ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 10 ศาลามารกำราบคุก
ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 10 ศาลามารกำราบคุก
ก่อตั้งองค์กรมือสังหารในโลกบำเพ็ญเพียร ตอนที่ 10 ศาลามารกำราบคุก
“ลองสุ่มระดับม่วงสักครั้งดีกว่า” เยี่ยหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงใช้นิ้วแตะที่วงล้อสีม่วง
ค่าความน่าเชื่อถือที่มุมขวาบนของแผงควบคุม จากสองแสนหกหมื่นลดลงเหลือหนึ่งแสนหกหมื่นในทันที
เห็นภาพนี้ เยี่ยหมิงก็รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย
หากสุ่มได้สิ่งของไร้ค่า เขาคงต้องขาดทุนย่อยยับ
พร้อมกับกาลเวลาที่ไหลผ่าน เข็มนาฬิกาบนวงล้อเริ่มต้นหมุนอย่างช้า ๆ
วูบ!
ในที่สุด เข็มนาฬิกาก็หยุดลง ณ พื้นที่หนึ่ง
เยี่ยหมิงกลั้นหายใจ มองไปยังที่แห่งนั้น
“นี่!”
เยี่ยหมิงสูดลมหายใจลึก
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น
เมื่อมองไปยังพื้นที่สีม่วงเข้มที่เข็มนาฬิกาหยุดลง
[ศาลามารกำราบคุกหนึ่งหลัง]
“สุ่มได้ของดี!”
ก่อนหน้านี้เยี่ยหมิงเคยตรวจสอบอย่างละเอียด
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ระดับของรางวัลภายในวงล้อสีม่วงนี้
แต่เขาก็สามารถแยกแยะสีของพื้นที่แต่ละพื้นที่ได้
ม่วงอ่อน ม่วง และม่วงเข้ม
สิ่งของสีม่วงเข้มภายในวงล้อมีเพียงเจ็ดชิ้น ไม่คิดเลยว่าวันนี้เขาจะโชคดีถึงเพียงนี้
โอกาสนี้ ยิ่งดีกว่าการสุ่มกาชาในเกมที่เขาเคยเล่นในชาติที่แล้ว
“ระบบ ข้าจะรับศาลามารกำราบคุกได้อย่างไร?” เยี่ยหมิงถามในใจ
“ตอบกลับเจ้าภาพ ศาลามารกำราบคุกตั้งตระหง่านอยู่ภายในอาณาเขตลับแห่งหนึ่ง ไม่สามารถนำออกมาได้ ท่านสามารถใช้สื่อกลางหรือกล่าวคำสั่งในใจเพื่อที่จะเข้าไปภายในได้”
ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาทั้งสองข้างของเยี่ยหมิงก็เปล่งประกาย!
อาณาเขตลับ!
ไม่คิดเลยว่าศาลามารกำราบคุกจะตั้งอยู่ภายในอาณาเขตลับ!
ต้องรู้ว่าอาณาเขตลับ เป็นสถานที่ที่อริยะบุคคลเท่านั้นจึงจะสามารถสร้างขึ้นได้
ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีโอกาสได้ครอบครอง
“เดิมทีข้ายังคงกังวล แต่ตอนนี้กลับดีแล้ว มีอาณาเขตลับขนาดเล็กแห่งนี้ ข้าก็มีที่หลบภัย และในอนาคต ข้าจะใช้ศาลามารกำราบคุกเป็นศูนย์กลางของศาลาสังหารโลหิต คงจะดีไม่น้อย”
ในขณะที่เยี่ยหมิงกำลังครุ่นคิดถึงแผนการในอนาคต
ระบบก็กล่าวเตือน
“หากเจ้าภาพต้องการเข้าไป เพียงแค่กล่าวคำว่า ‘เข้าไป’ ในใจ”
เยี่ยหมิงตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นจึงกล่าวในใจว่า “เข้าไป”
ฉับพลัน ทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายเยี่ยหมิงก็เริ่มต้นหมุนอย่างรวดเร็ว
เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง
เขาก็พบว่าตนเองอยู่ใต้ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล
เยี่ยหมิงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ รอบกายว่างเปล่า
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังเบื้องหน้า
รูม่านตาก็พลันหดเล็กลง
ศาลาสีม่วงดำอันยิ่งใหญ่และสง่างามตั้งตระหง่านอยู่ ณ ที่แห่งนั้น!
สูงหนึ่งพันจั้ง มองแวบเดียวก็มองไม่เห็นจุดสูงสุด
ราวกับว่าโลกใบเล็ก ๆ แห่งนี้ ไม่สามารถบรรจุสิ่งก่อสร้างที่สูงเช่นนี้ได้
ความสูงของศาลานั้น เกินกว่าที่เยี่ยหมิงจะจินตนาการได้
เยี่ยหมิงมองดูอย่างตกตะลึงเป็นเวลาหลายสิบเค่อ จึงรู้สึกตัว
เขารีบเดินไปยังศาลามารกำราบคุก
ก่อนที่เขาจะผลักประตูบานใหญ่ที่งดงามเบื้องหน้า
ประตูก็เปิดออกด้วยตนเอง ราวกับกำลังต้อนรับเจ้านาย
หลังจากที่เยี่ยหมิงเดินเข้าไป
เขาก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ
เบื้องหน้ามีโต๊ะรับรองขนาดใหญ่ ส่วนโดยรอบมีสิ่งของที่คล้ายกับป้ายประกาศ
สิ่งของเหล่านี้ทำให้เยี่ยหมิงรู้สึกตื่นเต้น
ในอนาคต สถานที่แห่งนี้สามารถใช้สำหรับการค้าขาย และการประกาศจับได้
เยี่ยหมิงไม่ได้หยุดอยู่ที่นี่นานนัก
เขาเดินไปยังค่ายกลเคลื่อนย้าย เดินทางไปยังชั้นถัดไป
ชั้นถัดไป ดูเหมือนจะเป็นลานประลอง ทำให้เยี่ยหมิงไม่ได้หยุดพัก เดินทางต่อไปยังชั้นถัดไป
……
โลกภายนอกผ่านไปสองชั่วยาม
สถานที่ที่เยี่ยหมิงเคยอยู่ ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน
เยี่ยหมิงเดินออกมาอย่างช้า ๆ
“ครั้งนี้คุ้มค่าจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าปราณวิญญาณภายในศาลามารกำราบคุกจะยิ่งหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ตามชั้น ยิ่งไปกว่านั้น ชั้นบนสุด ปราณวิญญาณคงจะกลายเป็นน้ำค้างสวรรค์แล้วกระมัง”
กล่าวจบ เยี่ยหมิงก็คิดแผนการมากมาย
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงส่ายหน้า “เรื่องเหล่านี้ ค่อยคิดทีหลัง ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการทำภารกิจหลักให้สำเร็จ”
เยี่ยหมิงหันหลังกลับ โบกมือขวา
แสงสว่างที่คุ้นเคยหลายสิบสายปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหายไป
เมื่อแสงสว่างหายไปก็ปรากฏเงาร่างมากมาย
พวกเขาคือมือสังหารระดับมนุษย์ที่ระบบมอบให้ก่อนหน้านี้
เยี่ยหมิงมองดู มือสังหารระดับมนุษย์ยี่สิบห้าคนกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น
มือสังหารระดับมนุษย์ชั้นเอกห้าคน มือสังหารระดับมนุษย์ชั้นโทยี่สิบคน เพียงพอที่จะสังหารเจ้าเมืองระดับรวมวิญญาณสี่คน!
“พรุ่งนี้…… พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่?”
กล่าวอยู่ประมาณหนึ่งนาที
เยี่ยหมิงก็มอบหมายภารกิจสังหารเจ้าเมืองสี่เมืองให้กับพวกเขา
“น้อมรับคำสั่งของเจ้าศาลา!”
เสียงยี่สิบห้าเสียงดังขึ้นพร้อมกัน
เยี่ยหมิงพยักหน้าเล็กน้อย
เงาร่างยี่สิบห้าร่างหายตัวไปในทันที
มุ่งหน้าไปยังเมืองจี่ซิง เมืองอวิ๋นโยว เมืองเหลี่ยวกวง และเมืองไท่ผิง สี่เมืองใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งร้อยลี้
เยี่ยหมิงหันกลับมามองดูทิวทัศน์ มุมปากของเขายังคงมีรอยยิ้ม
เขารอคอยที่จะเห็นข่าวสารมากมายในอีกสองวันให้หลัง
……
เมืองจี่ซิงที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งร้อยลี้
ซูฟั่นเพิ่งจะหนีออกมาจากเมืองหลินเทียนด้วยท่าทางที่น่าสมเพช
“ท่านเจ้าเมือง ท่าน……”
กงเฟิ่งผู้มีอายุหกสิบปี ตบะระดับรวมวิญญาณระยะต้นของเมืองจี่ซิง เห็นท่าทางของซูฟั่นเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
ซูฟั่นส่ายหน้า ไม่ได้อธิบาย เพียงแต่กล่าวกับชายชราว่า “ขอรบกวนท่านกงเฟิ่งใช้จดหมายบินแจ้งข่าวสารไปยังเมืองอวิ๋นโยว เมืองเหลี่ยวกวง และเมืองไท่ผิง บอกพวกเขาว่าภัยพิบัติกำลังจะมาถึง ตอนนี้พวกเราต้องร่วมมือกัน จึงจะมีโอกาสรอดชีวิต”
“เรื่องนี้……”
ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของกงเฟิ่งพลันแข็งค้าง เขาไม่คิดเลยว่าเจ้าเมืองของเขาจะกล่าวเช่นนี้
ซูฟั่นรีบกล่าวต่อ “อีกสักพัก ข้าจะใช้หินกระจกติดต่อกับเขตเฉวียนสุ่ย ท่านกงเฟิ่งโปรดไปทำตามที่ข้าสั่ง”
“ขอรับ”
กงเฟิ่งไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงแค่ป้องมือ จากนั้นก็ออกจากจวนเจ้าเมือง
หลังจากที่กงเฟิ่งจากไป
ซูฟั่นก็ไม่ปิดบังสีหน้าอีกต่อไป เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ไม่ต้องสงสัย สิ่งที่ทำให้ซูฟั่นหวาดกลัวก็คือหลัวจวินที่เขาพบเจอในวันนั้น
ชายชุดดำผู้นั้น แนะนำตนเองว่ามาจาก ‘ศาลาสังหารโลหิต’
เพียงการโจมตีครั้งเดียวก็สามารถทำลายอาวุธวิญญาณระดับเหลืองขั้นสูงได้
อย่างน้อยก็ต้องเป็นยอดฝีมือระดับเคลื่อนวิญญาณ
ยิ่งไปกว่านั้น ศาลาสังหารโลหิตคือสิ่งใด ทำไมถึงมีมือสังหารที่แข็งแกร่งเช่นนี้
เป็นไปไม่ได้ที่ขุมอำนาจที่มีมือสังหารที่แข็งแกร่งเช่นนี้ จะไม่มีชื่อเสียงในเขตเฉวียนสุ่ย หรือแม้แต่ในราชวงศ์ราชันซุ่ยหยวน
……
หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมืองจี่ซิง ณ จวนเจ้าเมือง