บทที่ 111 ซวงเจียงคงปิดด่านจริงๆ [ฟรี]

ในอีกด้านหนึ่ง ซูจิ้งเจินได้เข้าสู่สถานที่พิเศษที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณอันเข้มข้นและเจตจำนงกระบี่อันคมกล้า โดยอาศัยตราประทับที่ได้รับจากซวงเจียง

เขารู้ดีว่าลั่วเยว่ไป๋ที่อยู่ด้านนอกต้องกำลังตามหาเขาอยู่แน่

และนี่ก็เป็นหนึ่งในจุดประสงค์หลักของซูจิ้งเจินในครั้งนี้

เขารู้ว่าหลังจากการมาครั้งนี้ ลั่วเยว่ไป๋คงจะเชื่อว่าซวงเจียงปิดด่านจริงๆ ในที่นี้

ด้วยเหตุนี้ เขาจะได้ผ่อนคลายมากขึ้นในสถานการณ์ต่อๆ ไป

"ซวงเจียงบอกว่าถ้าข้าสามารถทำความเข้าใจพื้นที่นี้ได้อย่างถ่องแท้ อาจจะได้รับโอกาสครั้งสำคัญ แต่ข้าก็ไม่รู้แน่ชัดว่านางหมายถึงอะไร"

เกี่ยวกับสถานที่พิเศษนี้ ซูจิ้งเจินเพียงแค่เข้ามาได้ แต่เขาก็ไม่รู้แน่ชัดว่าข้างในมีอะไรบ้าง

แม้แต่เรื่องขนาด ว่ามันใหญ่แค่ไหน เขาก็ยังไม่รู้

ขณะพูดกับตัวเอง เขามุ่งหน้าไปยังจุดศูนย์กลาง

เขาต้องสำรวจให้รู้

ซูจิ้งเจินค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง และโลหิตกับลมปราณในร่างก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นมา

ถึงกระนั้น เจตจำนงกระบี่อันคมกล้าที่แฝงอยู่ในหมอกหนาก็ยังทำให้ผิวของเขาแสบร้อน

เขารู้สึกตื่นตระหนกอย่างยิ่ง กลัวว่าอันตรายจะผุดขึ้นมาจากหมอกหนา

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ เขาเพิ่งก้าวไปได้แค่ห้าหกก้าว เหงื่อก็เริ่มไหลออกมาจากร่าง

และในเหงื่อนั้น ก็มีเลือดผสมอยู่ด้วย

ณ ตำแหน่งนี้ ผิวของเขาถูกเจตจำนงกระบี่ในหมอกบาดเฉือน

และในหมอกหนายังมีแรงกดดันอันรุนแรง

อย่างน้อยด้วยพลังของเขาในตอนนี้ เขาไม่สามารถต้านทานแรงกดดันนี้และเดินหน้าต่อไปได้

หากดันทุรังเดินหน้าต่อ เขาอาจจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากเจตจำนงกระบี่ในหมอกหนา

ไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้น

ถอยกลับมาหนึ่งก้าว สีหน้าของซูจิ้งเจินกลับมาจริงจังอีกครั้ง

"อย่าเพิ่งทะเยอทะยานเกินไปดีกว่า ตามที่แม่นางซวงเจียงบอก หากข้าสามารถฝึกวิชา 'พลังเกล็ดนาคา' ที่ตำแหน่งนี้ได้ สิ่งที่จะได้รับก็น่าจะดีทีเดียว"

ขณะพูดกับตัวเอง เขาก็เตรียมตัวที่จะเริ่มฝึกวิชา 'พลังเกล็ดนาคา'

วิชายุทธ์เดียวกัน เมื่อฝึกในสถานที่ต่างกัน ความยากและผลลัพธ์ที่ได้รับก็ย่อมแตกต่างกัน

ในตอนนี้ ซูจิ้งเจินรู้สึกถึงเลือดและลมปราณในร่างที่พลุ่งพล่านไม่หยุด

เนื้อหนังแสบร้อน

แค่รอบเดียว หน้าผากก็มีเหงื่อซึมแล้ว

และขณะที่ฝึก 'พลังเกล็ดนาคา' เขาไม่เพียงรู้สึกว่าเจตจำนงกระบี่ในหมอกรอบตัวแรงขึ้น แต่ดูเหมือนว่าจะมีสายพลังพิเศษไหลเข้าสู่ร่างของเขาอย่างต่อเนื่องด้วย

แต่เหมือนที่ซวงเจียงบอก ผลลัพธ์นั้นคุ้มค่ากับความพยายามถึงสองเท่า!

ซูจิ้งเจินตื่นเต้นอย่างยิ่ง

"ที่นี่เหมาะกับข้าจริงๆ!"

ในทันใด เขาไม่หยุดหรือเหม่อลอยต่อ แม้จะยากลำบากอย่างยิ่ง แต่เขาก็ยังฝึก 'พลังเกล็ดนาคา' ติดต่อกันได้ห้ารอบ

ถึงตอนนี้ เขาแทบหมดแรง

ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วยามเพื่อทำแค่ห้าครั้งในสถานที่แปลกประหลาดนี้

ตอนนี้ ซูจิ้งเจินได้หยุดและนั่งขัดสมาธิในหมอกหนา

แต่พลังในหมอกหนาดูเหมือนจะยังคงรวมตัวเข้าสู่ร่างของเขาอย่างกระตือรือร้น

ความรู้สึกร้อนผ่าวแผ่ออกมาจากจุดชีพจรเหลงกงที่มือขวาและจุดชีพจรหย่งฉวนที่เท้าทั้งสองข้างอีกครั้ง

รู้สึกราวกับว่าเลือดและลมปราณกำลังบำรุงเลี้ยงร่างกายเขาอีกครั้ง

ไม่นาน เขาก็ฟื้นฟูพลังกลับมาเต็มที่

ณ จุดนี้ ซูจิ้งเจินสัมผัสได้ว่าเลือดและลมปราณในร่างแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด!

แม้ว่าจะยังไม่ได้ทะลวงขั้นสองของกายเนื้ออ่อนวิญญาณในทันที แต่เขารู้ว่าคงไม่ไกลแล้ว

หลังจากฟื้นฟูเต็มที่ ซูจิ้งเจินคำนวณเวลาและตัดสินใจที่จะไม่ทำต่อ

ไม่ว่าจะเป็นการบำเพ็ญร่างกายหรือการหลอมโอสถ เขาก็ยังคงต้องค่อยเป็นค่อยไป

หากจัดการเวลาฝึกร่างกายในแต่ละวันได้อย่างเหมาะสม ก็จะเกิดประโยชน์มหาศาลต่อร่างกาย

มันเหมือนการบำรุงร่างกายg]p.

หากฝึกหนักเกินไปในวันเดียว อาจจะย้อนกลับมาทำร้ายรากฐานได้

แน่นอนว่า เหตุผลหลักคือเขากลัวว่าถ้าอยู่ข้างในนานเกินไปโดยไม่ออกมา ลั่วเยว่ไป๋อาจจะกังวลและรวบรวมผู้ฝึกตนจากสำนักจันทราอธรรมมาค้นหาเขา

ความรู้สึกนั้นคงไม่ดีนัก

...

เมื่อซูจิ้งเจินเดินออกมาตามเส้นทางเดิมที่เข้าไป กลับมายังตำแหน่งที่จางซิวสลักอักษรไว้ เขาเห็นลั่วเยว่ไป๋กำลังจะเดินมาทางเขา

อย่างไรก็ตาม ลั่วเยว่ไป๋ดูอ่อนล้าในตอนนี้ แววตามีความดื้อรั้นอยู่เล็กน้อย!

สิ่งที่ซูจิ้งเจินไม่รู้คือลั่วเยว่ไป๋ได้เดินผ่านหุบเขาทั้งหมดสามรอบแล้วจากตำแหน่งนี้

ตอนนี้ เขากำลังจะออกเดินทางเป็นรอบที่สี่

เมื่อไม่พบซูจิ้งเจินถึงสามครั้ง ไม่รู้สึกถึงลมหายใจใดๆ แล้วยังไม่พบสถานที่พิเศษที่ซูจิ้งเจินกล่าวถึง ลั่วเยว่ไป๋ก็ยิ่งมุ่งมั่นมากขึ้น

แม้แต่ตอนที่เห็นซูจิ้งเจินโผล่ออกมาจากหมอกหนาข้างหน้า สีหน้าของลั่วเยว่ไป๋ก็ชะงักไปชั่วขณะ

"สหายลั่ว ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ?"

เห็นท่าทางอ่อนล้าของลั่วเยว่ไป๋ ซูจิ้งเจินก็พอจะเดาสถานการณ์ได้

แต่ในตอนนี้ เขาก็ยังคงต้องแกล้งถามด้วยความประหลาดใจ

เห็นซูจิ้งเจินปรากฏตัวอย่างปลอดภัยต่อหน้า ลั่วเยว่ไป๋ยิ่งตกใจ

นี่พิสูจน์ว่าสถานที่พิเศษที่ซูจิ้งเจินพูดถึงน่าจะมีอยู่จริง

และวิชาของเขาก็ไม่สามารถตรวจจับความผิดปกติใดๆ ได้

ลั่วเยว่ไป๋รู้สึกท้อแท้ในใจทันที

แต่เขาก็เชื่อใน 'ความจริง' ที่ว่าซวงเจียงปิดด่านอยู่ในหุบเขา

แม้จะช็อกอยู่ภายใน แต่สีหน้าก็ยังคงสงบ: "สหายซูจัดการธุระเรียบร้อยแล้วหรือ? แม่นางซวงเจียงสบายดีหรือ?"

ได้ยินคำถามของลั่วเยว่ไป๋ ซูจิ้งเจินแอบยิ้ม: "นางสบายดี ไม่ต้องให้สหายลั่วเป็นห่วงหรอก สถานที่ลึกลับนั่นสำคัญมากสำหรับภรรยาของข้า และต่อไปข้าอาจต้องมาที่นี่บ่อยๆ เพื่อทำธุระบางอย่าง"

ก่อนที่ซูจิ้งเจินจะพูดจบ ลั่วเยว่ไป๋ก็รีบพูดขึ้นมาก่อน: "สหายซูมาเมื่อไหร่ก็ได้ แค่บอกข้าให้รู้ล่วงหน้า ข้าจะมาเป็นเพื่อนเอง การบำเพ็ญตนของแม่นางซวงเจียงต้องไม่ถูกขัดจังหวะ"

ในตอนนี้ ลั่วเยว่ไป๋ไม่คิดว่าการกระทำของตนจะดูกระเหี้ยนกระหือรือเกินไป

แน่นอนว่าเป็นเพราะผลกระทบจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่มีต่อเขาค่อนข้างมาก

【ความสัมพันธ์ +2】

【คะแนนที่ใช้ได้คงเหลือ: 115】

ขณะที่ซูจิ้งเจินไม่อยากจะเกรงใจกับลั่วเยว่ไป๋ ตัวอักษรสีทองขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

จิตใจเขายิ่งซับซ้อนขึ้น

ในความสัมพันธ์ที่เห็นอกเห็นใจกับลั่วเยว่ไป๋ ซูจิ้งเจินดูเหมือนจะมีความได้เปรียบอยู่บ้าง

แต่ทุกครั้งที่คะแนนเพิ่มขึ้น เขาก็ยังรู้สึกยากที่จะยอมรับ

ไม่นานหลังจากนั้น ทั้งสองก็กลับมาที่สำนักจันทราอธรรม

ท้องฟ้ายังไม่ทันเริ่มมืด

อารมณ์ของซูจิ้งเจินกลับมาสู่ความสงบเช่นเดิมอีกครั้ง

หลังจากปิดประตู เขาหยิบส่วนผสมยาลูกกลอนฝ่าอุปสรรค ออกมาสิบชุด

"ข้าเชื่อว่าวันนี้เป็นวันที่ดี และเป็นวันที่ข้าจะได้เลื่อนขั้นสู่ขั้นที่สอง"

ขณะที่เขาจมดิ่งสู่การหลอมโอสถอีกครั้ง ลั่วเยว่ไป๋ก็เริ่มส่งคำสั่งหลายอย่าง

ทันใดนั้น ผู้ฝึกตนมากมายจากสำนักจันทราอธรรมก็มุ่งหน้าไปยังเขาชิงเฟิงอีกครั้ง

ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่ https://www.facebook.com/SharkTran