ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 28 ปลาที่ติดเบ็ด
ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 28 ปลาที่ติดเบ็ด
ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 28 ปลาที่ติดเบ็ด
“เช่นนี้ก็เสร็จสิ้นแล้วหรือ?”
“ถูกต้อง ประตูหยินหยางไร้ขอบเขตได้ประทับตราประทับแห่งมหามรรคไว้บนแก่นแท้ของสิ่งนี้แล้ว”
“ในเมื่อเรื่องราวเรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นก็เดินทางไปยังเขตเฉวียนสุ่ยก่อน ส่วนที่เหลือจะเก็บไว้สุ่มในภายหลัง”
……
หนึ่งวันให้หลัง
ราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวน เมืองเทียนหยุน
เมืองเทียนหยุนมีขนาดใหญ่โต ความเจริญรุ่งเรืองเทียบเท่าเมืองหลวงของราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวน
ส่วนเหตุผลที่ที่แห่งนี้เจริญรุ่งเรืองเช่นนี้ ก็เพราะที่นี่คือที่ตั้งของตระกูลหลิว หนึ่งในสองตระกูลใหญ่ของราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวน
ณ จวนตระกูลหลิว
“เขามิใช่ได้ทำสัญญากับศาลาสังหารโลหิตแล้วหรือ ตามหลักเหตุผลแล้ว มิใช่ควรจะกักขังเขาไว้ที่นี่ เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันหรือ”
“แต่ท่านพ่อ เหตุใดท่านจึงปล่อยสารเลวน้อยผู้นั้นไป? ยิ่งไปกว่านั้น ยังมอบทรัพย์สมบัติของตระกูลหลิวให้เขาอีก?”
หลิวฟานเจี้ยง บุตรชายคนโตของเจ้าตระกูลหลิว หลิวชิงเฟิง กล่าวถามบิดาของตนด้วยความไม่เข้าใจ
เมื่อหลิวชิงเฟิงได้ยินเช่นนั้น จึงมองดูบุตรชายที่อายุน้อย แต่กลับมีระดับตบะระดับรวมวิญญาณระยะปลายด้วยรอยยิ้ม
“หลิวชือหยุนผู้นั้น สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงสารเลวน้อยที่เกิดจากความเจ้าชู้ของน้องชายข้าในอดีต ตามหลักเหตุผลแล้ว ก็นับว่าเป็นคนของตระกูลหลิว ตอนที่เด็กนั่นตัดขาดกับตระกูลหลิว ก็ทำให้เมืองใหญ่หลายแห่งต้องวุ่นวาย”
“ตอนนี้ฮ่องเต้ซุ่ยหยวนไม่พอใจตระกูลหลิวอย่างยิ่ง ต้องการหาข้อผิดพลาดของพวกเรา หากตอนนี้พวกเราลงมือกับหลิวชือหยุน ข่าวสารจะต้องรั่วไหลออกไป สุดท้ายแล้วก็จะตกเป็นเครื่องมือของราชสำนักและตระกูลฟาง”
เมื่อได้ฟังคำอธิบายนี้ หลิวฟานเจี้ยงจึงเข้าใจ ป้องมือกล่าวว่า “ท่านพ่อยังคงมองการณ์ไกล ฟานเจี้ยงผู้นี้ได้รับความรู้แล้ว”
“หากเจี้ยงเอ๋อร์ไม่พอใจเด็กนั่นจริง ๆ หลังจากเสร็จเรื่องราว เมื่อตระกูลหลิวของพวกเราขึ้นครองราชย์ การจัดการคนเพียงคนเดียวเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก”
ภายใต้แววตาที่อ่อนโยนของหลิวชิงเฟิง แฝงไว้ด้วยความเย็นชา
……
เขตเฉวียนสุ่ย
ภายในจวนที่จินหยวนเจิ้งจัดเตรียมไว้ให้มือสังหารศาลาสังหารโลหิต
“โอ้ ตระกูลหลิวปล่อยเจ้ากลับมาง่ายดายเช่นนี้หรือ? ข้ายังคงคิดอยู่ว่าจะช่วยเจ้าออกมาจากตระกูลหลิวได้อย่างไร”
โหยวหวู่เจี้ยนนอนอยู่บนหลังคากระเบื้องบ้านอย่างสบายอารมณ์
เมื่อเห็นหลิวชือหยุนที่สีหน้าเรียบเฉย เดินเข้ามาในจวน ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
หลายวันก่อน
หลิวชือหยุนไม่รู้ว่าได้ยินข่าวสารมาจากที่ใด
เมื่อรู้ว่ามรดกของมารดายังคงอยู่ที่ตระกูลหลิว จึงรีบเดินทางกลับไปยังสถานที่ที่เขาเกลียดชังมากที่สุด
แม้แต่คำพูดของโหยวหวู่เจี้ยนก็มิอาจหยุดเขาได้
ส่วนโหยวหวู่เจี้ยนก็มิใช่คนธรรมดาสามัญ
หากเป็นคนอื่น ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น ก็จะต้องหยุดหลิวชือหยุน
แต่โหยวหวู่เจี้ยนเห็นว่าหลิวชือหยุนไม่ฟังคำพูดของเขา จึงปล่อยให้อีกฝ่ายเดินทางไป
หลิวชือหยุนพยายามอดกลั้นความคับข้องใจ กัดฟันเล็กน้อย เงยหน้าขึ้น “ข้า……”
เรื่องที่เขาต้องการกล่าว ก็คือเรื่องของกระดาษธุรกรรมเป็นตาย
แม้ว่าเขาจะได้มรดกกลับคืนมา แต่กลับถูกคนของตระกูลหลิวบังคับให้เซ็นสัญญาลึกลับของศาลาสังหารโลหิต
เขาก็เคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับสัญญานี้
กล่าวกันว่า หากผู้ใดทำธุรกรรมกับศาลาสังหารโลหิตแล้วไม่ทำตามสัญญา ไม่ยอมจ่ายค่าตอบแทน หรือค่าตอบแทนไม่ตรงกับที่ตกลงกันไว้
ไม่ถึงหนึ่งเค่อ บุคคลผู้นั้นก็จะถูกเปลวเพลิงลึกลับเผาไหม้ทั้งเป็น!
ตั้งแต่ที่เซ็นสัญญา หลิวชือหยุนก็รู้แล้ว
ตระกูลหลิวต้องการผิดสัญญากับศาลาสังหารโลหิต และให้เขาเป็นผู้รับผิดชอบ!
แต่หลิวชือหยุนมิได้เสียใจ
เพราะความปรารถนาตลอดชีวิตของเขาก็คือการได้อัฐิของมารดากลับคืนมาจากตระกูลหลิว
โหยวหวู่เจี้ยนเคลื่อนไหวร่างกายในพริบตา ปรากฏตัวขึ้นข้างกายหลิวชือหยุน
ใช้มือขวาลูบไหล่ของหลิวชือหยุน กล่าวว่า “เรื่องที่เจ้าต้องการกล่าว ข้ารู้แล้ว”
“ตอนนี้มีโอกาสหนึ่งวางอยู่เบื้องหน้าเจ้า หากเจ้าสามารถคว้ามันเอาไว้ได้ ไม่เพียงแต่เจ้าจะไม่ตาย แต่ยังสามารถทำลายล้างตระกูลหลิวได้ หากเจ้าทำไม่ได้ ชีวิตของเจ้าก็ต้องจบสิ้นเพราะความหุนหันพลันแล่น”
ไม่รอให้หลิวชือหยุนเข้าใจความหมาย
หลิวชือหยุนก็รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายเริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว
ในพริบตา หลิวชือหยุนรู้สึกตัว
เขารู้สึกตกใจอย่างยิ่ง!
ตนเองมิใช่อยู่ที่จวนหรือ? เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่?
หลิวชือหยุนมองไปรอบ ๆ โดยรอบมืดมิด
“เจ้าคือหลิวชือหยุนหรือ?”
เสียงหนึ่งที่ราวกับเสียงสวรรค์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
“ท่านคือ?”
หลิวชือหยุนกอดกล่องไม้อัฐิเอาไว้แน่น ถามด้วยความลังเล
“อย่าได้หวาดกลัว ข้าคือเจ้าศาลาแห่งศาลาสังหารโลหิต”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
หลิวชือหยุนก็ตกใจอย่างยิ่ง
กลืนน้ำลายลงคอ ตอนนี้ผู้คนมากมายกำลังตามหาเบาะแสของเจ้าศาลาศาลาสังหารโลหิต
กระทั่งราชสำนักก็ยังคงส่งผู้ตรวจการมามากมาย
แต่ผลลัพธ์ก็คือ พวกเขามิสามารถสืบหาได้ว่าศาลาสังหารโลหิตปรากฏตัวขึ้นได้อย่างไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ที่อยู่เบื้องหลัง
ไม่คิดเลยว่า บุคคลสำคัญเช่นนี้จะมาพบเจอเขา
หลิวชือหยุนตกใจและดีใจในเวลาเดียวกัน
รีบพยักหน้า “ข้าคือหลิวชือหยุน ผู้ยิ่งใหญ่เรียกข้ามา มีเรื่องอันใดหรือไม่?”
“เจ้า……ต้องการแก้แค้นหรือไม่?”
น้ำเสียงที่ราวกับเสียงสวรรค์ของเยี่ยหมิง แฝงไว้ด้วยการยั่วยุ
“แก้……แก้แค้น……” หลิวชือหยุนตกตะลึง
ภาพเหตุการณ์ที่ตระกูลหลิวทำกับเขาและมารดาปรากฏขึ้นในห้วงสมุทรแห่งปัญญา
มือทั้งสองข้างกำแน่น กัดฟัน “ต้องการ! ข้าฝันว่าจะทำลายล้างตระกูลหลิวที่พรากชีวิตมารดาของข้า!”
“ดีมาก……”
เยี่ยหมิงยิ้มกว้างในใจ
ปลาติดเบ็ดแล้ว
“เจ้าเพียงแค่ทำตามที่ข้า……”
ครึ่งเค่อให้หลัง
หลิวชือหยุนรู้สึกตัว
พบว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายกลับมาเป็นปกติ ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงภาพลวงตา
“โอ้ สนทนากันเสร็จสิ้นแล้วหรือ”
โหยวหวู่เจี้ยนมองดูหลิวชือหยุนที่รู้สึกตัว ยิ้มเล็กน้อย
หลิวชือหยุนเห็นเช่นนั้นก็พยักหน้าเบา ๆ ดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกาย
ตระกูลหลิว! พวกเจ้าจะต้องชดใช้สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำลงไป!
กลับมายังเยี่ยหมิง
เขตเฉวียนสุ่ย ณ สาขาหนึ่งของศาลาสังหารโลหิต
“เจ้าศาลา ท่านตื่นแล้ว”
มือสังหารระดับมนุษย์ชั้นโทคนหนึ่งมองดูเยี่ยหมิงที่ตื่นขึ้น กล่าวด้วยความเคารพ
“อืม พวกเจ้าออกไปก่อน”
“ขอรับ”
มองดูอีกฝ่ายจากไป
เยี่ยหมิงที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย
เหตุผลที่เขาสามารถใช้กระบวนท่าแปลกประหลาด ดึงหลิวชือหยุนเข้าไปยังมิติจิตวิญญาณได้……