บทที่ 121 - ความโลภเขมือบทุกสิ่ง (8)

บทที่ 121 - ความโลภเขมือบทุกสิ่ง (8)

”

ด้วยผลของผ้าคลุมได้ป้องกันการโจมตีที่คาดไม่ถึงมันไม่สามารถจะใช้งานได้ในตอนนี้ ฉันได้แต่ปล่อยให้ดาบเล่มนี้แทงเข้ามาที่ฉันโดยที่ทำอะไรไม่ได้

[คุณได้ถูกแทงด้วยอาวุธในตำนาน]ดาบดูดวิญญาณที่สร้างด้วยพลังจากเดม่อนลอร์ด ถ้าหากคุณไม่ได้รับการรักษาระดับสูงครู่หนึ่งคุณก็จะถูกฆ่า! สมาชิกทั้งหมดตกอยู่ในสถานะ 'เชื่อฟังคำสั่งอย่างน่าอับอาบ' วอคลาสได้พยายามที่จะต่อต้านมัน ปราศจากการต่อต้านที่เหลือมันได้ล้มเหลว]

ถ้างั้นวอคลายก็มีโอกาสจะล้มเหลวได้เหมือนกัน!? เหตุผลที่มันไม่มีพลงการต่อต้านเพียงพอก็อาจจะเป็นเพราะว่ามันได้ยกเลิกการกลายเป็นหินก็ได้ เพราะว่าการการเป็นหินนั้นถูกร่ายด้วยเวทย์ของเดม่อนลอร์ดมันก็น่าจะเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ ความจริงมันจะน่าทึ่งไปอีกถ้าหากทักษะวอคลายสามารถต่อต้านสถานะนี้ได้

"ฉันไม่คิดว่าพี่จะผืนตัวเองและมาช่วยฉันเลย....แต่ฉันก็มีความสุขที่ได้ใช้ดาบเล่มนี่คุณพี่"

"แค่กๆ"

"แต่ว่าฉันก็ยังแปลกใจอีกด้วย ฉันคิดว่าพี่จะจับมันก่อนที่ฉันจะกลับมาเป็นปกติอีก พวกเราได้วางสปายไว้มากทีเดียวในหมู่อัศวิน ด้วยตอนนี้กองทัพปีศาจก็ควรน่าจะไปบุกอยู่ที่พระราชวังเหมือนกัน ปีศาจที่ปกติมักจะอยู่ในอาณาเขตของเดม่อนลอร์ดได้ถูกส่งออกไปแล้วด้วยการที่รู้ว่านี่ก็คือโอกาสที่ดีที่สุด กองกำลังระดับสูงได้ถูกส่งมาช่วยฉัน หากปราศจากพวกเขาอะไรจะเกิดขึ้นกันล่ะที่พระราชวัง....กับพ่อและแม่? ฉันไม่คิดว่าผู้ปกครองอาณาจักรจะหนีไปในดันเจี้ยนดังนั้นพวกเขาน่าจะถูกจับสินะ?"

ฉันได้ไอออกมาเป็นเลือดด้วยความเจ็บปวด มันราวกับว่าวิญญาณของฉันได้ถูกดูดไปโดยดาบ สมาชิกในปาตี้ก็ได้พยายามจะเข้ามาหาฉัน แต่ฉันก็สายหัวครั้งหนึ่งและมองไปที่พวกเขา มันเป็นสัญญาณการในดำเนิตามแผนของพวกเราสำหรับ 'ถ้าเป็นแบบนั้น' พวกเราได้คุยกันเรื่องนี้แล้ว เบลโลดได้ส่ายหัวอย่างเจ็บปวด แต่ว่าจอมเวทย์และผู้อัญเชิญต่างออกไป พวกเขาได้เริ่มทำงานกันในทันที แม้ว่าพวกเขาจะดูเหมือนเจ็บปวดจากผลสถานนะ แต่คำสั่งของฉันก็ทำให้พวกเขาทำงานได้ง่ายขึ้น

เมื่อคิดว่าชัยชนะอยู่ในมือของเธอ ชินะก็พูดต่อไป

"พี่จะไม่พูดอะไหน่อยหรอ? อย่างเช่นว่าตั้งแต่เมื่อไหร่หรือทำไมฉันถึงไปอยู่ฝั่งเดม่อนลอร์ดหรือว่าฉันโดนล้างสมองอะไรแบบนี้ พี่จะไม่พูดอะไรหรอ?"

"เธอต้องการอะไร?"

ชินะดูจะประหลาดใจกับคำถามที่ตรงไปตรงมาของฉัน เธอได้บิดริ้มฝีปากขึ้นและตอบกลับมา"

"มันก็คือที่นั่งข้างๆเดม่อนลอร์ด ที่นั่งที่ฉันสามารถจะได้รับในทุกๆสิ่งในโลก....เขาได้อนุญาตให้ฉันอยู่เคียงข้างเขา แน่นอนว่ามันก็มีเงื่อนไขเพิ่มเติมอีกอย่างหนึ่ง พลังของคังชินฮีโร่จากโลกอื่น พี่รู้ไหมว่าฉันโลภมากแค่ไหน? เดม่อนลอร์ดได้เอาข้อเสนอนี่ให้ฉันเกี่ยวกับพลังของฮีโร่จากโลกอื่น เขามองฉันด้วยความเคารพ พี่น่าจะได้เห็นนะว่าพวกเราเข้ากันได้ค่อนข้างดี"

"ดังนั้น....เพราะว่าความโลภของเธอ เธอก็เลยได้เข้าร่วมกับเขาในการทำลายจักรวรรดิอีเฮอ ฆ่าฉันและเสนอชินให้กับเดม่อนลอร์ดงั้นหรอ? ปล่อยให้โลกของตัวเองต้องจบลง?"

"ใช่แล้ว พี่พยายามจะติดต่ออะไรกับเขาล่ะ? ยอมแพ้เธอพี่ พลังดาบนี้มันน่าทึ่งมาก สิ่งเดียวที่พี่จะทำได้ก็คือสาปแช่งฉันในช่วงเวลาสั้นๆก็จะตายไป พี่ไม่สามารถจะเปิดช่องเก็บของได้อีกแล้ว"

ฉันไม่สามารถเปิดมันขึ้นได้จริงๆ ชินะได้มีท่าทางที่สบายๆ

"ฉันไม่ได้บอกพี่หรอว่านี่มันเป็นอาวุธที่บรรจุพลังของเดม่อนลอร์ดอยู่ ทุกๆคนที่นี่จะไม่ได้รับอิสระภาพอีกต่อไป อย่างน้อยที่สุดในฐานะนักสำรวจได้ถูกปิดผลึกไปแล้ว นอกจากนี้คนที่พี่ได้ให้การช่วยเหลือก็ยัง...!"

ชินะได้พูดขณะที่หันหัวไปและเธอก็ต้องตกใจ นอกเหนือจากเบลโลดผู้ที่กำลังกัดฟันแน่นและปิดตาลง ผู้อัญเชิญและจอมเวทย์ก็ได้ทำในสิ่งที่เธอต้องตกใจ

นักสำรวจดันเจี้นจุดคนไม่สามารถแม้แต่จะเปิดประตูดันเจี้ยนได้พวกเขาไตกลงไปจากหลังของไวเวิร์น ด้วยระหว่างที่ร่วงลงไปพวกเขาได้กรีดร้องออกมา

"อ๊ากกกกก!"

"อะ องค์เหนือหัว!"

เนื่องจากสองมือและสองเท้าของพวกเขาได้ถูกมัดเอาไว้อยู่พวกเขาก็เลยตกลงไปกระแทกกับพวกโดยที่ไม่สามารถจะทำอะไรได้ แน่นอนว่าพวกเขาไม่สามารถจะหนีไปในดันเจี้ยนได้

ในช่วงเวลาที่ฉันรู้ว่าชินะได้ใช้เวทย์ของเดม่อนลอร์ดมันก็มีโอกาสที่นักสำรวจอื่นๆที่กลายเป็นหิวก็อาจจะกลายเป็นคนทศยศสูงมาก ในช่วงเวลาที่ชินะได้ยืนยันมัน สมาชิกในปาตี้ก็ได้โยนพวกเขาลงไปจากไวเวิร์น การที่ต้องฆ่าคนที่เราพึ่งช่วยมา...มันรู้สึกแย่อย่างแท้จริง

"พวกนาย!"

"พวกเขาอาจจะตาย"

ด้วยคำพูดสั้นๆของฉัน ชินะได้สะดุ้งขึ้น แต่ไมานานเธอก็ได้ถอนหายใจออกมา

"ฟู่...ฉันไม่สนหรอกนะว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา ที่พวกเขาไปอยู่ที่นั่นด้วยก็เพราะทำให้มันดูน่าเชื่อถือว่าฉันได้ถูกจับไปมาขึ้น สิ่งที่สำคัญในตอนนี้ก็คือพี่และคนอื่นๆไม่สามารถจะทำอะไรกับฉันได้"

มันดูเหมือนว่าเธอจะพูดความจริง แม้ว่าหลังจากจะโยนนักสำรวจเจ็ดคนไปแล้ววผู้อัญเชิญและจอมเวทย์ก็ไม่สามารถเข้ามาหาฉันได้ มันดูเหมือนว่าดาบในท้องของฉันกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ ถ้าหากพวกเขาฝืนตัวเองพวกเขาก็อาจจะเป็นคนที่จะต้องตกลงไปจากไวเวิร์นแทน มันต้องเป็นผลจาก 'เชื่อฟังคำสั่งอย่างน่าอับอาย' ที่พวกเราาแต่ละคนได้รับเมื่อดาบได้แทงฉันแน่ๆ เพียงแค่โจมตีคนหนึ่งก็สามารถหยุดได้ทั้งปาตี้! ฉันรู้ว่ามันเป็นพลังของเดม่อนลอร์ด แต่นี่มันอาวุธอะไรกัน!? ในเวลาเดียวกันฉันก็รู้สึกว่าพลังชีวิตของฉันได้มาถึงขีดจำกัด ไดมีข้อความหนึ่งดังขึ้นมาในหูของฉันอย่างน่าประหลาดใจ

[ทักษะไม่ยอมตายถูกเปิดใช้งาน อาการบาดเจ็บทั้งหมดถูกฟื้นฟูและพลังชีวิตเพิ่มขึ้น 50% ของพลังชีวิตสูงสุด]

[พลังดูดวิญญาณได้ยับยั้งการรักษา! ถ้าคุณได้ได้รับการฟื้นฟูศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงในอีก 2 นาที คุณจะตาย!]

ชินะได้ยิ้มอย่างมั่นใจและพูดต่อไปโดยไม่รู้แม้แต่ว่าทักษะไม่ยอมตายได้ทำงาน

"หุหุ ดาบเล่มนี้ก็ยังเป็นหละกฐานการทำสัญญาระหว่างเรา มันเป็นพลังอำนาจให้กับฉัน ดีใจด้วยนะพี่ พี่รักคังชินใช่ไหม? เขาก็จะถูกแทงด้วยดาบเล่มนี้ ด้วยดาบเล่มนี้ฉันจะปล้นพลังของโลก เป็นยังไงล่ะ? พี่มีความสุขไหมที่จะได้ตายแบบเดียวกับคนที่รัก?"

"อึก นี้มันเจ็บนะ....มีสิ่งหนึ่งที่ฉันอยากจะพูด"

เพราะแบบนี้ฉันก็ได้ยินทุกสิ่งที่ฉันต้องการแล้วด้วยรูปลักษณ์ของรูเดีย ฉันได้ยกเลิกทักษะการละเล่นของเทพแห่งท้องฟ้าในทันที

ในไม่ช้าส่วนสูงฉันก็ได้เพิ่มขึ้น ผมได้สั้นลงและเสียงก็เข้มขึ้น ด้วยสองมือซึ่งฉันได้จับแขนของชินะเอาได้เปลื่ยนจากแขนเรียวเป็นแขนที่แข็งแรงมักล้ามเนื้อ แต่น่าจะเป็นเพราะดูดวิญญาณฉันไม่ได้ใส่อุปกรณ์และส่วมใส่เพียงแค่ชุดข้างในเท่านั้นและเพราะดาบได้แทงอยู่ในท้องของฉันกางเกงเลยถูกย้อมเป็นสีแดง มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะกับความเจ็บปวดนี้

"ฉันไม่ใช่พี่ของเธอชินะ"

ชินะได้เบิกตากว้าง

"พี่ชาย!?"

"เบลโลดภารกิจได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว นายจะยอมรับไหม?"

"...อึก ภารกิจ...ขอโทษนะแต่ถึงแม้แบบนั้น ฉันก็ไม่สามารถจะทำ...!"

"จริงอะ? แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะขึ้นอยู่กับนายอีกแล้ว"

ในช่วงเวลาที่ฉันพูดออกมาก็ได้มีเสียงดังขึ้นในหูของฉัน

[ภารกิจเสร็จสมบรณ์! แม้ว่าคำขอภารกิจจะไม่ได้โกหก แต่ว่าเป้าหมายภารกิจได้กลายเป็นศัตรูของโลก ดังนั้นในขณะนี้ทหารรับจ้างต่างมิติทั้งหมดที่ดำเนินการทำตามภารกิจอยู่จะถือว่าภารกิจเสร็จสิ้น เราขอแนะนำให้คุณกลับสู่มิติของคุณให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้]

[คุณได้รับแต้มสเตตัส 8 แต้มเป็นรางวัลภารกิจ!]

8 แต้ม มันค่อนข้างมาก ยังไงก็ตามฉันยังไม่สามารถจะเปิดหน้าต่างสเตตัสได้ในตอนนี้ดังนั้นฉันก็เลยยังไม่สามารถจะใช้แต้มที่ได้รับมาอย่างยากลำบากได้

ชินะได้ตกใจอย่างเห็นได้ชัดกับความจริงที่ว่าฉันได้เปลื่ยนมาจากรูปลักษณ์รูเดีย แต่ว่าหลังจากที่ตระหนักได้ว่าดาบแทงท้องฉันอยู่ เธอก็ได้กลับมาสงบลง

"พี่ชายพี่ได้เป็นทหารรับจ้างต่างมิติแล้วงั้นหรอ? ฉันไม่เคยคิดว่าพวกจะปลอมตัวเป็นพี่สาว....มันโชคร้ายมากที่ฉันไม่สามารถจะฆ่าพี่สาวได้ที่นี่ แต่อย่างน้อยพี่ก็ได้ทำให้มันง่ายขึ้นสำหรับฉัน ฉันสามารถจะเติมเต็มสัญญาณกับเดม่อนลอร์ดได้แล้วในตอนนี้"

"อย่างที่ฉันคิดเลย ฉันไม่ใช่คู่ครองตามโชคชะตาของเธอ"

"จิ๊ พี่ชาย คู่ครองตามโชคชะตาของฉันไม่ใช่เด็กมือใหม่แบบพี่ แต่เป็นเดม่อนลอร์ด"

ไม่ใช่ว่ารูเดียได้บอกว่าสายตาของตระกูลของเธอจะช่วยให้พวกเขาหาคู่ครองที่จะนำพาจักรวรรดิรุ่งเริงหรอกหรอ? มันดูเหมือนว่าจะมีอะไรผิดพลาด ตัวอย่างเช่นแทนที่จะเป็นจักรวรรดิรุ่งเรื่อง มันก็สามารถจะเป็นลูกหลานรุ่งเรืองก็ได้ ด้วยคู่ครองแห่งโชคชะตาของเธอคือเดม่อนลอร์ด มันก็เป็นท่เข้าใจได้ว่าเธอได้ตื่นเต้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเธอยังได้รับอาวุธที่ทรงพลังแบบนี้

ณ จุดนี้ฉันได้มั่นใจมากอย่างยิ่ง ฉันอยากจะเชื่อว่าเดม่อนลอร์ดได้ล้างสมองเธอแต่ทุกอย่างนั้นมันน่าจะถูกลบไปเมื่อตอนที่ฉันใช้วอคลาย และตั้งแต่ที่เธอได้หลอกลวงเกี่ยวกับคู่ครองแห่งโชคชะตาว่าเป็นฉัน....เธอจะต้องให้ความร่วมมือกับเดม่อนลอร์ดมาเป็นเวลานาน

"ถ้างั้นชินะเธอเกลียดฉันมากจนอยากจะฆ่าฉันเลยหรอ?"

"หืม...จริงๆแล้วฉันคิดว่าพี่เป็นแฟนที่ดีเลย พี่ชายทั้งหล่อ แข็งแกร่ง และใจดี"

"ขอบคุณสำหรับคำชมนะ แล้วชินะฉันได้มาที่นี่เพื่อช่วยเธอ แม้ว่าฉันจะอยู่ในรูปลักษณ์ของรูเดีย ฉันก็หวังว่าเธอจไม่เป็นอะไร"

นี่ก็คือเรื่องจริง ถ้ามันเป็นไปได้ฉันก็ต้องการที่จะช่วยชินะและกลับไป ฉันต้องการที่จะทำภารกิจแรกให้สำเร็จโดยทีไม่มีปัญหาอะไร และฉันก็ไม่อยากจะเห็นชินะทรยศต่อรูเดียและครอบครัวของเธอ ฉันไม่อยากจะเห็นใบหน้าที่ร้องไห้ของรูเดีย และไม่ต้องการจะให้เธอเกลียดฉัน แต่ว่า....

"แต่พี่เป็นฮีโร่ใช่ไหมล่ะ? ไม่ว่าพี่จะชอบหรือไม่ก็ตามพี่ก็จะต้องเสียสละตนเองเพื่ออนาคตของโลก นี้เป็นชะตากรรมของคุณ"

"ฉันเข้าใจ ดังนั้นทุกสิ่งทุกอย่างคือโชคชะตา...ความจริงแล้วชินะบทสนาของเราจนมาถึงตอนนี้มันไม่สำคัญเท่าไหร่หรอกนะ"

"อะไร?"

ขอโทษด้วยนะรูเดีย แต่ฉันไม่ได้มีความคิดที่จะปล่อยให้คนที่พยายามจะฆ่าฉันมีชีวิตอยู่

"คะดูเซียส"

งูได้หมุนวนรอบๆแขนได้เปิดตาขึ้นมา มันได้เผาไหม้ จากนั้นก็กระจายเป็นชิ้น

[เนื่องจากว่าเป้าหมายมีเลเวลต่ำกว่าคุณมาก คุณจะสะท้อนอาการบาดเจ็บทั้งหมดที่เป้าหมายทำกลับไป1]

"กรี๊ดดด!?"

ชินะได้จับไปที่ท้องของเธอและคร่ำครวญออกมา ฉัยได้สัมผัสที่ท้องและยืนยันว่าไม่ได้มีดาบปักอยู่อีกแล้ว พลังชีวิตของฉันก็ได้กลับมาเป็นปกติเช่นกัน สภาพร่างกายของฉันได้กลับมาเป็นปกติจนฉันคิดว่ามันแปลก

เมื่อฉันใส่มานาลงไปในกำไลข้อมือเกราะก็ได้โผล่ออกมา จากนั้นฉันก็ได้ตรวจสอบสิ่งที่พรรคพวกของฉันกำลังทำ พวกเราได้หนีจากผลสถานะนั้นและทำท่าทางสับสน เมื่อเห็นสภาพของชินะเบลโลดก็ได้วิ่งเข้ามาหาฉัน แต่ผู้อัญเชิญได้ทุบหัวของเขาก่อนด้วยธนูที่เต็มไปด้วยออร่า

"เจ้านี่นี่มันโง่จริงๆเลย แม้ว่าเธอจะทำแบบนี้กับเขา..."

"อึก..."

แค่กๆ"

ชินะได้ไอเลือดสีดำออกมาและเงยหน้าขึ้นมามองฉัน ดาบสีดำได้ปักอยู่ที่ท้องของเธอเปล่งออร่าสีดำออกมา เพียงแค่มองดูมันก็ทำให้ฉันรู้สึกหวาดกลัว โดยเฉพาะเมื่อฉันคิดว่าก่อนหน้านี้มันพึ่งเจาะท้องของฉัน

"นี่มัน พี่..ทำอะไร..."

"ชินะในประเทศของฉันนะ พวกเราเรียกมันว่าผลกรรม"

ฉันได้อธิบายกับเธออย่างเย็นช้า

"ฉันเพียงแค่ส่งสิ่งที่เธอทำกลับฉันคืนไปเท่านั้นอง"

"ได้ยังไง? พลังของเดม่อนลอร์ด... และก็พี่สาว..."

"เธอไม่ชอบการตายด้วยความโลภของตัวเองสินะ?"

'สำหรับฉัน ฉันจะฆ่าเธอเพื่อความยุติธรรมสำหรับฉันเท่านั้น'

"แค่กๆ.... พี่ชาย ช่วยฉันด้วย ได้โปรด..."

มันไม่ต้องพูดเลยว่าฉันไม่เคยฆ่ามนุษย์มาก่อน ฉันได้ฆ่ามอนสเตอร์เหมือนกับการกินขาว ฉันแม้แต่ฆ่าปีศาจหลังจากมาที่นี่ ใช่แล้วฉันฆ่าแม้แต่คิเมร่าที่ทำขึ้นมาโดยใช้มนุษย์

ยังไงก็ตามฉันยังไม่เคยฆ่ามนุษย์มาก่อนแต่ยังไงก็ตามไม่ว่าจะมนุย์หรือสิ่งมีชีวิตมันก็ไม่ได้มีค่าแตกต่างกันเลย มันเป็นเพียงแค่การต่อต้านโดยธรรมชาติจากการสังหารมนุษย์ที่เป็นเหมือนกับฉัน มันเป็นการต่อต้านที่มนุษย์จะได้รับมาตามธรรมชาติ

ยังไงก็ตามฉันได้ตกใจที่ฉันยอมรับในการฆ่าชินะอย่างเป็นธรรมชาติ เธอได้พยายามฆ่าพี่สาวของเธอ เธอได้ต้องการจะทรยศตต่อทวีปของเธอและเข้ากอดเดม่อนลอร์ด เธอได้เห็นด้วยกับแผนที่จะฆ่าพ่อแม่ของตัวเอง

ไม่ นั่นมันไม่ใช่เหตุผลที่ฉันจะฆ่าเธอด้วยเหตุผลที่ซับซ้อนแบบนั้น มันง่ายกว่ามาก

มันเป็นเพราะว่าเธอเป็นศัตรูของฉันและเธอได้พยายามจะฆ่าฉัน

เพื่อที่จะฆ่าเธอฉันไม่ต้องการเหตุผลอื่นใดอีก

"แค่ก...แค่กๆ"

"ฟู่"

เมื่อฉันได้จัดการความคิดของฉันแล้ว ฉันก็ได้หยิบเอาหอกออกมาจากช่องเก็บของและนำมันไปบนดาบปีศาจที่อยู่ตรงท้องของชินะ แม้ว่าดาบปีศาจจะเป็นของชินะ แต่มันก็ได้ทำความเสียหายต่อชินะ ความจริงแล้วนี้มันเหมือนกับโอกาสดีสำหรับฉัน

ตามที่คาดไว้หอกของฉันได้ดูดดาบปีศาจอย่างง่ายดาย ซึ่งมันดูมีความสุขมาก

[หอกกลืนกินสีชาดได้ดูดกลืนดาบดูดวิญญาณ อัตราการเติบโต 87%]

มันมีเกรดที่ต้ำกว่าดาบศักดิ์สิทธิ์ ดาบศักดิ์สิทธิ์มันจะน่าทึ่งแค่ไหนกับเมื่อมันอยู่ในสภาพสมบูรณ์? ในขณะที่ฉันขบคิดฉันก็ได้จ้องไปที่ชินะที่กำลังหายใจไม่ออก

"พะ พี่ชาย"

"เธอกำลังพยายามจะเปิดประตูดันเจี้ยนสินะ"

ฉันรู้สึกได้ถึงอากาศต่อต้านของเธอ ฉันได้อัญเชิญภูติธาตุของฉัน ไพก้าและริยูได้ปรากฏตัวขึ้นบนบ่าของฉัน ตอนที่ฉันได้เรียกริยูเธอก็ได้จับไข่ไว้ด้วยร่างกายเล็กๆของเธอ แต่ว่าฉันแสร้งทำเป็นไม่เห็นและสั่งเธอ

"มัดเธอ"

[โอเคร!]

แขนและขาของชินะได้ถูกแช่แข็งในทันที ด้วยดาบปีศาจที่เสียไปแล้วชินะก็ไม่ใช่คู่่อสู้ของเธออีกต่อไป หลังจากหมดหนทางที่จะหนี เธอก็ได้มองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

"พะ พี่ ทะ ทำอะไรกับดาบ?"

ฉันได้ยกหอกขึ้นมาโดยที่ไม่ตอบคำถามของเธอ ไพก้าและฉันก็ไม่ได้พูดอะไรกัน เธอได้เข้ามาหาในหอกของฉันอย่างเป็นธรรมชาติซึ่งทำให้เกิดประกายสายฟ้าวาบขึ้นมา ชินะได้รู้สึกร้อนรนขึ้นในทันที

"พี่ พี่ได้เอาดาบออกไปเพื่อช่วยฉันใช่ไหม?"

"ผิดแล้ว"

ฉันได้แทงหอกลงไปโดยที่ไม่แม้แต่จะลังเลใจ

"ฉันได้กำจัดดาบออกไป ดังนั้นฉันจะได้ไม่ต้องมีข้อแก้ตัวที่น่าอับอายในภายหลังว่าฉันไม่ได้ฆ่าเธอด้วยตัวเอง"

ฉันจะรับน้ำหนักความผิดที่ฉันทำ ฉันจะไม่แก้ตัวใดๆที่ว่าฉันแค่ส่งความบาดเจ็บของฉันไปให้เธอ ฉันได้ติดป้ายแล้วว่าเธอเป็นศัตรูของฉันและฉันก็จะฆ่าเธอ ฉันจะต้องทำเช่นนั้น

หอกขชองฉันได้ผ่าครึ่งชินะและพลังสายฟ้าของหอกก็ได้เผาซากทั้งสองส่วนของเธอออกไปจนกรอบ ฉันได้ทำลายชินะไปอย่างสมบูรณ์เพื่อที่จะได้มั่นใจว่าเธอจะไม่ฟื้นกลับมาเป็นอันเดตอีก

ฉันได้ฆ่าน้องสาวของรูเดียไปด้วยสองมือของฉัน

ความจริงนี้มันรู้สึกเหมือนกับการฆ่ามอนสเตอร์อย่างน่าเศร้าและน่ากลัว