บทที่ 131 วันภาคหน้า [ฟรี]

เมื่อได้ยินถ้อยคำของเฟิ่งชิงหยา ซูจิ้งเจินถึงกับชะงัก ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในลานเรือนแห่งนี้ เฟิ่งชิงหยาไม่ได้แสดงเสน่ห์ยั่วยวนใดๆ ต่อเขาเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ยามอยู่ภายนอก นางก็แต่งกายสุภาพเรียบร้อย การได้ปฏิสัมพันธ์กับเฟิ่งชิงหยาในสภาพเช่นนี้ ทำให้ซูจิ้งเจินรู้สึกสบายใจ ทั้งกายและใจต่างผ่อนคลาย

ทว่าเมื่อนึกถึงสถานะของเฟิ่งชิงหยาและความยุ่งยากที่อาจตามมา ซูจิ้งเจินก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้

บางทีชาติกำเนิดของแต่ละคนอาจแตกต่างกัน แต่นับแต่ลืมตาดูโลก ทุกคนต่างก็ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดมิใช่หรือ?

"นี่ก็ยังสายอยู่ ท่านอาจารย์ซู จะเดินไปส่งข้าที่หอรวมสมบัติกับชิงหยาหน่อยไหมเจ้าคะ?"

"ท่านอาจถือโอกาสนี้ไปรับสมุนไพรที่ต้องการด้วยก็ได้. แม้จะเหลือเวลาอีกเก้าวันกว่าท่านจะช่วยชิงหยา แต่พวกเราอาจต้องออกเดินทางเร็วขึ้นสองวัน นั่นหมายความว่าเวลาที่ท่านมีไว้ฝึกฝนเหลือไม่ถึงเจ็ดวันแล้ว" เฟิ่งชิงหยาเอ่ยพลางจ้องมองเขาอย่างจริงจัง

ได้ยินดังนั้น ซูจิ้งเจินก็เหลือบมองท้องฟ้า

แม้จะเพิ่งร่วมพิธีสถาปนาสาขาของสำนัก ก็เพียงผ่านเที่ยงวันมาเท่านั้น

เขาพยักหน้าตอบรับ เมื่อวานเขาเพิ่งทะลวงถึงขั้นที่สามของกายเนื้ออ่อนวิญญาณ วันนี้พักจากการฝึกบำเพ็ญร่างกายสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร เพราะการทำงานและพักผ่อนให้สมดุลนั้นสำคัญยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น รากฐานวิญญาณธาตุไม้ของเขาเพิ่งก้าวหน้าถึงระดับโลกา และเขายังไม่ได้ทดสอบทักษะการโอสถของตนเลย

"ก็ดีขอรับ."

...

ในขณะที่งานเฉลิมฉลองด้านหน้ายังคงดำเนินไปอย่างคึกคัก ซูจิ้งเจินกับเฟิ่งชิงหยาก็แอบออกจากสำนักจันทราอธรรมไปอย่างเงียบๆ โดยไม่มีใครสังเกตเห็น

บนชั้นสองของหอรวมสมบัติ เฟิ่งชิงหยาลงมือชงชาให้ซูจิ้งเจินด้วยตัวเอง

"เมื่อเราจะทำการค้า ก็ควรมาที่ประจำของเรา ท่านว่าไหม ท่านอาจารย์ซู?" เฟิ่งชิงหยาหัวเราะคิกคัก

พอมาถึงหอรวมสมบัติ เฟิ่งชิงหยาก็ดูเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง นางปลดปล่อยเสน่ห์ยั่วยวนออกมาเต็มที่ กลายเป็นคนขี้เย้าฟุ้งเฟ้อ

ซูจิ้งเจินพลันรู้สึกระแวดระวังขึ้นมา แต่เพราะอยู่ในเขตอิทธิพลของผู้อื่นและยังต้องพึ่งพาเครื่องยาของเฟิ่งชิงหยา เขาจึงเก็บความคิดไว้กับตัว

พวกเขาเข้าไปในห้องรับรองเดิม โดยไม่เสียเวลา แหวนเก็บของของเฟิ่งชิงหยาก็ส่องประกายวาบ สมุนไพรที่จำเป็นสำหรับยาฝ่าอุปสรรคก็ปรากฏบนโต๊ะ - อย่างน้อยก็ร้อยชุด

เห็นดังนั้น คิ้วของซูจิ้งเจินก็กระตุก นี่... ไหนนางบอกว่าไม่ได้พกของพวกนี้ติดตัว?

เขายังมียาฝ่าอุปสรรคที่ปรุงสมบูรณ์แบบแล้วอยู่สองเม็ด แต่รู้ว่าไม่พอจะแลกกับสมุนไพรร้อยชุด จึงหยิบแกนสัตว์อสูรเสือวายุทมิฬที่ปราศจากสิ่งเจือปนออกมา

"แม่นางเฟิ่ง แกนสัตว์อสูรนี้แลกกับสมุนไพรสำหรับยาฝ่าอุปสรรคร้อยชุดได้ไหมขอรับ?" ซูจิ้งเจินถาม

เฟิ่งชิงหยาตะลึงไปชั่วขณะ ในใจนางคิดว่า ซูจิ้งเจินช่างเป็นมือใหม่ในวงการบำเพ็ญเพียร ถึงได้ไม่รู้มูลค่าที่แท้จริงของสิ่งของตัวเอง สำหรับนาง แกนสัตว์อสูรที่ดีที่สุดก็ไม่มีทางคุ้มค่ากับส่วนผสมยาขั้นสองถึงร้อยชุด

กระนั้น นางก็รับแกนพลังจากซูจิ้งเจินมาด้วยความสนใจ ทันทีที่สัมผัส สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

"นี่... นี่เป็นแกนพลังบริสุทธิ์! และยังคงพลังงานไว้ทั้งหมดโดยกำจัดมลทินออกจนหมด!"

ดวงตาของเฟิ่งชิงหยาเป็นประกายด้วยความประหลาดใจ ในฐานะทายาทโดยตรงของตระกูลเฟิ่ง นางรู้ดีว่าแม้แต่นักปรุงยาระดับสูงก็ไม่สามารถชำระแกนพลังให้บริสุทธิ์ถึงระดับนี้ได้ ซูจิ้งเจินได้สร้างความประหลาดใจให้นางอีกครั้ง

แม้แกนพลังนี้จะเป็นเพียงขั้นหนึ่ง แต่ความสำคัญของมันนั้นมหาศาล หากมอบให้นักปรุงยาของตระกูลศึกษา อาจช่วยพัฒนาวิชาการชำระแกนสัตว์อสูรของพวกเขาได้

สิ่งนี้มีค่าเกินกว่ามูลค่าดั้งเดิมของมันมาก ลืมร้อยชุดไปได้เลย แม้แต่สองร้อยหรือพันชุดก็ยังทำให้การแลกเปลี่ยนนี้คุ้มค่าสำหรับนาง

"ท่านซู แกนพลังนี้วิเศษเกินคาด มันมีค่ามากกว่าสมุนไพรสำหรับยาขั้นสองร้อยชุดมากนัก" เฟิ่งชิงหยายอมรับ ยังคงทึ่งในความบริสุทธิ์และศักยภาพของแกนพลัง

ซูจิ้งเจินรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของนาง เขาได้เดิมพันกับมูลค่าของแกนพลังและมันก็คุ้มค่า

"ขอบคุณขอรับ แม่นางเฟิ่ง" ซูจิ้งเจินกล่าว พลางค้อมตัวเล็กน้อย "ด้วยสมุนไพรเหล่านี้ ข้าน่าจะปรุงยาได้ทันเวลา"

เฟิ่งชิงหยาพยักหน้า ความคิดของนางแล่นไป มูลค่าของแกนพลังนี้เกินกว่าข้อตกลงในตอนแรกของพวกเขา มันอาจปฏิวัติวิธีการของตระกูลในด้านการปรุงยาและการใช้แกนสัตว์อสูร

ขณะที่ซูจิ้งเจินเตรียมตัวจากไป เฟิ่งชิงหยาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมเขามากขึ้น

แม้จะดูไม่โดดเด่น แต่เขากลับเต็มไปด้วยเรื่องน่าประหลาดใจ แต่ละอย่างล้วนสำคัญกว่าครั้งก่อน นางตัดสินใจจะจับตาดูเขาให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น รู้ดีว่าศักยภาพของเขาอาจนำมาซึ่งผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่าในอนาคต

เฟิ่งชิงหยารวบรวมสติอย่างรวดเร็วและมองซูจิ้งเจินด้วยสีหน้าค่อนข้างจริงจัง

"ท่านซู หากข้าจะบังอาจถาม ท่านได้แกนพลังนี้มาจากที่ใดหรือ?" นางถาม น้ำเสียงแฝงความประหม่าเล็กน้อย นางรู้ดีว่าคำถามตรงไปตรงมาเช่นนี้อาจดูไม่สุภาพ

ซูจิ้งเจินยิ้ม "ข้าบังเอิญพบมันบนเขาชิงเฟิง แกนพลังนี้บริสุทธิ์เป็นพิเศษ แม่นางเฟิ่ง ข้าเชื่อว่าการแลกมันกับสมุนไพรสำหรับยาฝ่าอุปสรรคร้อยชุดนี้เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม ใช่ไหมขอรับ?"

เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ ตอนแรกเขาเคยคิดจะอ้างว่าตนเป็นผู้ชำระแกนพลังนี้เอง เพราะในอนาคตเขาอาจพบแกนพลังแบบนี้อีก แต่เขากังวลว่าหากเป็นเพียงความบังเอิญและไม่เกี่ยวกับอิฐดำของเขา การพบของเช่นนี้หลายครั้งอาจสร้างความระแวง ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะถ่อมตัวไว้ก่อน

เฟิ่งชิงหยาตะลึง บังเอิญพบ? นั่นก็หมายความว่าคงไม่มีประเด็นให้ถกเถียงเรื่องวิชาการชำระแกนพลังแล้วสินะ

อย่างไรก็ตาม นางยิ้มและตอบว่า "แน่นอนเจ้าค่ะ! ข้าเริ่มรู้สึกผิดที่ได้ข้อตกลงดีๆ จากท่านซูอยู่เรื่อย"

ขณะที่นางพูด ซูจิ้งเจินก็เก็บส่วนผสมยาฝ่าอุปสรรคทั้งหมดเข้ากำไลเก็บของของเขาเรียบร้อยแล้ว

"เรายังมีเวลาอีกมาก ครั้งนี้ท่านได้ ครั้งหน้าข้าได้ นั่นคือวิถีของการค้าไม่ใช่หรือขอรับ?" ซูจิ้งเจินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม พอพูดจบ ตัวอักษรสีทองก็วาบขึ้นตรงหน้าเขา

【ความผูกพันธ์ทางอารมณ์+2】

【ความผูกพันธ์ทางอารมณ์+2】

【คะแนนคงเหลือ: 22】

เขาได้คะแนนจากเฟิ่งชิงหยาเพิ่มอีกสี่คะแนน พอใจที่ได้ทั้งสมุนไพรและคะแนนความผูกพันธ์สี่คะแนน ซูจิ้งเจินก็อยากทดสอบอัตราความสำเร็จในการปรุงยาของตนในตอนนี้

เขาลุกขึ้นยืน "ข้าไม่มีของแลกเปลี่ยนอื่นใดแล้ว และตอนนี้ก็ไม่ต้องการอะไรเพิ่ม ธุระของเราเสร็จสิ้นแล้ว ลาก่อนขอรับ"

เฟิ่งชิงหยายิ้มขื่น "ท่านซู ท่านมาเร็วไปเร็วเสมอ ท่านไม่อยากใช้เวลากับข้าให้มากกว่านี้จริงๆ หรือ?"

ซูจิ้งเจินตอบด้วยรอยยิ้มมีนัยและสี่คำว่า "เรายังมีเวลา"

ก่อนที่เฟิ่งชิงหยาจะได้ตอบ เขาก็ออกจากห้องรับรองไปแล้ว

ใครจะรู้ว่านางจะคิดแผนอะไรขึ้นมาหลังจากการค้าขายเสร็จสิ้น? เขารู้สึกว่านับตั้งแต่ได้เป็นหัวหน้าสาวกของสำนักจันทราอธรรม ความสนใจของนางที่มีต่อเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เพจของผู้แปล: https://www.facebook.com/SharkTran