห่งศาลาสังหารโลหิตผู้ลึกลับ บางทีอาจจะสามารถใช้โอกาสนี้พบเจอกับเจ้าศาลา หรือได้รับข่าวสารบางอย่างเกี่ยวกับเจ้าศาลาก็เป็นได้
จินหยวนเจิ้งพยักหน้าในทันที “ขอรับ”
ไม่นานนัก จินหยวนเจิ้งก็ถูกมือสังหารผู้นั้นพาไปยังตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ภายในใจของจินหยวนเจิ้งเต็มไปด้วยความสงสัย
หรือว่าจะต้องพบเจอกับผู้ยิ่งใหญ่ซวนผู้ลึกลับ ณ ที่แห่งนี้?
ในไม่ช้า ภาพเหตุการณ์ต่อไปนี้ทำให้เขารู้สึกตกตะลึง
มือสังหารผู้นั้นหยิบเหรียญตราสังหารระดับมนุษย์ชั้นเอกที่เอวออกมา
“มหาสหัสโลกธาตุ ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ ศาลาสังหารโลหิตคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ ประตูหยินหยางไร้ขอบเขต เปิด!”
แสงโลหิตหนึ่งสายพุ่งออกมาจากเหรียญตราสังหาร
เบื้องหน้าปรากฏระลอกคลื่นขึ้นในความว่างเปล่า
“เชิญ”
ด้วยความตกตะลึงอย่างหาที่เปรียบมิได้ จินหยวนเจิ้งจึงเดินตามมือสังหารผู้นั้นเข้าไป
หลังจากเข้าไปในศาลามารกำราบคุก ร่างกายของจินหยวนเจิ้งก็เริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
นี่มันอะไรกัน?
โลกที่เดิมทีมีแสงอาทิตย์เจิดจ้า กลับแปรเปลี่ยนไปในพริบตา
กลายเป็นโลกใบเล็ก ๆ ที่มีท้องฟ้าแจ่มใส
โดยเฉพาะอย่างยิ่งศาลาที่สูงเสียดฟ้า เบื้องหน้าของเขา!
โลกนี้จะมีสิ่งก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร?
ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงคำพูดบางคำที่เขาเคยเห็นในตำราโบราณเล่มหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน
ผู้แข็งแกร่งสามารถสร้างอาณาเขตลับขนาดเล็กได้ หรือว่าศาลาสังหารโลหิตจะมีผู้แข็งแกร่งเช่นนี้อยู่?
ด้วยความตกใจ จินหยวนเจิ้งเดินเข้าไปในศาลามารกำราบคุก
ซวนหลวนเทียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง เบื้องหน้ามีโต๊ะรับรองขนาดใหญ่วางอยู่
บนโต๊ะมีเอกสารและงานราชการมากมาย
นอกจากนี้ไม่มีผู้ใดอยู่ที่นี่
มือสังหารและจินหยวนเจิ้ง เป็นสิ่งมีชีวิตเพียงสองชนิดในศาลาแห่งนี้นอกจากซวนหลวนเทียน
“เจ้าคือจินหยวนเจิ้งหรือ?”
ซวนหลวนเทียนเห็นผู้มาใหม่จึงกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม
“เรียนท่านผู้ยิ่งใหญ่ซวน ขอรับ ข้าเอง”
จินหยวนเจิ้งรีบรู้สึกตัว ป้องมือคารวะด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
ซวนหลวนเทียนมองไปยังอีกฝ่าย กล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม “เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นเช่นไร?”
เมื่อได้ยินคำถามแปลก ๆ เช่นนี้
จินหยวนเจิ้งก็มีสีหน้าสับสน
จากนั้นจึงตอบกลับ “ข้าคิดว่าตัวเองยังพอใช้ได้”
“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าสำหรับศาลาสังหารโลหิตของพวกเรา เจ้าเป็นเช่นไร?”
จินหยวนเจิ้งกล่าวโดยไม่รู้ตัว “สิ่งใดหรือ?”
ซวนหลวนเทียนหัวเราะเบา ๆ “สำหรับศาลาสังหารโลหิตของพวกเรา คนเช่นเจ้าก็เหมือนกับหมากที่สามารถเขี่ยทิ้งได้ทุกเมื่อ”
“แต่ตอนนี้ หมากกลับคิดที่จะทำร้ายผู้เล่น เจ้าไม่คิดว่ามันน่าขันหรือ?”
สีหน้าของจินหยวนเจิ้งเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว!
ชายชุดยาวที่สวมแว่นตาข้างเดียวผู้นี้ มองเห็นความคิดในใจของเขาอย่างชัดเจน
ในขณะที่เขากำลังจะหลบหนี
กลับพบว่าร่างกายไม่สามารถขยับได้ ราวกับถูกสาป
“เกิดอะไรขึ้น?”
จินหยวนเจิ้งหวาดกลัวอย่างยิ่ง
“ข้าให้โอกาสเจ้ากล่าวคำพูดสุดท้าย ในฐานะที่เป็นเพียงมดปลวก ก็ควรที่จะรู้จักที่ต่ำที่สูง อย่าได้คิดที่จะต่อกรกับผู้ที่แข็งแกร่งกว่า”
ทันใดนั้น จินหยวนเจิ้งก็รู้สึกถึงฝ่ามือหนึ่งวางอยู่บนหน้าผากของตนเอง
ดวงตาของจินหยวนเจิ้งเหลือบมองไปด้านหลังเล็กน้อย
ผู้ที่ลงมือคือมือสังหารแห่งศาลาสังหารโลหิตที่พาเขามายังที่แห่งนี้!
“เจ้… เจ้า… รู้ได้อย่างไร……”
จินหยวนเจิ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
ซวนหลวนเทียนได้ยินเช่นนั้น จึงกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม “เจ้าคิดว่าศาลาสังหารโลหิตจะมีสายลับเพียงแค่ในราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวนหรือ?”
รูม่านตาของจินหยวนเจิ้งหดเล็กลง
“ข้าจะรับความทรงจำของเจ้าเอาไว้”
น้ำเสียงที่น่ากลัวดังขึ้นจากปากของมือสังหารระดับมนุษย์ชั้นเอกผู้นั้น
“ม… ไม่… อย่า… รอ…”
ดวงตาทั้งสองข้างของจินหยวนเจิ้งเบิกกว้าง กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
“อ๊า!!!”
ไม่กี่นาทีให้หลัง
บนพื้นดินก็ปรากฏศพที่ดวงตาเบิกกว้างขึ้น
เจ้าของศพคือจินหยวนเจิ้งอย่างไม่ต้องสงสัย
“เรียนท่านผู้ยิ่งใหญ่ซวน ตอนที่ข้ากำลังดูดซับความทรงจำของเขา ข้าพบว่าราชวงศ์ราชันเหยียนสุ่ยมีความสัมพันธ์กับสำนักร้อยลี้”
“โอ้? สำนักนิกายระดับหก สำนักร้อยลี้หรือ… ดูเหมือนว่าข้าต้องรายงานเรื่องนี้ให้เจ้าศาลาทราบแล้ว”
ซวนหลวนเทียนกล่าวพึมพำ
……
พระราชวังเหยียนสุ่ย
“ช่างเหลือเชื่อ สวี่หยาเซิงผู้นี้ช่างกล้าหาญยิ่งนัก กล้าสังหารทูตที่เราส่งไป คิดว่าเราไม่กล้าทำลายล้างราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวนหรือ?”
ฟู่มู่โจวโยนถ้วยในมือลงบนพื้นอย่างแรง
เหล่าขุนนางเบื้องล่างต่างก็หวาดกลัว
ไม่นานมานี้ พวกเขาได้รับข่าวสารหนึ่ง
บนกำแพงเมืองลัวลี่มีศพที่ร่างกายแหลกเหลวถูกแขวนเอาไว้
แม้ว่าจะมองเห็นเพียงแค่เสื้อผ้า แต่ก็ยังคงสามารถเดาได้ว่าเป็นหยางเว่ยที่ขาดการติดต่อกับราชสำนักเมื่อหลายวันก่อน
“รายงาน!”
เสียงที่ร้อนรนดังขึ้นจากด้านนอก
“มีเรื่องอันใด?”
ฟู่มู่โจวขมวดคิ้ว
ช่วงนี้เขากำลังวุ่นวายกับเรื่องของราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวนและศาลาสังหารโลหิต
“กองทัพชายแดนของพวกเราพบศีรษะมากมายถูกแขวนอยู่บนกำแพงเมืองชายแดนของราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวน”
“ในบรรดานั้น……”
ฟู่มู่โจวตะโกน “ในบรรดานั้นมีอันใด!”
“พ… พวกเราเห็นศีรษะของท่านอัครมหาเสนาบดี ท่านแม่ทัพอู๋ และยอดฝีมือระดับบำรุงจิตคนอื่น ๆ……”
“เจ้าพูดอีกครั้ง!”
ฟู่มู่โจวลุกขึ้นยืน ไม่สนใจภาพลักษณ์ กล่าวด้วยความโกรธ
“พ… พวกเราเห็นศีรษะของท่านอัครมหาเสนาบดี ท่านแม่ทัพอู๋ และยอดฝีมือระดับบำรุงจิตคนอื่น ๆ นอกจากนี้ยังคงมี……”
ยังไม่ทันกล่าวจบ
กลิ่นอายระดับบำรุงจิตหกชั้นฟ้าก็พุ่งออกมาจากร่างกายของฟู่มู่โจว!
พลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ น่าเกรงขามยิ่งนัก!
“สารเลว!!!”
เสียงคำรามของฟู่มู่โจวดังก้องไปทั่ว รัศมีพันเมตร ราวกับราชสีห์กำลังคำราม
ฟู่มู่โจวที่ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ใช้นิ้วชี้ไปยังขุนนางคนหนึ่ง
“มิใช่เจ้าที่กล่าวกับเราว่าตอนนี้ราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวนกำลังอ่อนแอลง เหมาะแก่การโจมตีหรือ? แต่ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น”
ขุนนางที่ถูกชี้ตัวนั้นหวาดกลัวจนแทบปัสสาวะราด
กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพลางโขกศีรษะกับพื้น “เรียนฝ่าบาท แม้ว่าระดับตบะของข้าจะเป็นเพียงระดับเคลื่อนวิญญาณ แต่วิชาพยากรณ์ของข้ามิได้ด้อยไปกว่าผู้ใดในราชวงศ์ ข้าสามารถยืนยันได้ว่าราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวนอ่อนแอลงอย่างมาก”
“ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการโจมตี……ข้า… ข้าก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึง……”
เขายังไม่ทันกล่าวจบ ดวงตาทั้งสองข้างก็พลันมืดมิด
ศีรษะของเขาหลุดออกจากบ่า กลิ้งไปบนพื้น
ฟู่มู่โจวที่ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยจิตสังหาร กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “เรา… ไม่ชอบฟังคำพูดไร้สาระ”
ดูเหมือนว่าการสังหารคนหนึ่งคน ทำให้อารมณ์ของเขาดีขึ้นเล็กน้อย
ฟู่มู่โจวนั่งลงบนบัลลังก์มังกรอย่างช้า ๆ