ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 44 กองทัพบุกโจมตี

ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 44 กองทัพบุกโจมตี

หลังจากยืนยันแล้วจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกเจ้าทั้งสาม... จงลงไปยังยมโลกเสีย!”

ทั้งสามยังไม่ทันได้รู้สึกตัว แสงกระบี่หนึ่งสายก็พุ่งผ่าน

ศีรษะทั้งสามตกลงบนพื้นพร้อมกัน

เหตุการณ์เช่นนี้ยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในเมืองลัวลี่

“สวี่หยาเซิง เจ้าทรยศราชวงศ์ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเข้าร่วมกับศาลาสังหารโลหิต!”

ก่อนตาย มีผู้หนึ่งตะโกนใส่สวี่หยาเซิงด้วยความโกรธแค้น

เมื่อสวี่หยาเซิงได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกตลกขบขันเล็กน้อย พลางมองดูโลหิตที่ไหลนองเต็มท้องถนน ศีรษะนับไม่ถ้วนกลิ้งอยู่บนพื้น

“สาเหตุที่ข้าสังหารพวกเจ้า พวกเจ้าเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ไม่จำเป็นต้องให้ข้ากล่าวซ้ำ”

สวี่หยาเซิงแค่นเสียงอย่างต่อเนื่อง

การกวาดล้างครั้งนี้ มิใช่คำสั่งของศาลาสังหารโลหิต แต่เป็นแผนการที่เขาวางเอาไว้ตั้งแต่หลายปีก่อน

นับตั้งแต่ที่เขามองเห็นธาตุแท้ของราชสำนัก

เขาก็เริ่มต้นรวบรวมหลักฐานการโกงของขุนนางและเศรษฐีมากมาย

จนกระทั่งตอนนี้ เขามีรายชื่อทั้งหมดอยู่ในมือแล้ว

ส่วนผู้ที่ลงมือ ก็คือศาลาสังหารโลหิต

เวลาผ่านไปหลายนาที ประชากรในเมืองลัวลี่ลดลงเกือบแปดส่วน!

ศพนับไม่ถ้วนกองอยู่ตามตรอกซอกซอย ราวกับกองขยะ

“พวกเจ้าที่ยังคงมีชีวิตอยู่ สามารถเลือกที่จะร่วมมือกับข้า หรือจะลาออกจากราชการกลับบ้านเกิดก็ได้”

สวี่หยาเซิงมองดูผู้คนไม่กี่สิบคนที่เหลืออยู่ กล่าว

“ท่านผู้ว่าราชการมณฑลสวี่ ข้ารู้ว่าจุดประสงค์ของท่านนั้นดี แต่ข้าคงมิอาจร่วมมือด้วย กระดูกของชายชราผู้นี้คงมิอาจทนต่อความวุ่นวายได้อีกต่อไป ขออภัย”

ชายชราคนหนึ่งส่ายหน้า

สวี่หยาเซิงพยักหน้า “ย่อมได้ นี่คือการตัดสินใจของเจ้า”

จากนั้นผู้คนมากมายต่างก็จากไป เหลือเพียงไม่กี่คนที่ยินยอมอยู่ต่อ

ดูเหมือนว่าสวี่หยาเซิงจะคาดการณ์เอาไว้แล้ว จึงมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

ผู้ที่ยังคงมีชีวิตอยู่ ล้วนมีอายุมากกว่าหกสิบปี

หากมิใช่เพราะความวุ่นวายในราชสำนัก พวกเขากังวลว่าหากลาออกจากราชการกลับบ้านเกิดแล้ว ครอบครัวจะได้รับผลกระทบ พวกเขาคงจะลาออกไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแล้ว

ในขณะที่สวี่หยาเซิงกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป

……

ณ ที่ไกลออกไป

“ว่ากระไรบ้าง?”

เยี่ยหมิงมองดูองค์รักษ์ดำที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า

“เรียนท่านเจ้าศาลา สวี่หยาเซิงได้ทำตามคำสั่งของซวนหลวนเทียนเรียบร้อยแล้ว”

“อืม เช่นนั้นเจ้าก็ไปเถิด”

เยี่ยหมิงโบกมือ

“ขอรับ”

เงาร่างขององค์รักษ์ดำหายวับไปในพริบตา

หลังจากที่เขาจากไป ในที่สุดเยี่ยหมิงก็เผยรอยยิ้มออกมา “ระบบ รับรางวัล”

“ขอแสดงความยินดีกับเจ้าภาพที่ทำภารกิจหลักสำเร็จ”

“รางวัล มือสังหารระดับเร้นลับชั้นโท 1 คน มือสังหารระดับเร้นลับชั้นตรี 10 คน มือสังหารระดับมนุษย์ชั้นเอก 100 คน”

“ดาบตัดวิญญาณ 100 เล่ม (ระดับนิลขั้นต่ำ)”

“เสื้อคลุมสีดำระดับมนุษย์ 500 ชุด (ระดับเหลืองขั้นสูง)”

“เสื้อคลุมสีดำระดับเร้นลับ 50 ชุด (ระดับนิลขั้นสูง)”

“ภารกิจหลักใหม่ได้ถูกปลดล็อคแล้ว โปรดตรวจสอบด้วยตนเอง”

เสียงที่ไร้อารมณ์ของระบบ ดังก้องในหูของเขาราวกับเสียงสวรรค์

“ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่น เพียงแค่มือสังหารระดับเร้นลับชั้นโทหนึ่งคน ยอดฝีมือระดับถ้ำพำนักหนึ่งคน ก็เพียงพอที่จะทำให้ศาลาสังหารโลหิตแผ่อำนาจไปยังราชวงศ์โดยรอบได้”

“ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยอดฝีมือระดับบำรุงจิตอีกสิบคน ตอนนี้แม้จะต้องเผชิญหน้ากับสำนักนิกายระดับหก ข้าก็ยังคงมั่นใจว่าจะสามารถทำลายล้างได้”

ในทวีปเซียนซวน ขุมอำนาจทุกแห่งล้วนมีการแบ่งระดับ

จากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ระดับหนึ่งไปจนถึงขุมอำนาจระดับเจ็ดที่ไม่คู่ควร

แต่ละระดับล้วนมีความแตกต่างอย่างมาก

เช่น ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ระดับหนึ่ง หมายความว่ามีอริยะบุคคลคอยปกป้อง

ส่วนราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวนที่เขาอยู่ เป็นเพียงขุมอำนาจระดับเจ็ดที่ไม่คู่ควร

แม้ว่าขุมอำนาจระดับหกจะมีผู้บำเพ็ญระดับบำรุงจิตอยู่บ้าง แต่ก็มิได้มีมากมายเช่นราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวน

“ไม่ต้องคิดมาก อัญเชิญพวกเขามาก่อน”

เยี่ยหมิงพยายามควบคุมความตื่นเต้น

จิตสำนึกเคลื่อนไหว

แสงสว่างเจิดจ้าปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

เงาร่างที่งดงามของสตรีผู้หนึ่งปรากฏขึ้น

สตรีผู้นั้นสวมชุดสีเขียว อุ้มพิณสีเขียวอ่อนเอาไว้ในอ้อมแขน

แม้ว่าใบหน้าจะถูกปกปิดด้วยผ้าคลุม แต่ก็มิอาจปกปิดความงดงามของนางได้

“ข้ารับใช้ผู้นี้คารวะคุณชาย”

สตรีผู้นั้นค้อมคำนับเยี่ยหมิงเล็กน้อย

ณ เวลาเดียวกัน แผ่นข้อมูลของนางก็ปรากฏขึ้น

[ชื่อ: เฟิงชิงจู๋]

[สถานะ: มือสังหารระดับเร้นลับชั้นโทแห่งศาลาสังหารโลหิต]

[ระดับตบะ: ระดับถ้ำพำนักเจ็ดชั้นฟ้า]

[วิชาเวท: บทเพลงสามดวงวิญญาณ, บทเพลงไร้รัก, วิชาชีวิตนิรันดร์, ...]

[คำอธิบาย: มาจากโลกแฟนตาซีระดับกลาง เป็นถึงเจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งโรงเตี๊ยมดนตรี วิชาพิณของนางบรรลุถึงขีดสุด]

“นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้พบเจอกับผู้บำเพ็ญดนตรีที่บันทึกไว้ในตำราโบราณ”

เยี่ยหมิงกล่าวในใจ

ก่อนหน้านี้ เขาเคยอ่านตำราเกี่ยวกับเส้นทางการบำเพ็ญเพียรของผู้บำเพ็ญในทวีปเซียนซวน

เส้นทางการบำเพ็ญเพียรของผู้บำเพ็ญนั้นมีมากมาย

ตั้งแต่ผู้บำเพ็ญเวท ผู้บำเพ็ญกายา ผู้บำเพ็ญอาวุธ และผู้บำเพ็ญสัตว์

ส่วนผู้บำเพ็ญดนตรี ก็เป็นหนึ่งในนั้น

เฟิงชิงจู๋ยิ้มเล็กน้อย “จากสีหน้าของคุณชาย ดูเหมือนว่าท่านจะดูถูกผู้บำเพ็ญดนตรี”

ได้ยินเช่นนั้น เยี่ยหมิงจึงรู้สึกตัว โบกมือ “มิได้ ข้ามิได้คิดเช่นนั้น เพียงแต่เป็นครั้งแรกที่ได้พบเจอ จึงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย”

จากนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก

“เข้ามา”

เยี่ยหมิงกล่าว

มือสังหารระดับมนุษย์ชั้นโทคนหนึ่งผลักประตูเข้ามา จากนั้นก็คุกเข่าลงข้างหนึ่ง “คารวะท่านเจ้าศาลา”

“มีเรื่องอันใด?”

“คนของพวกเราเพิ่งจะพบว่ามีกองทัพกำลังเคลื่อนที่มายังที่แห่งนี้ คาดว่าอีกสามชั่วยาม พวกเขาก็จะข้ามพรมแดน และมาถึงเมืองของราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวน”

“ท่านองค์รักษ์ขาวกล่าวว่าในกองทัพนั้น มียอดฝีมือระดับบำรุงจิตอย่างน้อยห้าคน”

“โอ้ แม้ว่าข้าจะคาดการณ์เอาไว้แล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะมาถึงเร็วยิ่งนัก”

เมื่อได้ยินข่าวที่น่าตกใจนี้ สีหน้าของเยี่ยหมิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เรื่องนี้ เขาและซวนหลวนเทียนได้คาดการณ์เอาไว้แล้ว

นับตั้งแต่ก่อตั้งราชวงศ์

ราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวนก็ไม่เคยลงรอยกับราชวงศ์โดยรอบ

ตอนนี้เรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นในราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวนได้แพร่กระจายออกไป ราชวงศ์อื่น ๆ ย่อมต้องรู้เรื่องนี้

แน่นอนตอนนี้พวกเขาก็ส่งกองทัพมา

ยิ่งไปกว่านั้น จากข่าวสารที่ได้รับ กองทัพนี้ดูเหมือนจะเป็นกองทัพร่วมที่เกิดจากการรวมตัวของหลายราชวงศ์ มิเช่นนั้นคงมิอาจมียอดฝีมือระดับบำรุงจิตมากมายเช่นนี้

เห็นได้ชัดว่าราชวงศ์โดยรอบต้องการฉวยโอกาสนี้ แบ่งปันราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวนที่ไร้ผู้นำ ราวกับเนื้อก้อนใหญ่