บทที่ 38 "ทุ่มทุนใหญ่" "งานสร้างต้นทุนสูง"

บทที่ 38 "ทุ่มทุนใหญ่" "งานสร้างต้นทุนสูง"

เจียงไช่เอ๋อร์ไม่มีโทรศัพท์มือถือ แต่มีแอคเคาท์ QQ จึงยืมโทรศัพท์ของหลี่เซี่ยง ล็อกอินเข้า QQ แล้วประกาศข้อมูลการรับสมัครนักแสดงในกลุ่มห้องเรียนและในไทม์ไลน์ส่วนตัว

แม้ว่าเพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่จะไม่มีโทรศัพท์เป็นของตัวเอง แต่เนื่องจากตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมอยู่บ้าน ทุกคนก็ฉวยโอกาสเล่นโทรศัพท์ของพ่อแม่ หรือของปู่ย่าตายาย ไม่นานก็มีเพื่อนๆ สมัครกันอย่างคึกคัก

เจียงไช่เอ๋อร์พิมพ์ข้อความตอบคำถามของเพื่อนๆ ไม่หยุด ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ

"เพื่อนเจียง ให้ผมแสดงเป็นศิษย์ศักดิ์สิทธิ์สิครับ ถ้าเป็นไปได้อยากเป็นของชิงเฉิงซาน ผมไม่เอาค่าตัว ขอแค่มีข้าวกินก็พอ"

"เพื่อนเจียงไช่เอ๋อร์ จะมีการจ่ายค่าเดินทางไหม?"

"เจียงเจียง เห็นว่าผมหล่อแบบนี้ ถ้าแสดงเป็นหนุ่มเจ้าสำอางไม่เกินไปใช่ไหม?"

"ไช่เอ๋อร์ ฉันดูวิดีโอที่เธอทำก่อนหน้านี้แล้ว มันเยี่ยมมาก ฉันช่วยประชาสัมพันธ์ให้เธอด้วย เพื่อนหลายคนรู้เรื่องนี้จากฉันนะ!"

"ขอบคุณๆ"

"ไช่เอ๋อร์ พี่ชายที่อยู่หมู่บ้านเดียวกับเธอหล่อมาก แซ่บเว่อร์ เป็นสเปคฉันเลย ฉันจะไปแสดงเป็นเทพธิดาสำนักเอ๋อเหมย ไปแย่งแฟนเธอได้ไหม?"

เจียงไช่เอ๋อร์: "..."

เธอกัดริมฝีปากเบาๆ แก้มป่องนิดๆ เกือบโกรธแล้ว แต่รีบรู้ตัวว่าอีกฝ่ายน่าจะหมายถึงในเนื้อเรื่อง คือการแย่งนักดาบแห่งจงหยวนที่เป็นแฟนของเทพธิดาชาวเหมียว

เจียงไช่เอ๋อร์พลันรู้สึกว่า บทนี้ไม่เป็นผลดีกับเธอเลย เธอก็อยากแสดงเป็นเทพธิดาแห่งจงหยวน เป็นคู่กับนักดาบแห่งจงหยวน ทำไมเธอต้องถูกหักหลังด้วย?

แต่เอาเถอะ นี่มันเป็นเรื่องโศกนาฏกรรมอยู่แล้ว บางทีอาจเป็นเหมือนที่พี่หลี่เซี่ยงบอก แค่โศกนาฏกรรมเท่านั้นที่จะสะกิดใจคน ได้รับความสนใจและยอดวิว

คิดถึงตรงนี้ เจียงไช่เอ๋อร์อดยิ้มไม่ได้: "ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย ก็แค่ถ่ายซีรีส์สั้นเท่านั้นเอง ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้นด้วย"

ดังนั้น เธอจึงกลับมามีความสุขกับบทบาท "ผู้กำกับ" อีกครั้ง แล้วยังสร้างกลุ่มแยกต่างหาก เพื่อให้ทุกคนสื่อสารกันสะดวก

เหตุผลหลักคือ มีเพื่อนบางคนไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ใช้ทรัพยากรกลุ่มห้องเรียนก็ไม่ค่อยสะดวก

หลี่เซี่ยงรู้สึกว่า ไม่ควรให้เพื่อนๆ มาช่วยฟรีๆ นอกจากจะเลี้ยงข้าว แต่ละคนจะได้ค่าตอบแทน 100 หยวน นอกจากนี้ ในเมื่อต้องถ่ายซีรีส์สั้น ทำอะไรก็ต้องทำให้จริงจัง ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจทุ่มทุนก้อนใหญ่ 5,000 หยวน ให้เจียงไช่เอ๋อร์พาทุกคนไปซื้อเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่อำเภอ

เมื่อเจียงไช่เอ๋อร์ประกาศข่าวนี้ โอ้โห เพื่อนๆ ยิ่งตื่นเต้นกันใหญ่

"เฮ้ย ยังมีค่าตัวด้วยเหรอ!"

"เยี่ยมมากเลย ฉันรอไม่ไหวแล้ว!"

"ฉันมีข้อเสนอนะ ทำไมเราไม่ซื้อผ้า แล้วมาตัดชุดที่บ้านฉัน พูดตามตรง 5,000 หยวนสำหรับคนเยอะขนาดนี้ อาจไม่พอ แต่ถ้าตัดเอง ฉันพูดให้แม่ลดค่าตัดครึ่งหนึ่งได้ ฝีมือแม่ฉันพวกเธอก็รู้ เป็นช่างตัดเสื้อที่สืบทอดมาหลายรุ่น ส่วนแบบเสื้อผ้า หาจากในเน็ตบ้าง แม่ฉันก็ดีไซน์เองได้บ้าง" มีเพื่อนคนหนึ่งกระตือรือร้นมาก

เจียงไช่เอ๋อร์ปรึกษากับหลี่เซี่ยง หลี่เซี่ยงก็ยินดีแน่นอน ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณภาพของเสื้อผ้าก็จะยิ่งดี

อีกอย่าง ฮั่นฝูแบบนี้ไม่จำเป็นต้องใช้ผ้าดีมาก เพราะแค่ถ่ายชั่วคราว ใช้ผ้าที่สีสันสวยงาม มองดูแล้วสวยก็พอ เช่น ผ้าโปร่งบางคุณภาพต่ำ ผ้าเลียนแบบผ้าต่วนราคาถูก เป็นต้น

ส่วนเครื่องประดับ ปู้เหยา แน่นอนว่าไม่ต้องซื้อของจริง เช่น ไข่มุกปลอมที่ทำจากโพลีโพรพิลีน ดูแล้วก็ยังหรูหราแวววาวเหมือนกัน

ทันที หลี่เซี่ยงก็ไปอำเภอกับเจียงไช่เอ๋อร์ นั่งรถประจำทางไป

ระหว่างทาง ในกลุ่มถ่ายซีรีส์สั้น ทุกคนช่วยกันเสนอความคิด โพสต์ภาพแบบฮั่นฝูมากมาย และตกลงบทบาทของแต่ละคนคร่าวๆ ทุกคนเลือกแบบที่ตัวเองชอบ

จากนั้น มารวมตัวกันที่ร้านตัดเสื้อของบ้านเพื่อนคนนั้น แม่ของเพื่อนใจดีมาก หลังจากเข้าใจความต้องการของทุกคนแล้ว ก็ทำรายการวัสดุ และแนะนำร้านค้าให้ไปซื้อผ้า

หลี่เซี่ยงพาเจียงไช่เอ๋อร์และเพื่อนอีกหลายคนไปซื้อของ เนื่องจากมีคนแนะนำ ราคาก็พอรับได้

"วางใจได้ ฉันจะทำงานหนักให้พวกเธอเสร็จ เช้ามะรืนให้ลูกสาวฉันเอาไป" แม่ของเพื่อนยิ้มอย่างมั่นใจ แต่ก็ไม่ลืมเสริมว่า "เพราะเร่งงาน เวลาค่อนข้างจำกัด บางจุดอาจทำไม่สมบูรณ์แบบ แต่ไม่ต้องกังวล ไม่กระทบรูปแบบ รับรองว่าใส่แล้วดูดีแน่นอน!"

หลี่เซี่ยงยิ้มและตอบว่า: "ขอแค่ถ่ายออกมาแล้วสวยก็พอ" มีด้ายหลุดบ้าง เย็บไม่ดีตรงไหนบ้าง ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะแค่ใช้ถ่ายซีรีส์ ไม่ได้จริงๆ จะเอาไปใส่เดินถนน

หลังจากวัดตัวทุกคน บันทึกความต้องการพิเศษบางอย่าง และตกลงที่จะเริ่มงานเวลา 10 โมงเช้าวันมะรืน ทุกคนก็แยกย้ายกัน

เนื่องจากต่อจากนี้ต้องให้เจียงไช่เอ๋อร์ติดต่อประสานงาน จัดการเรื่องจิปาถะต่างๆ เพื่อความสะดวก หลี่เซี่ยงจึงพาเจียงไช่เอ๋อร์ไปที่ร้านโทรศัพท์ ซื้อโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดให้เธอ

เจียงไช่เอ๋อร์: "แบบนี้ไม่ดีนะ พ่อแม่รู้เข้าจะด่าฉันแน่"

หลี่เซี่ยงจึงบอกว่า: "ถือว่าพี่ซื้อแล้วให้เธอยืมใช้ ถึงเวลาถ้ามีแค่โทรศัพท์เครื่องเดียว ถ่ายออกมาอาจไม่ดี ถ้าถ่ายหลายมุมพร้อมกัน ตัดต่อทีหลังจะสะดวกกว่าเยอะ"

พูดแบบนี้ เจียงไช่เอ๋อร์ก็ตกลง

ความจริง หลี่เซี่ยงให้เธอยืม ก็ไม่คิดจะเอาคืน

"พี่ ครั้งนี้พี่ทุ่มทุนใหญ่เลยนะ ถ้าพวกเราทำพลาด ยอดวิวไม่ดี แล้วจะทำไงล่ะ?" เจียงไช่เอ๋อร์เพิ่งเป็นผู้กำกับครั้งแรก ยังรู้สึกกดดันอยู่พอสมควร

หลี่เซี่ยงลูบหัวเธอเบาๆ: "คิดมากไปทำไม? ทำเต็มที่ก็พอ ถึงไม่ดี ก็เป็นการสั่งสมประสบการณ์สำหรับอนาคต"

"อืมๆ พี่ สู้ด้วยกันนะ!" เจียงไช่เอ๋อร์กำหมัดน้อยๆ สีชมพู โบกไปมา ดวงตาที่มองหลี่เซี่ยงเป็นประกายระยิบระยับ เปล่งแสงเป็นวาว ดูเหมือนอัญมณีเปียกน้ำ

วันรุ่งขึ้น หลี่เซี่ยงไปตลาดซื้อเนื้อ ไข่ ปลา เครื่องปรุง ขนมขบเคี้ยว ผลไม้ รวมถึงน้ำแร่ ชาเย็น โคล่า สไปรท์ ส่วนผัก มีอยู่ในสวนครัว หลายอย่างที่ไม่ได้กินทัน ก็เหี่ยวหรือเสีย ตอนนี้พอดีมีเพื่อนๆ มา ช่วยกินหน่อย

กินหมดแล้วค่อยปลูกใหม่ก็ได้

ส่วนข้าวสาร ก็ไปสีข้าวใหม่อีก 50 กิโลกรัม มากพอแน่นอน

แล้วหลี่เซี่ยงต้องยุ่งกับการถ่ายทำ แน่นอนว่าไม่มีเวลาทำอาหาร ย่าคนเดียวก็ทำไม่ไหว หลี่เซี่ยงจึงเชิญป้าสองคนในหมู่บ้านมาช่วยย่าทำอาหาร

หลี่เซี่ยงอยากจ่ายค่าแรง แต่ป้าปฏิเสธทันที: "นี่ก็เป็นคนในครอบครัว มาช่วยเหลือกันหน่อย จะให้เงินอะไรกัน"

หลี่เซี่ยงจึงเลิกล้มความตั้งใจ เชิญอย่างจริงใจว่า: "งั้นหลายวันข้างหน้านี้ เชิญลุงกับหลานๆ มากินด้วยกันนะครับ ที่บ้านก็ไม่ต้องทำอาหารแล้ว"

"ถ้างั้นไม่เกรงใจละนะ ฮ่าๆ" ป้าก็ไม่เกรงใจ บอกว่าเรื่องทำอาหารไว้ใจพวกเธอได้

แล้วข่าวที่หลี่เซี่ยงกำลังทำ "เรื่องใหญ่" ก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน ได้ยินว่าหลี่เซี่ยงลงทุนเกือบหมื่นหยวน ทุกคนต่างตกตะลึง

(จบบทที่ 38)